ผมนึกมโนภาพในใจ ถึงกลีบอ่อนบาง แต่งแต้มตามกิ่งที่ไร้ใบ ดอกบ๊วยเหมือนหญิงสาวที่อ่อนโยนน่าทนุถนอม กลิ่นหอมจางๆของบ๊วยกรุ่นกำจายทั่วบริเวณ...

ทิวสนยามต้องลมเสียงเหมือนสายน้ำที่ตกลงกระทบโขดหิน

ใช่ครับ...

วันหยุดปีใหม่นี้ ผมอยู่ท่ามกลางป่าสนขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ ที่โครงการหลวงบ้านวัดจันทร์

"พี่ฟังดูสิคะ เสียงสนต้องลม"

เสียงของน้ำหวาน บอกให้ผมฟังเสียงพริ้วดังของสนต้องลม ที่เหมือนวงมโหรีขนาดใหญ่ ขับกล่อมธรรมชาติ กลิ่นของป่าสนติดอยู่ที่ปลายจมูก อากาศใสๆเย็น ทำให้ผมผ่อนคลายมากทีเดียว

ผมยืนหมุนตัวอยู่กลางป่าสน มองไปทางไปก็ป่าสนทั้งนั้น ต้นสูงลิ่ว กิ่งบนนั้นไหวเอนตามจังหวะของสายลม 

 

ความรู้สึกแบบนี้...ผมไม่รู้จะบรรยายอย่างไร

หลังจากเสร็จภาระกิจเป็นวิทยากรในช่วงบ่าย เจ้าหน้าที่โครงการหลวง จัดเตรียมจักรยานให้ผมหนึ่งคัน ให้ผมปั่นลัดเลาะไปตามป่าสน น้องเจ้าหน้าที่คนหนึ่งบอกว่า ด้านของป่าทิศโน้น...เขาชี้ไปทางทิศเหนือบอกผมว่า มีไร่บ๊วยที่กำลังบานสะพรั่ง สวยงามทีเดียว...

ผมนึกมโนภาพในใจ ถึงกลีบอ่อนบาง แต่งแต้มตามกิ่งที่ไร้ใบ ดอกบ๊วยเหมือนหญิงสาวที่อ่อนโยนน่าทนุถนอม กลิ่นหอมจางๆของบ๊วยกรุ่นกำจายทั่วบริเวณ...

ใกล้ย่ำค่ำแล้ว...

หากถ่ายรูปคงไม่สวยเท่าที่ต้องการให้หลายท่านเห็น ป่าสนทึบๆทางทิศตะวันตก มีแสงตะวันสีทอง ส่องเล็ดรอดออกมาให้เห็น นกกาบินเริ่มบินกลับรัง ....ผมลังเลที่จะไปไร้บ๊วยในเวลานี้ ขอเป็นวันพรุ่งนี้ช่วงเช้าน่าจะสวย เพราะสายหมอกที่เคลียคลอนั่น ...

ผมเลือกจะถ่ายรูปพระอาทิตย์ลาลับกลางป่าสนก่อน

-------------

เช้าอันแสนหนาวเย็น

ผมดีดตัวออกจากผ้าห่มอันหนานุ่ม อย่างอาลัยไออุ่น แต่ผมมีนัดกับหญิงสาวบอบบาง (ผมหมายถึงดอกบ๊วย) ผมสัญญาว่าจะไปเยี่ยมเธอถึงที่ไร่ สายหมอกยังคงหนา

ผมปั่นจักรยานคันเดิมลัดเลาะป่าสน ฝ่าสายหมอกที่ฉ่ำเย็น เส้นผมและขนตาเป็นหยดน้ำจากไอหมอกหนา ...อากาศเย็นน่าดู

ผมคงมาเช้ามากไป ...หมอกหนาเสียจนถ่ายรูปไม่ได้ ถือว่าปั่นจักรยานเล่นตอนเช้า ดูวิถีของพี่น้องชาวกระเหรี่ยงที่นี่...

เด็กชายตัวเล็กๆที่ปั่นจักรยานก่อนหน้าผม ทักทายผมด้วยภาษาชนเผ่า ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมได้แต่ยิ้มทักทาย...ผมคิดไม่ออกว่าควรจะพูดกับเขายังไง ได้แต่โบกมือและยิ้มตอบไป

-------------------

สายแล้ว...ตะวันฉาย ท้องฟ้าโปร่งสีฟ้าเข้ม

ฟ้าใสเป็นใจมากเลยครับ แบบนี้ถ่ายรูปสวยแสงกำลังเหมาะทีเดียว

 คราวนี้น้องน้ำหวานกับพี่ส้มซ่า มาเที่ยวไร่บ๊วยด้วยกัน ทั้งสองท่านก็เป็นนางแบบจำเป็นโดยปริยาย

กิ่งบ๊วยที่ไร้ใบ...ดอกไม้ที่แต่งแต้ม

 

เธอเหมือนสาวชาวป่า..ที่สวยงาม บริสุทธิ์

ใบเมเปิล สดใส น่ามอง

โอ...appricot blossom  สวยงามน่าหลงไหลจริงๆ

ชมภาพกันดีกว่าครับ...

เพิ่มเติมภาพจาก Multiply ที่นี่ครับ โครงการหลวงบ้านวัดจันทร์กับนายเอก

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๑ ครับผม

 

----------

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๑ ม.ค.๒๕๕๑