สายรากทางวัฒนธรรมกันจะค่อย ๆ ถูกผลักให้ห่างกันด้วยกาลเวลา และสายทางที่ยาวนาน

ทางสายวัฒนธรรมศึกษา...ที่น่าสนใจมอง...

                กลุ่มคนในท้องถิ่นภาคใต้ เมื่อมองผ่านทางประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์ประมาณ 3500 ปีก่อนพ.ศ. จนถึงต้น พ.ศ. นั้น

 ดินแดนลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลาลงไปถึงแหลมมลายู มีหมู่เกาะอินโดนีเซีย เกาะบอร์เนียว เกาะสุมาตรา ถือว่าเป็นถิ่นที่อยู่ของพวกมองโกล ที่ผสมสายพันธ์กับคนท้องถิ่นเดิม

ซึ่งกลุ่มนักวิชาการเรียกว่า เป็นตระกูลโพลินีเซียน โดยรวมพวกมินังกะเบา พวกบาตัค ในเกาะสุมาตรา เกาะกาลิมันตัน และพวกชวา-มลายู  ( หมายถึง การอพยพข้ามฟากฝั่งทะเล ) เข้ามาไว้ด้วย...

 เมื่อมองวัฒนธรรมท้องถิ่น ระดับรากเหง้า เช่นวัฒนธรรมข้าว มีรูปแบบการไถ หว่าน ปักดำ การเก็บเกี่ยวข้าวทีละรวงด้วยแกะ ซึ่งยังมีอยู่ในภาคใต้,มาเลเซียและอินโดนีเซีย ล้วนมาจากรากเหง้า วัฒนธรรมเดียวกัน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                เมื่อมองบุคลิกภาพที่แนบแน่นของกลุ่มชนก็เห็นสอดคล้องตาม ศาสตราจารย์ สุธิวงศ์  พงศ์ไพบูลย์ ที่ว่า….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สายรากทางวัฒนธรรมกันจะค่อย ๆ ถูกผลักให้ห่างกันด้วยกาลเวลา และสายทางที่ยาวนาน ด้วยเส้นแบ่งอันเนื่องจากระบบอำนาจการปกครอง ทำให้ความใกล้ชิด กลายเป็นความไกล ความห่างเหิน เมินเฉย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> และบางครั้งคือ ความสอดแคล้ว (สงสัย  กังขา)  อันนำไปสู่ความขัดแย้งสะสม จนเป็นเหตุให้ความสอดคล้อง ไร้ความหมาย….นั้นเอง