ผมเคยเขียนบันทึกเรื่อง "พัฒนาเด็กหรือพัฒนาครูกันแน่?" มาแล้วในครั้งนี้ผมขอเสนอแนวความคิดในหัวข้อ "พัฒนาครู เพื่อพัฒนาเด็ก" บ้างนะครับ
ในส่วนของหัวข้อของผมที่ชื่อว่า "พัฒนาเด็กหรือพัฒนาครูกันแน่?" นั้น จริงๆ แล้ว ผมมีความคิดเห็นว่าจะพัฒนาเด็กได้นั้นต้องทำการพัฒนาที่ตัวครูก่อน ไม่ได้หมายความว่า "พัฒนาครูเพื่อเป้าหมายในการทำผลงานทางวิชาการเพื่อเลื่อนวิทยฐานะของครูเองเป็นหลัก แต่พัฒนาครูเพื่อให้ครูได้ไปพัฒนาเด็ก ให้เด็กอ่านออก เขียนได้ มีความคิดในการวิเคราะห์สิ่งต่างๆ ได้ด้วยตนเอง และสามารถแก้ปัญหาในชีวิตของตนเองได้ด้วยแนวทางที่ถูกต้อง" และ "ครูรวบรวมผลงานต่างๆ ที่เกิดจากการพัฒนาเด็กเหล่านี้อย่างเป็นระบบ รวบรวมส่งเป็นผลงานทางวิชาการเพื่อเลื่อนวิทยฐานะของตนเอง ซึ่งถือว่าเป็นผลพลอยได้จากการพัฒนาเด็กนั่นเอง"
แต่ในทุกวันนี้ เป้าหมายหลักของการทำผลงานทางวิชาการเพื่อเลื่อนวิทยฐานะ ไม่ได้อยู่ที่การพัฒนาเด็ก แต่กลับมีการสร้างหลักฐานทางวิชาการของตัวครูเพื่อเป้าหมายในการส่งผลงานทางวิชาการของตนเองเท่านั้น "ครูหลายๆ ท่านใช้เวลาโดยส่วนใหญ่ของตนเอง เพื่อรวบรวมผลงานทางวิชาการ และทอดทิ้งเด็ก โดยการไม่เข้าสอนในชั่วโมงที่ตนเองรับผิดชอบ" ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว "อนาคตของเด็กไทยเราจะเป็นอย่างไร"
ผมอยากหาวิธีการที่สามารถเลื่อนวิทยฐานะของครูได้ โดยดูผลจากการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรม ร่วมกับการพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน ซึ่งในตอนนี้ผมยังคิดวิธีการไม่ออกครับ แต่อยากจะฝากความคิดนี้ไปถึงนักการศึกษาทั้งหลายที่มีสามารถช่วยคิดหาวิธีการประเมินครูตามแนวทางที่ผมฝากไว้ด้วยนะครับ
คำว่า "พัฒนาคุณธรรม จริยธรรมของนักเรียน" หมายความถึง การแก้ไข ปรับปรุง พฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของนักเรียน และพัฒนาให้มีพฤติกรรมที่พึงประสงค์มากขึ้น เช่น จากนักเรียนที่ไม่มีระเบียบวินัย ไม่มีความรับผิดชอบ แก้ไข ปรับปรุงเป็นนักเรียนที่มีระเบียบวินัย และมีความรับผิดชอบมากขึ้น เป็นต้น ที่ผมต้องเขียนความหมายอย่างนี้ เดี๋ยวกลับกลายเป็นว่าครูจะแย่งกันสอนแต่นักเรียนที่มีความประพฤติดีๆ เท่านั้น โดยจะละเลยหรือไม่สนใจนักเรียนที่มีความประพฤติที่ไม่เหมาะสมเลย
คำว่า "พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน" ก็เช่นเดียวกันครับ คือ พัฒนานักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอ่อน ให้มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ดีขึ้น และพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนดีอยู่แล้ว ให้ดียิ่งขึ้นไปอีก เพื่อให้นักเรียนเหล่านี้เป็นพลังสมองที่สำคัญในการพัฒนาประเทศชาติต่อไปในอนาคต
ที่ผมคิดเช่นนี้ เนื่องจากสภาพความเป็นจริงที่ว่า "เราไม่สามารถทำให้ทุกคนเป็นคนเก่งได้ แต่เราสามารถทำให้ทุกคนเป็นคนดีหรือให้เป็นคนที่เลวน้อยที่สุดได้" ถ้าทุกคนในประเทศชาติเป็นคนดีมีคุณธรรมแล้ว เขาก็จะสามารถทำงานได้เต็มที่ตามศักยภาพของเขานั่นเอง ไม่ว่าเขาจะมีอาชีพใดๆ ก็ตาม
ผมขอจบความคิดเห็นของผมในเบื้องต้นแค่นี้ก่อนนะครับ
