ท่ามกลางวาระแห่งความโศกเศร้าอาดูรแห่งชาติ อากาศเย็นยะเยือกผ่านมาสอดรับอย่างน่าอัศจรรย์ ลมกระโชกแรงเป็นครั้งคราว ใบไม้ก็ร่วงพราวกองพื้นดิน ชีวิตที่ไม่สิ้นก็ดิ้นไป หลายคนตั้งใจมานานจะกลับบ้านปีใหม่ มากอดคนที่ตนทิ้งไว้ห่างไกลห่างใจไปนาน แต่แล้วก็มาไม่ถึงบ้าน วิญญาณหลุดออกจากร่างตั้งแต่รถที่นั่งประสานงานกันยับเยิน ตรงทางเดินที่จะเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน

ลูกหลานที่ตั้งตารออ้อมกอดพ่อแม่ที่คะนึงหา น้ำตาปิ้มว่าจะท่วมใจ ใครๆเขาร่าเริงได้ของขวัญของฝาก แต่ลูกคนยากได้ข่าวร้าย ร้ายแรงจนไม่อยากจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ จนแสนจนยังไงหนูก็ยังมีพ่อแม่ แต่..แต่..วันนี้.. โลกใบนี้เย็นชืด มืด เหงา เศร้าเหลือเกินพ่อครูขา ศพพ่อแม่หนูยังอยู่ที่วัด  เดือดร้อนพี่ป้าน้าอาที่เขายินดีกับลูกหลานกลับมา ต้องละล้าละลังกับพิธีการ คนนั้นก็มาถาม ตำรวจก็มาสอบ หนูจะเอาอะไรไปตอบ หนูไม่มีอะไรจะตอบ  ไม่ขอตอบได้ไหม อย่าถามเลย ขอ ขอ หนูอยากร้องไห้อย่างเดียว ขอหนูเถอะ

336 ศพ ที่ไม่มีโอกาสไปพบหน้าคนที่รักและห่วงใยอีกแล้ว อุบัติการณ์ส่วนใหญ่มาจากมอเตอร์ไซด์ซิ่ง วัยรุ่นคะนองดื่มเหล้าไม่มีสติก็เหมือนรถไม่มีเบรก ถึงเราจะมีกฎหมายสักกี่ฉบับ ก็กำกับวินัยสังคมที่ห้าวฮึกได้ยาก ในอดีตเขาจึงอาศัยจารีตประเพณีและศาสนาเป็นตัวประคับประคองอุณหภูมิของชุมชน เมื่อกระแสสังคมเปลี่ยนไป คนไทยเดินทางไกลขึ้น ไวขึ้น มากขึ้น เรื่องต่างๆก็ย่อมยุ่งเหยิงมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ถ้าขี่เกวียนไปฉลองปีใหม่แบบเมื่อก่อน คงไม่กระไรนัก แสดงว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรหยุดนิ่งสักแม้นาทีเดียว แม้แต่เรื่อง ทุกข์ สุข ลมหายใจ บางทีก็ใจหายใจคว่ำ ดังนั้นคนที่จิตใจเป็นปกติอยู่แล้ว ก็อย่าหาเรื่องกวนใจตัวเองเลย เฉยไว้ เฉยไว้

ปีใหม่ผมไม่ได้ไปไหน นั่งรับความทุกข์-สุขเป็นปกติ โดยมีเจ้าแมวเหมียวสีทองนอนคุมอยู่ข้างๆ ซึ่งก็แปลกใจมาก  ทำไมเจ้าเหมียวนั่ง-ยืน-นอน-ประกบไม่ยอมห่าง ..ถ้าผมลุกไปคุยกับแขกที่มาเยี่ยม เหมียวก็ลุกตาม เรากลับมานั่ง เหมียวก็ตรงไปนอนเฝ้าต่อ ..อยากจะพูดภาษาแมวได้เหลือเกิน ..จะได้ถาม.. 

"เจ้าเหมียว ใครสั่งให้มาคุมความประพฤติพ่อ"

"ใคร คนไหน ช่วยบอกที"