วันนี้ลุกมาก่อนจะมาทำงานเป็นกิจประจำประการหนึ่ง คือ ต้องเปิดทีวีดูรายการข่าว มีข่าวหนึ่งที่ดูแล้วเห็นเป็นภูมิปัญญาบรรพชน คือ เด็กกลืนลูกเหล็กทรงรี ไปติดคอ ยายเอาแม่เหล็กมาลูบคอตรงลูกเหล็กให้ไหลลงสู่กระเพาะอาหารได้สำเร็จแล้วนำส่งโรงพยาบาล หมอเอ๊กซเรแล้วเห็นอยู่ในกระเพาะอาหาร บอกว่าดีที่มันไม่ไปทางช่องหลอดลมหายใจ และบอกอีกว่าเดี๋ยวก็ออกมากับการถ่ายอุจจาระแล้วไม่ต้องกังวล เอ๊กอีกครั้ง (ไม่ทราบว่าใช้เวลานานเท่าไรก่อนเอ๊กใหม่) ปรากฎว่าเลื่อนไปอยู่ใกล้ลำใส้ใหญ่แล้ว หลังจากนั้นก็ออกมากับการถ่าย ผู้เกี่ยวข้องทุกคนโล่งใจ
กรณีดังกล่าวนั้นเห็นว่าเป็นภูมิปัญญาจริง แต่อีกเรื่องได้ยินเล่าขานต่อกันมา ว่า ลูกกลืนเหรียญไปติดคอหายใจไม่สะดวกหน้าเขียวจะตายบ้านก็อยู่ไกลสถานพยาบาล แม่ด้วยความรักลูกมาก คิดแต่จะทำอย่างไรเหรียญนั้นจะหลุดหรือหายจากการติดที่คอลูก จึงเอาน้ำกรดกรอกเพื่อละลายเหรียญ ผลก็คงเป็นที่ทราบกันว่าจะเป็นอย่างไร นี่คือรักและห่วงใยจนบดบังสติปัญญาที่ถูกต้องจึงส่งผลร้ายเป็นตรงกันข้ามกับที่ต้องการ นำความทุกร์โศกเสียใจมาสู่ตน จะทำการณ์สิ่งใดท่านจึงบอกต้องคิดให้รอบคอบ(สติปัญญา) เหตุการณ์เช่นนี้เราจะใช้เจตนา(เหตู)หรือผล เป็นเกณฑ์ในการตัดสินดีล่ะ หรือจะพิจารณากันอย่างไร เปิดประเด็นให้ร่วมแชร์ความคิดเห็นครับ
สวัสดีครับท่านอาจารย์ขจิต
ขอบคุณครับ ที่มาทักทายกันแสดงว่าไม่ลืม ฮิ ฮิ
สวัสดีค่ะ...
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับครูอ้อย
บางครั้งคนปัจจุบันยังคิดไม่ได้ไม่ถึงเลย