ผมได้ข้อสรุปแก่ตัวผมเองว่า "หาใช่เพราะสิ่งนั้นธรรมดาจึงดูไร้ค่า แต่เพราะความรู้และประสบการณ์ที่จำกัดของเราเองต่างหากที่ทำให้เราไม่เห็นคุณค่าและความสำคัญของสิ่งธรรมดานั้น"

วันที่ 30 ธันวาคม 2550 ที่ผ่านเลยไปเมื่อวานนี้ เป็นวันครบ 1 ปีพอดิบพอดีที่ผมได้สมัครเป็นหนึ่งในสมาชิก gotoknow.org โดยคำแนะนำของอาจารย์อิบรอเฮม หะยีสาอิ ผู้อำนวยการสำนักบริการการศึกษา (ตำแหน่งในขณะนั้น) ปัจจุบันท่านดำรงตำแหน่งรองคณบดีคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา

ผมเริ่มเขียนบันทึกแรกเรื่อง"โครงการฝึกอบรมเทคนิคการเขียนโครง การ" เมื่อวันอาทิตย์ที่ 31 ธันวาคม 2549 นับจากนั้นก็เขียนบันทึกเรื่อยมาจนครบ 1 ปีเมื่อคืนนี้กับบันทึกในชื่อ "เกี่ยวกับ Islamic Education (๗)" ที่ต้องสารภาพว่าเป็นบันทึกที่เมื่อผมเขียนเสร็จก็กดปุ่ม"บันทึก" ปรากฏว่าเน็ตหลุดพอดี ก็เลยรีบต่อเน็ตใหม่ก็รากฏ ณ ขณะนั้นว่าข้อ มูลที่บันทึกไว้ได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว นึกในใจว่า เขียนใหม่ในเช้าของวันพรุ่งนี้ดีกว่าแล้วผมก็เข้านอน หลังละหมาดซุบฮฺ (ละหมาดยามรุ่งอรุณ) ของเช้าวันนี้ (31 ธันวาคม 2550)ผมก็มาเปิดเน็ตเข้าในgotoknow.org โดยไม่รอช้า สิ่งที่พบทำให้ผมต้องเปล่งคำสรรเสริญ อัลลอฮฺ (ซุบฮานะฮูวะตาอาลา) ว่า "อัลหัมดุลิลละฮฺ" "บรรดาการสรรเสริญเป็นของอัลลอฮฺ" บันทึกเมื่อคืนที่ผมคิดว่า มันได้หายไปแล้วนั้น ยังคงอยู่

1 ปีที่ผ่านมาใน gotoknow.org เป็น 1 ปีที่ดีมากครับ เป็น 1 ปีที่ผมได้มากกว่าที่ผมคาดหวังเสียอีก เป็น 1 ปีที่ชีวิตได้สัมผัสกับการเรียนรู้ที่แปลกออกไปจากที่เคยเรียนรู้มาก่อนหน้านี้ เป็นการเรียนรู้ที่น่าตื่นเต้น เต็มใจและเปิดกว้าง เป็นการเรียนรู้จาก "ความรู้+ประสบการณ์+ชีวิต"ของผู้บันทึกแต่ละคน แน่นอนที่ว่า เราสามารถค้นคว้าหาอ่าน "ความรู้" จากเอกสาร หนังสือ ตำรับตำราต่างๆได้ไม่ยากนักในปัจจุบันนี้ แต่...จะหาอ่านองค์ความรู้ที่คลุกเคล้าระหว่าง"ความรู้+ประสบการณ์+ชีวิต" ของผู้บันทึกแต่ละคนนั้นคงหายากเต็มที เพราะตำรับตำรา ตลอดจนงานวิชาการปัจจุบันนั้นมันได้ถูก"นิยาม" และเขียนกันออกมาตามกรอบนิยามนั้น จนทำให้เยาวชนมองตำราเป็นยาขมหม้อใหญ่

ในgotoknow.org แม้บล็อกเกอร์จะบันทึกในชื่อหัวข้อเรื่องเดียวกัน แต่เนื่องจากประสบการณ์ของบล็อกเกอร์แต่ละคนนั้นแตกต่างกัน และบริบทต่างๆที่ก่อเกิดเป็นชีวิตของบล็อกเกอร์แต่ละคนนั้นก็มีความเป็น "หนึ่ง"ที่ทั้งไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร จึงทำให้บันทึกที่ถูกเขียนมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว

บางบันทึกที่ผมอ่านที่ดูเหมือน "ธรรมดา" ไม่มีอะไรมาก แต่เมื่อผมเองได้สัมผัสกับสถานการณ์ อารมณ์ และความรู้สึกหนึ่ง และรวมถึงอายุที่มากขึ้น และได้รับความรู้เพิ่มขึ้น สิ่งที่ธรรมดา ดังกล่าวกลับเป็น "ทองคำ" ที่ล้ำค่าจนผมได้ข้อสรุปแก่ตัวผมเองว่า "หาใช่เพราะสิ่งนั้นธรรมดาจึงดูไร้ค่า แต่เพราะความรู้และประสบการณ์ที่จำกัดของเราเองต่างหากที่ทำให้เราไม่เห็นคุณค่าและความสำคัญของสิ่งธรรมดานั้น"

1 ปีที่ผ่านมาแม้ว่าจะไม่ได้บันทึกอะไรมากมายนัก แต่ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบันทึกนับแสนที่ถูกจารึกไว้ในgotoknow.org โดยหวังว่าจะมีผู้ไดรับประโยชน์บ้างจากบันทึกนั้นของผม

 1 ปีช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน พรุ่งนี้แล้วซินะที่เราจะก้าวข้ามไปสู่ปีใหม่และอำลาจากปีที่ผ่านมา ซึ่งจะคงเหลือไว้แต่ความทรงจำและร่องรอยต่างๆของชีวิต และgotoknow.org ก็ได้ทำหน้าที่อันสำคัญนี้ของมันด้วยการบันทึกจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ในสมุดเล่มใหญ่ที่คนทั่วโลกสามารถเข้ามาอ่านและแลกเปลี่ยนเรียนรู้โดยไร้ข้อจำกัดของเวลา และข้อจำกัดของสถานที่

อาจจะมีข้อจำกัดบ้างในเรื่องของภาษาที่ผู้จะเข้ามาอ่านบันทึกต่างๆของ gotoknow.org ต้องมีนั่นคือ ต้องสามารถอ่านภาษาไทยได้ และผมเองหลังจากได้ติดตั้งโปรแกรมที่ทำให้ทราบว่า "ผู้เข้ามาอ่าน" มาจากส่วนใดของโลกก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นระคนดีใจที่ว่า ผู้อ่านบล็อกของผมนอกจากคนไทยในประเทศไทยแล้วยังรวมถึงคนไทยในต่างแดนด้วย และหรือคนต่างชาติที่สามารถอ่านภาษาไทยได้ (ประการหลังนี้ไม่แน่ใจมากนัก)

และนอกจาก "ความรู้" แล้วสิ่งหนึ่งที่ผมได้จากการเข้ามาเป็นสมาชิกgotoknow.org นั่นคือ "มิตรภาพ" จากเพื่อนสมาชิกเป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจและจดจำมากที่สุดครับ