ทุกวงการอาชีพต่างก็ต้องมีครูอบรมสั่งสอนด้วยกันทั้งนั้น แม้แต่วงการหมอก็ต้องมีอาจารย์หมอซึ่งก็ทำหน้าที่เช่นเดียวกับครู พรุ่งนี้เป็นวันครูแล้ว ผมขออนุญาตนำบันทึกของคุณหมอท่านหนึ่งคือแพทย์หญิงนภัทร สิทธาโนมัย ที่ท่านบันทึกในรูปแบบของจดหมาย เขียนความประทับใจถึงอาจารย์หมอของท่าน เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันครับ...
........................................................................................
กราบเท้าท่านอาจารย์เกรียงศักดิ์ที่เคารพ
ปี 2543 หรือเมื่อเจ็ดปีที่ผ่านมานับเป็นครั้งแรกที่ศิษย์ได้มีโอกาสศึกษาเล่าเรียนกับท่านศาสตราจารย์นายแพทย์เกรียงศักดิ์ จีระแพทย์ หัวหน้าหน่วยทารกแรกเกิด ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล ขณะนั้นศิษย์เป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 5 ซึ่งนับว่ายังมีประสบการณ์ในการดูแลผู้ป่วยน้อยมากโดยเฉพาะการดูแลผู้ป่วยเด็ก ความมุ่งมั่นและตั้งใจในการสอนศิษย์ที่ยังขาดทั้งความรู้และประสบการณ์ในการดูแลทารกแรกเกิดให้ได้รับความรู้เพื่อนำไปใช้ในการดูแลรักษาผู้ป่วยทำให้ศิษย์มีความประทับใจและเคารพในตัวท่านอาจารย์เป็นอย่างมาก และเป็นแรงบันดาลใจให้ศิษย์ตัดสินใจมารับการฝึกฝนอบรมเป็นแพทย์เฉพาะทางในสาขาวิชากุมารเวชศาสตร์ต่อหลังจากจบการศึกษาแพทยศาสตร์
ตลอดระยะเวลาที่มีโอกาสได้เป็น “ลูกศิษย์” ของท่านอาจารย์ “ความเป็นครู” เป็นสิ่งที่ศิษย์สัมผัสได้ ในทุกครั้งที่มีโอกาสได้ดูแลผู้ป่วยหรือศึกษาเล่าเรียนกับท่านอาจารย์ในหัวข้อต่าง ๆ การให้นิยามของคำว่า “ความเป็นครู” ออกมาเป็นถ้อยคำอย่างสมบูรณ์เป็นสิ่งที่ทำได้ไม่ง่ายนัก แต่สำหรับศิษย์แล้ว ความรักความเมตตาของท่านอาจารย์ที่มีต่อศิษย์และการประพฤติตนเป็นแบบอย่างที่ดีงามได้อย่างสมบูรณ์เป็นสิ่งที่ทำให้ศิษย์ประจักษ์ในนิยามของ “ความเป็นครู” อย่างแจ่มแจ้ง
ท่านอาจารย์แสดงแบบอย่างของการเป็นครูแพทย์ที่มีความรักความเคารพในตัวผู้ป่วยและในวิชาชีพอย่างเป็นรูปธรรม ในการตรวจเยี่ยมอาการของผู้ป่วยทุกครั้ง อาจารย์จะดูแลผู้ป่วยซึ่งเป็นทารกแรกเกิดอย่างใกล้ชิดและเอาใจใส่ อธิบายอาการเจ็บป่วยและแนวทางการรักษาให้บิดามารดาของผู้ป่วยฟังอย่างตั้งใจ สนใจสอบถามและรับฟังความกังวลของบิดามารดาในทุก ๆ ด้าน พร้อมทั้งให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถ สีหน้าของบิดามารดาที่ดูคลายกังวลลงอย่างเห็นได้ชัดและสายตาที่มองอาจารย์ด้วยความขอบคุณ เป็นสิ่งที่ศิษย์ประทับใจและยึดถือเป็นกำลังใจในการฝึกอบรมเป็นกุมารแพทย์มาโดยตลอด จริยธรรมและจรรยาแพทย์เป็นสิ่งที่ศิษย์ถูกหล่อหลอมให้ยึดมั่นในการดำรงวิชาชีพ แต่คำสอนใด ๆ ก็ตามไม่อาจมีคุณค่าที่เต็มเปี่ยมได้หากขาดแบบอย่างในการประพฤติปฏิบัติตามคำสอนนั้น ซึ่งท่านอาจารย์นับเป็นผู้ที่ปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างตามคำสอนได้อย่างไม่บกพร่อง
ศิษย์สำนึกถึงพระคุณของท่านอาจารย์เป็นอย่างยิ่ง ความรู้ ประสบการณ์ เจตคติในการทำงานด้วยความรัก ความใส่ใจเพียรพยายามฝึกฝนพัฒนาตนเอง การทำงานด้วยความเสียสละเพื่อยังประโยชน์สูงสุดให้เกิดแก่ผู้ป่วยโดยมิคำนึงถึงประโยชน์ส่วนตน เป็นสิ่งที่ศิษย์จะจดจำและนำไปเป็นแนวทางประพฤติปฏิบัติตลอดชีวิตของการเป็นแพทย์ และจะดำเนินชีวิตอย่างรู้คุณค่าสมกับที่ได้มีโอกาสเป็นศิษย์ของปูชนียบุคคลผู้เพียบพร้อมด้วยจิตวิญญาณแห่ง “ความเป็นครู”โดยแท้จริง
ด้วยความเคารพ
แพทย์หญิงนภัทร สิทธาโนมัย
ซึ้งใจมากค่ะ เพราะหนูก็มีครู และเป็นครูด้วย
เข้ามาเรียนรู้แรงบันดาลใจของคุณหมอครับ
ขอบพระคุณคุณครูผู้เป็นแรงบันดาลใจศิษย์ทุกท่านนะครับ
อาจารย์ สรรสร้าง "วันครู" ได้เยี่ยมจริงๆ ดีใจที่ได้อ่าน ขออีกๆๆ
แม้ครูเหมือนเรือนตายหมายมั่นอยู่
ศิษย์คือผู้พร้อมมาพักอาศัย
แม้ครูเป็นเช่นแรงแสงเทียนชัย
ศิษย์ย่อมไม่มืดมนทุกหนทาง
พระคุณครูผู้ให้จึงใหญ่ยิ่ง
ไม่เคยทิ้งทอดศิษย์คิดเหินห่าง
แต่ศิษย์กลับลับหายเหมือนวายวาง
ปล่อยครูแจวเรือจ้างอย่างช้ำใจ
(ส.เชื้อหอม)
- ขอเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยครับ
- ขอให้ครูไทยทุกๆท่านจงประสบความสำเร็จในชีวิตราชการและชีวิตส่วนตัวด้วยนะครับ
- ใครที่คิดว่ายังมีครูอยู่ช่วยกลับคืนมาแสดงมุฑิตาจิตด้วย
ขอบคุณที่ อ.ธเนศ ทำให้เรามีโอกาสอ่านบทความของแพทย์ ซึ่งหาอ่านเรื่องทำนองนี้ได้ยาก อ่านแล้วดิฉันรู้สึกซาบซึ้งกับความรู้สึกของผู้เขียนที่มีต่อครูจริง ๆ มองเห็นภาพความอ่อนโยนขึ้นมาเลย จากประสบการณ์ส่วนตัว ดิฉันไม่ค่อยได้สัมผัสความละเอียดอ่อน หรือความอ่อนโยนของคนที่เป็นแพทย์นัก ส่วนมากจะรีบ ๆ ดูแล้วหันไปคุยกับพยาบาล 2-3 คำแล้วก็ออกไปจากห้องผู้ป่วย หรือ เรียกผู้ป่วยคนถัดไปเข้ามา เป็นอันเสร็จขั้นตอนการรักษา หรือ อาจเป็นเพราะ เรามีความคาดหวังในความเป็นหมอมากไปว่าต้องดีเลิศกว่าคนอื่น ๆ ก็ได้ อยากให้มีหมอเหมือน ศาสตราจารย์นายแพทย์เกรียงศักดิ์ จีระแพทย์ และ แพทย์หญิงนภัทร สิทธาโนมัย เยอะ ๆ เราจะสึกอบอุ่นใจเมื่อต้องไปเจอหมอ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาร่วมให้กำลังใจคุณครูกัน…อยากเห็นคนพูดถึงครูกันในเชิงปูชนียบุคคล ผู้ที่มีจิตใจสูงส่ง ผู้ยกระดับวิญญาณมนุษย์ มากกว่าพูดถึงความต่ำต้อย น่าสงสาร รายได้น้อย ฯลฯ คนเป็นครูเองก็ควรแสดงความภาคภูมิใจในวิชาชีพครู ไม่ใช่แสดงความน่าสมเพช หรือเรียกร้องอยากได้โน่นได้นี่ หรือติดยึดกับวัตถุ ทำให้คนอื่นมองภาพลักษณ์ครูอย่างไมศรัทธา