ความรัก..สัมผัสได้..ด้วยสายใจ...และสายตา

 

สองวันก่อน มีผู้ปกครอง  มาหาที่ห้องคุณครูแอ๊วตอนเช้า พร้อมกับลูกศิษย์ที่เคยร่าเริงแจ่มใส..แต่มาวันนี้เธอตาแดงก่ำ และจับมือคุณแม่ไว้แน่นไม่ยอมสบตาคุณครูเลย..

"คุณครูคะ..ไม่ทราบว่าวันนี้..มีสอบหรือเปล่าคะ คือว่านิลเค้าไม่ยอมมาโรงเรียน บอกว่าอยากอยู่กับคุณแม่น่ะค่ะ.."  ครูก็เลยมองดูลูกศิษย์ตัวน้อย..แล้วนึกไปถึงคำพูดอย่างมีความหวังที่เจือความสุขอยู่ในนั้น..คุณครูขา..อีกไม่กี่วันคุณแม่หนูจะมาหาหนูค่ะ..หนูอยากให้ถึงวันปีใหม่เร็วๆจัง..ครูยังจำได้ไม่ลืม..ครูยังบอกอีกว่า..เป็นครู .ครูก็คงรอคอยอย่างมีความสุขเหมือนหนูนี่ล่ะ..น่าดีใจจังเนอะ..เธอยิ้มอย่างมีความสุขมากๆในวันนั้น..คุณครูเงยหน้ามามองคุณแม่อีกที..ก็เห็นน้ำตาคุณแม่หยดเป็นทางเลย คุณครูก็ทั้งตกใจระคนตื้นตันใจไปด้วย ก็เลยหันไปถามความคิดเห็นว่า..คุณพ่อว่ายังไงดีคะ..คุณพ่อก็เลยถือโอกาสขออนุญาตคุณครูพาเด็กหญิงนิลกลับบ้านหนึ่งวัน..ครูก็เลยอนุญาตเพราะนานๆครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าซักที..ครูก็เข้าใจ..แต่ก็ต้องย้ำกับเด็กว่า..พรุ่งนี้หนูต้องมาเรียนนะคะ..มาพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนทุกวันนะ..เด็กหญิงนิล รับคำหนักแน่น..

วันรุ่งขึ้น..เธอก็ทำได้อย่างที่เธอสัญญาจริงๆ เธอเข้ามาสวัสดีคุณครูพร้อมกับบอกว่า.คุณพ่อ คุณแม่หนูกลับไปแล้วค่ะ..ด้วยรอยยิ้มที่พยายามกลบความเศร้าไว้ข้างใน เธอพยายามแสดงความเข้มแข็งให้ครูเห็นอย่างที่เธอสัญญา..ครูสงสารเธอจับใจก้เลยดึงเธอมากอด..และบอกกับเธอว่า.."อีกไม่นานคุณพ่อคุณแม่หนูก็จะกลับมาเยี่ยมใหม่..คุณแม่คุณพ่อไปทำงานเก็บเงินให้หนูเรียน..ท่านก็คิดถึงหนูไม่ต่างกับหนูหรอกนะ..รออีกแป๊บเดียวไม่นาน..วันสงกรานต์คุณพ่อคุณแม่ต้องกลับมาแน่นอน.."เธอยิ้มรับทั้งน้ำตาคลอ

เย็นวันนั้น..คุณแม่หอบกระเช้ามาอวยพรคุณครูพร้อมกับบอกว่า.."หนูกลัวลูกจะร้องตามเลยบอกว่าจะกลับแล้วค่ะ.." วันนี้คุณแม่มาด้วยรอยยิ้มที่สดใส..คุณครูก็สดใส แต่ไม่ใช่เพราะได้รับของอวยพร...

แต่เป็นเพราะได้เห็นความรักในดวงตาของเธอและลูกต่างหาก..

ในความเป็นครู.ดิฉันรู้สึกว่า..ตัวเองเป็นคนโชคดีมาก..ที่มีลูกศิษย์รักเคารพมากมาย และผู้ปกครองก็ให้ความไว้วางใจและชื่นชมกับการดูแลเอาใจใส่กับลูกศิษย์อย่างใกล้ชิดเป็นกันเอง.แม้จะรู้สึกดี..แต่ทั้งนั้นก็โดยหน้าที่ ที่ไม่คิดว่าเป็นสิ่งที่ผู้ปกครองจะต้องตอบแทนอะไร เพราะสำหรับครูแล้ว..มันคือความสุขที่ได้ดูแล ให้ความรัก กับเด็กๆซึ่งเป็นสุดสวาทขาดใจของผู้เป็นแม่ทุกคน และก็ฝากฝังลูกของเค้าไว้กับเรา..ยิ่งโดยสภาพความเป็นอยู่ของเด็กที่นี่..กว่า60% อยู่กับญาติพี่น้อง เพราะพ่อแม่ไปทำงานต่างจังหวัด จึงน่าเห็นใจมาก เด็กต้องจากพ่อแม่ตั้งแต่เล็กๆ เป็นเราก็คงเศร้ามากเหมือนกัน ยิ่งวัยนี้เป็นวัยที่ต้องการความรัก ความอบอุ่นอย่างเต็มที่จากพ่อแม่ เราในฐานะครู..หากสามารถเติมเต็ม ความรัก..ความห่วงใย ความเอาใจใส่ และแสดงออกมาโดยการพูดคุยสัมผัส โอบกอดให้กับเค้าได้เปรียบเป็นแม่อีกคนหนึ่ง ที่เป็นความอบอุ่นให้หัวใจดวงน้อยได้พักพิงอยู่ที่โรงเรียน..ที่เค้าจะไว้ใจและอบอุ่นใจเช่นเดียวกัน

---------------------------------------------------------------------------------------

...การแสดงความรัก จึงไม่ควรจะจำกัดเพียงแค่วันสำคัญต่างๆหรือกับเพียงแค่คนในครอบครัวของเรา..

แต่ควรจะแผ่อาณาจักรของความรักนี้ให้ไพศาลไปถึงหัวใจของทุกผู้คนตลอดจนสรรพชีวิตที่โดดเดี่ยว.ที่อยู่รายรอบตัวเรา..

ความรัก..เป็นดังพลังมหาศาล...ที่ผลักดันให้เราไปถึงจุดหมายและเป็นดังขุมพลังอันยิ่งใหญ่..ที่โอบล้อมหัวใจที่โดดเดี่ยวให้อบอุ่นได้อย่างมหัศจรรย์..

และนี่คือ.เหตุผลที่ทำให้ดิฉันเชื่อมั่นและศรัทธาใน..ความรัก..

และเชื่ออย่างยิ่งว่า..ความรักและความปรารถนาดีอย่างจริงใจที่ครูมีต่อลูกศิษย์นั้นเป็นสิ่งสำคัญยิ่งที่ครูควรจะมี

เพราะ..ใครเลยจะรู้ว่า..

...ความรัก..อาจจะเป็นดั่งแสงนำทาง...ให้ลูกศิษย์พบทางสว่างในวันที่มืดมน...

----------------------------------------------------------------------------------------