ทุกวันเป็นวันที่ดีเสมอๆครับ

ที่โรงเรียนบ้านในของ (โรงเรียนกลางดอยสูง) ที่พวกเรานำของไปบริจาค และได้ไปพักที่นั่นด้วย...อากาศเหน็บหนาวมาก อ่านได้จากบันทึก ธารน้ำใจที่อบอุ่นสู่แดนดอยแม่ฮ่องสอน : ความเหน็บหนาวที่อบอุ่นบนดอยสูง กิจกรรมมอบผ้าห่ม เสื้อผ้าเพื่อบรรเทาหนาว

ในห้องสมุดเล็กๆ(เรียกว่าห้องเก็บหนังสือดีกว่า) มีหนังสือเล่มเล็กๆเล่มหนึ่ง "ยังไงวันนี้ก็ดีเสมอ" เป็นหนังสือไดอารี่ของ น้องเจี๊ยบสุนันทา  ที่ถูกรถเมล์ ขสมก.ชนแล้วทับซ้ำกลางร่าง แต่เธอไม่ตาย บาดเจ็บแสนสาหัส แต่ทว่าเธอยังต่อสู้ ด้วยกำลังใจที่แกร่ง ทัศนคติการมองโลกในมุมที่ดีสุดๆของเธอ

หนังสือเล่มนี้ผมอ่านจบรวดเดียว ...ด้วยใจที่มีสุข มีพลังใจอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตที่เจอมุมของโลกเบียดจนไม่เหลือช่องให้มองโลกสวย แต่เธอกลับมองตรงกันข้ามไม่น่าเชื่อ

หนังสือให้อะไรดีๆกับผมเสมอครับ...

ผมเดินทางกลับลงมาจากบนดอย ด้วยใจที่เปี่ยมพลัง ด้วยว่าวันรุ่งขึ้น ผมคิดไว้ว่าจะไปทำบุญถวายสังฆทาน พร้อมกับนำหนังสือธรรมะของผู้ที่มีจิตกุศลนำมาบริจาค ตามบันทึกรินน้ำใจ ช่วยเหลือกัน : ขอรับบริจาคสิ่งของเพื่อต้านภัยหนาวที่แม่ฮ่องสอน ไปถวายแด่พระสงฆ์เพื่อจะนำไปสมทบในห้องสมุดธรรมะของทางวัด เพื่อให้เป็นแหล่งเรียนรู้ บ่มเพาะปัญญาอันประเสริฐ แจ้งแล้วในชาติปัจจุบัน สำหรับผู้ที่มาวัดได้อ่าน ได้ศึกษา

เป็นกิจกรรมดีๆที่ทำต่อเนื่องจากการนำของบริจาคไปให้แก่ผู้ขาดแคลนบนดอยสูง

ผมนำมาเสนอเพื่อให้ทุกท่านได้รับความ ปิติ และ ปราโมทย์ ในกิจกรรมดีๆที่ได้ทำผ่านบันทึกครับ

 

ธรรมรักษาครับ :)

 

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร