ผู้บริหาร งก ๆ เค็มๆ กับ อาม่ากอดกระเป๋า

ผมนึกถึง เรื่องเล่า ที่สนามบินฮ่องกง

หญิงไทยคนหนึ่งลงจากเครื่องบิน พอมาที่ สายพานรับกระเป๋า เจอ อาม่า (หญิงจีนแก่ๆ) กอดกระเป๋า ซึ่ง หญิงไทยคนนั้น เธอมั่นใจมากๆ ว่าเป็นของเธอ เพราะ มีริบบิ้นสีแดง ที่ผูกไว้ชัดเจน ที่ข้างกระเป๋าก็มีชื่อเขียนอยู่ สติ๊กเกอร์ก็มี ไม่ผิดแน่ๆ จึงเขาไปขอกระเป๋ากับอาม่าคนนั้น แต่ อาม่า กอดกระเป๋าแน่น โวยวายใหญ่เลย

หญิงไทยกับอาม่าก็พูดกันไม่รู้เรื่อง ท่าทางการกอดของอาม่าเป็นแบบ นั่งลงกับพื้น กอดแน่น หน้าตาตื่นเต้น ตาขวาง ปกป้องสุดขีด โวยวาย ฯลฯ จนเจ้าหน้าที่สนามบิน มาดูก็ไม่เชื่อ คลื่นสมองระดับแกมม่า ซึ่งน่ากลัวกว่า เบต้า จนกระทั่งญาติ ของอาม่า เอากระเป๋าอีกใหม่ สีเหมือนกัน ขนาดเท่ากันมาให้ดูบอกว่า “อยู่นี่” นั่นแหละ แกจึงจะยอม หญิงไทยสารภาพว่า กลัวก็กลัว ยิ่งคนนึกว่าเธอรังแกคนแก่ ก็ยิ่งกลัว แต่ ก็ไม่รู้จะทำอย่างไงเหมือนกัน ที่ผมเอาเล่าเรื่องนี้มาเขียนให้ทราบ ก็เพราะ ว่า ผมคิดว่า อาม่าคงจะผ่านเหตุการณ์เลวร้าย มาตลอดชีวิต ดูจากอายุแล้ว น่าจะอยู่ในช่วงภาวะสงคราม การแก่งแย่ง การดิ้นรนต่อสู้ การโดนสามีรังแก ลูกหลานไม่ค่อยรัก ฯลฯ ทำให้อาม่าเข้าสู้ โหมดปกป้อง ไม่ปลอดภัย ได้อย่างรวดเร็ว เป็นคนน่าสงสาร ที่นี้เรามาดู เจ้านายของเรา หลายๆคน ก็ไม่ต่างกับอาม่า เขาผ่านเรื่องเลวร้ายมามากมาย การแย่งกันเรียน แข่งขันกับญาติพี่น้อง การโดนพ่อแม่กดดันเพื่อให้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงทางสังคม พ่อแม่ของเขาที่เน้นเงินๆๆๆๆ สร้างค่านิยมด้านวัตถุ ฯลฯ ผมว่า ผู้บริหารงกๆเค็มๆแบบนี้ กอดตำแหน่ง กอดเก้าอี้ ได้ น่ากลัวกว่า อาม่ากอดกระเป๋าสะอีก