ต้องขอบคุณบันทึก หลักการสนทนา หลักการพูดจาตามสไตล์ของผมเอง ของ อ.small man ที่ทำให้อ่านแล้วกลับมาคิดถึงลักษณะของตัวเองว่า เราเป็นยังไง ขอตัดเอามาเก็บไว้ตรงนี้ด้วยค่ะ เพื่อแลกเปลี่ยนกับชาว GotoKnow ท่านอื่นๆ เป็นเรื่องน่าคิดนะคะ แม้จะเป็นสิ่งที่เราทำอยู่ในชีวิตประจำวัน แต่เราไม่ยักกะเคยคิดวิเคราะห์ดู
พบว่าตัวเองชอบฟังมากกว่าพูด แล้วก็คิดในใจเสียเป็นส่วนใหญ่ถ้าเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกับสิ่งที่กำลังฟังอยู่ รู้สึกว่า คนชอบพูดมากกว่าฟัง และชอบฟังสิ่งที่ไม่ขัดแย้งกับสิ่งที่ตัวเองพูด ดังนั้นจะตอบสนองการพูดของคนอื่นด้วยสิ่งที่คิดว่าดีจากที่เขาพูดก่อน ส่วนสิ่งที่ขัดแย้งจะพยายามพูดให้ออกไปในแนวสนุกๆ หรือถ้ารู้จักคนๆนั้นก็จะเลือกที่จะพูดในสิ่งที่คิดว่าพูดแล้ว เขาจะรับฟัง ถ้าคิดดูแล้วว่าการพูด (แม้จะเป็นความปรารถนาดี) จะมีผลให้คนฟังอารมณ์ไม่ดี เลือกที่จะไม่พูดค่ะ จะใช้สีหน้า หรือคำสั้นๆรับฟังเท่านั้น (แต่ฟัง และแสดงให้เห็นว่าฟังอยู่ค่ะ)
พอคิดวิเคราะห์แล้วก็เลยนึกได้ว่า อ้อ...นี่เองแหละที่เป็นเหตุให้คนอื่นชอบมาคุยกับเรา แล้วก็มีคนบอกกับเราเสมอว่า ชอบมาคุยด้วย (ได้ยินบ่อยจากหลายๆคน แต่ก็ไม่เคยคิดวิเคราะห์อะไร แม้จะเคยสงสัยว่า ท่าจะจริงแฮะ เพราะได้ยินบ้อย บ่อย) ไม่ใช่แต่คนไทยเสียด้วยนะคะ ตอนที่เรียนอยู่ที่ Perth ก็จะมีคนมาขอคุยด้วยเสมอ รวมทั้งอาจารย์ที่ปรึกษาคนสำคัญ (ที่เกือบจะได้ทะเลาะกันก่อนกลับบ้าน เพราะท่านไม่ยอมปล่อยให้กลับ) เสียแต่ท่านมาคุยเรื่องของท่าน ไม่ใช่เรื่องงานของเราเท่านั้นเอง ตอนนั้นจำได้ว่าท่านเคยบอกว่า สาเหตุหนึ่งที่ชอบคุยกับเราเพราะเราเข้าใจเรื่องขำขันที่ท่านพูด (ท่านชอบประชดประชันคนอื่นด้วยวิธีการและคำพูดที่แปลกๆน่ะค่ะ) และอีกสาเหตุก็คือ เราคิดอะไรในมุมมองอีกแบบ (ตอนนั้นไม่ทันคิดหรอกค่ะว่า น่าจะเป็นเพราะคิดอีกแบบก็จริง แต่ก็พูดเฉพาะสิ่งที่คิดว่าอาจารย์จะถูกใจ สิ่งที่คิดว่าพูดแล้ว ท่านคงหงุดหงิด ก็จะพูดในใจเท่านั้น...)
ดีใจจังที่ได้เขียนบันทึกนี้ ขอบคุณ GotoKnow อีกแล้วค่ะ
พูดก็ดี
ฟังก็ดี
วันหลังมาต่อ