สวัสดีค่ะ ทุกๆท่าน หลังจากวันนี้ที่หนูได้เผาศพคุณพ่อกับน้องสาวเสร็จ ก็ได้เข้ามาอ่านบันทึก....(แบบว่า คิดถึงทุกๆท่านนะเจ้าค่ะ คิคิ)....ก็ดีใจมากๆ ที่ทุกๆท่านแวะเข้ามาให้กำลังใจ   ไม่ว่าจะเป็น คุณลุงเอก  ป้าสุ  ครูพิสูจน์ และทุกๆท่าน ที่เขียนบันทึกสำหรับหนู....หนูอ่านไปน้ำตาร่วงไป ....ไม่นึกว่า ทุกๆท่าน จะรักหนูขนาดนี้......

          เย็นวันศุกร์ หลังจากทราบข่าวว่า ไม่ติด ม.ธรรมศาสตร์  ก็บอกน้องสาวว่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ให้น้องติดแทน...แล้วก็คิดว่า วันเด็กจะเอาหนังสือการ์ตูน ที่วาดและทำเป็นเล่มเรียบร้อย ไปให้น้องที่อยู่ เมืองกาญจนบุรี.....แต่เย็นวันนั้น น้องสาวกับคุณพ่อได้ไปกรุงเทพฯ...ขากลับ คุณพ่อคงจะง่วงและหมอกคงหนาจัด......จึงทำให้มองเส้นทางไม่เห็น รถเลยไปชนกับรถ 18 ล้อ ทำให้น้องสาวของหนูต้องเสียชีวิตคาที่.....และกว่าจะช่วยคุณพ่อได้ก็เกือบ 2 ชั่วโมง.......

            คุณตำรวจโทรมาตอนประมาณ 05.30 น ของเช้าวันเด็ก.....คุณแม่รับสาย....คืนนั้นหนูมีเพื่อนมาค้างคืนด้วย....เพราะว่าตกลงกับเพื่อนว่า วันอาทิตย์ที่ 13 มกราคม จะไปสอบโควตาที่ ม.เกษตรศาสตร์ กำแพงแสน......หนูได้สมัครคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์......(แบบว่ายังแอบตื่นเต้นอยู่เลยเจ้าค่ะ ที่จะได้ไปสอบคณะของครูขจิต).....พอคุณแม่รับโทรศัพท์ หนูก็แอบฟัง...(เพราะปกติเวลาใครโทรมา ถึงหนูไม่ได้รับสาย หนูก็ชอบกางหูฟังอยู่แล้ว คิคิ).....เมื่อได้ยินคำว่า  ตอนนี้ให้ไปที่โรงพยาบาลปทุมธานีด่วน....พ่อและน้องสาวได้ประสบอุบัติเหตุ ....ขณะนั้น คุณตำรวจยังไม่บอกว่า น้องสาวหนูเสียชีวิตไปแล้ว....(วันเด็กของน้องหนูช่างน่าเศร้านัก...รวมทั้งวันเด็กของหนูก็เศร้าเช่นกัน).....

               ตลอดระยะทาง.....คุณหมอได้โทรถามตลอดว่าอยู่ที่ไหนแล้ว....เช้าวันที่ 12 นั้น หมอกหนามาก มองแทบไม่เห็นทางเลยเจ้าค่ะ...ก็ต้องค่อยๆไป.... .. พอไปถึงโรงพยาบาล...คุณหมอก็มารับและพาไปดูคุณพ่อก่อน...หนูก็ถามคุณหมอว่า แล้วน้องสาวหนูละค่ะ...คุณหมอบอกว่า...ให้ไปดูคุณพ่อก่อน...ซึ่งเส้นทางที่คุณหมอพาเดินไปนั้น ต้องผ่าน อาคารที่เรียกว่า  ห้องพักหลังเสียชีวิต....หนูน้ำตาร่วงเลยค่ะ.....แล้วก็ถามคุณหมอว่า ไปดูน้องสาวก่อนได้ไหมค่ะ....คุณหมอก็ย้ำว่า ให้ไปดูคุณพ่อก่อน.....พอหนูไปเห็นคุณพ่อ....น้ำตาหนูก็ไหลไม่หยุด เพราะเห็นสภาพคุณพ่อแล้ว หนูเข่าอ่อนเลยค่ะ....สาอะไรก็ไม่รู้ พันเต็มไปหมด  ...ดวงตาของคุณพ่อ ไม่ตอบสนองต่อแสงแล้ว...คุณหมอบอกว่า...ไม่มีเปอร์เซนต์เลย......หนูก็เสียใจมากๆ.....แล้วหนูก็ไปดูน้องสาว...

              คุณหมอพาไปดูน้องสาว...ซึ่งตลอดระยะทางที่คุณหมอพาไปนั้น...คุณหมอก็บอกตลอดว่า ...ไม่ต้องคิดมากนะ....ทำใจให้ดี....แล้วคุณหมอก็พาไปที่อาคารห้องพักหลังเสียชีวิต....(ห้องที่หนูมองเมื่อสักครู่ที่กล่าวมา).....หนูก็บอกว่า ยังไม่เข้าค่ะ ขอทำใจก่อนค่ะ....ตอนนั้น คุณหมอยังไม่ตบแต่งอะไรให้น้องหนูทั้งนั้น....สมองกำลังเปิดอยู่เลย...เลือดเต็มตัว.....หนูไปกดตาน้องให้น้องหลับ และบอกว่า ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวพี่ดูคุณแม่เอง ไปสวรรค์นะน้องพี่....ตอนนั้นคุณแม่ยังไม่รู้ เพราะคุณแม่ยังดูคุณพ่ออยู่.....

             แล้วพี่ที่มีหน้าที่ ตกแต่งศพเขาถามว่า หนูเป็นอะไรกับผู้เสียชีวิต หนูก็บอกว่า  พี่สาว เขาบอกว่า  ไม่น่าเชื่อ ตัวแค่นี้เอง...นึกว่าหนูเป็นน้องสาว.....(อาจเป็นเพราะหนูตัวเตี้ยกว่าน้องและผมสั้นกว่าน้อง)....หนูก็บอกพี่เขาว่า  ...ช่วยทำให้น้องหนูสวยที่สุดและช่วยจัดรถไปส่งที่สุพรรณด้วย.....ซึ่งสักพักคุณแม่ก็เดินมา...แล้วก็ร้องไห้เพราะรู้ว่าน้องสาวเสียชีวิต....หนูก็เช็ดน้ำตา แล้วก็ไปกอดคุณแม่......

             แล้วหนูก็พาร่างอันไร้วิญญาณของน้องสาวกลับบ้าน...ตลอดระยะทางก็เรียกน้องกลับด้วยตลอด....จนมาถึงที่วัด...ก็รดน้ำศพแล้วก็ทำตามพิธีกรรมต่อไป.....พอรุ่งเช้า...วันที่ 13 มกราคม  หนูมีหน้าที่ไปสอบโควตาที่ ม.เกษตรศาสตร์  หนูคิดว่าหนูทำใจได้และจะไปตั้งใจสอบให้ดีที่สุด....หนูก็แต่งชุดนักเรียนเรียบร้อย....แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อหนูได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่า  คุณพ่อเสียชีวิตแล้ว  ให้ไปรับศพกลับบ้านด่วน....ซึ่งเย็นวันเสาร์ คุณพ่อได้ทำการผ่าตัดสมอง คงจะทนพิษบาดแผลไม่ไหว.....หนูก็เลยใส่ชุดนักเรียนไปรับศพคุณพ่อกลับบ้าน แทนที่จะได้ไปสอบโควตาตามที่ตั้งใจ...

               ตลอดระยะเวลาในการทำพิธีกรรมต่างๆ...ครูพิสูจน์ เพื่อนๆ ก็ได้โทรหาและให้กำลังใจหนูมาโดยตลอด....ส่วนวันนี้ วันเผา ช่วงเช้า ได้เผาศพน้องสาวก่อน หนูมีหน้าที่อ่านประวัติน้อง ....ตั้งใจอ่านอย่างเต็มที่และคิดว่าตัวเองอ่านได้.....(เห็นเขาบอกว่า หนูอ่านไม่รอดหรอก....หนูไม่อยากจะเชื่อก็บอกว่า หนูอ่านได้)...พอหนูอ่าน  อ่านได้สองบรรทัด หนูก็ตันไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ไม่รอดจริงๆ ครูพิสูจน์อยู่ข้างๆ ต้องอ่านแทน....แล้วก็นำร่างน้องหนูไปเผา.....

                 สักพักลุงเอกกับพ่อครูบาก็โทรมาหาหนู.....ให้กำลังใจหนู หนูต้องขอขอบพระคุณมากค่ะ.....พอถึงช่วงบ่าย...หนูแสดงเพลงอีแซว  แหล่ ไว้อาลัยให้คุณพ่อ.....ซึ่งครูพิสูจน์เป็นผู้กล่าวประวัติ....ส่วนหนูขับเสภาให้คุณพ่อ....(ไม่ร้องไห้ด้วยนะเจ้าค่ะ ...กลั้นไว้เต็มที่).....แล้วก็นำร่างอันไร้วิญญาณของคุณพ่อไปเผา....หนูทำหน้าที่ถือรูปคุณพ่อ....

                 หนูปลื้มใจมาก....หัวหน้าลำดวน.....คุณครูกุ้ง......และอีกท่านหนึ่งหนูไม่ทราบว่าใคร ต้องขออภัยด้วยค่ะ....มาให้กำลังใจเป็นประธานในพิธีให้หนู.......ซึ่งหนูซึ้งใจมากเลยค่ะ.....ขอบคุณทุกท่านนะเจ้าค่ะ ที่ให้เกียรติมาเผาศพคุณพ่อหนู.........หลังจากวันนี้....หนูไม่รู้ว่าหนูต้องเจออะไรบ้าง....แต่อย่างน้อย หนูก็อบอุ่นใจที่ได้มาเขียนบันทึก....และได้รับกำลังใจจากชาว Gotoknow ทุกๆท่านค่ะ

                  เป็นกำลังใจให้ทุกท่านและรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ --------> น้องจิ ^_^ (บันทึกหลังจากกลับมาจากวัด...เก็บกระดูกคุณพ่อ)