สวัสดีปีใหม่ 2551 (อีก 2 วัน) ชาว Gotoknow ทุกท่านค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณ อ.รัฐเขต เชื้อมหาวัน เป็นอย่างสูงเลยคะที่ทำคู่มือการใช้งานมาให้เพราะดิฉันไม่ได้บันทึกนานมากแล้ว (เกือบปี) เพราะคิดว่าตัวเองไม่มีเวลา มีงานอื่นมากมายที่ต้องทำแล้วตัวเองชอบแซวคนอื่นเวลาที่ติดตามงานแล้วเค้าตอบว่า "ไม่มีเวลา" ก็จะบอกเสมอว่า " จะซื้อนาฬิกาให้นะคะ" แต่ไม่เคยโกรธเลยนะคะ เพราะคิดว่าเค้าคงไม่อยากทำงานชิ้นนั้นเพราะโดนบังคับหรือเปล่า
"ความสุขย่อมเกิดขึ้นได้เสมอจากการทำงานและการดำรงชีวิต เพราะยังมีอะไรๆ อีกมากมายท่จะได้เรียนรู้และสนุกสนาน"
อาทิตย์ที่แล้วพาพี่เดียร์กับน้องมายไปเรียน Kumon ตามปกติ และมีโอกาสได้คุยกับคุณครูเมย์ เพือติดตามความก้าวหน้าของการเรียนของลูกๆ ทั้งสอง....กินใจมากเลยค่ะ ขอเล่าก่อนนะค่ะว่าทำไมต้องไปเรียนที่คุมอง เหตุผลที่ดิฉันต้องการให้พี่เดียร์เรียนคือ ต้องการสร้างสมาธิให้เด็กๆ (แค่นี้ก่อนนะคะเดี๋ยวเป็นการโฆษณา) สิ่งที่คาดหวังก็สำเร็จ ต่อมาน้องมายก็อยากเรียนบ้าง โดยการวางแผนร่วมกันระหว่างดิฉันกับพี่เดียร์ เช่นกันค่ะ สิ่งที่คาดหวังก็สำเร็จทั้งสองคน .......แต่มาช่วงหลังอาจเป็นเพราะเราทำงานมากเกินไป ก็เลยไม่ค่อยได้สอบถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ถามแต่ทำแล้วหรือยังค่ะ.........ทำให้ทั้งสองเกิดความเบื่อหน่ายในการทำแบบฝึกหัดทุกวัน ส่งผลให้ทำแบบฝึกหัดไม่เรียบร้อย มีผิดด้วย ลายมือก็อ่านไม่ออก ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว (ช่วงนี้แบบฝึกหัดเริ่มยากขึ้น เพราะเป็นแบบฝึกหัดที่เกินชั้นเรียนของทั้งสอง)
พอดีกับที่ครูเมย์กับดิฉันและเด็กๆ ได้ร่วมโต๊ะคุยกัน จึงสามารถแก้ไขปัญหาดังกล่าวนี้ได้
เอาหละค่ะ....คำว่ากินใจคือ ครูเมย์บอกดิฉันว่า " อยากให้น้องมายกับพี่เดียร์ ทำแบบฝึกหัดอย่างมีความสุข ไม่ใช่ทำเพราะเป็นหน้าที่ หรือถึงเวลา ถ้าเรามีความสุขในการทำอะไรสักอย่าง ถึงแม้ว่าจะยากขนาดไหน ก็จะด้องทำให้สำเร็จอย่างความภาคภูมิใจ" ซึ่งตรงกับที่ดิฉันกำลังใช้เทคนิคนี้ดำเนินกับเพื่อนร่วมงานอยู่พอดี ดังนั้นคุณพ่อคุณแม่ทั้งหลายอย่ามองข้ามนะคะ เพราะเห็นหลายครอบครัวที่ชอบบังคับให้ลูกพิเศษ หรือกวดวิชา ถามเค้าด้วยนะคะว่า อยากเรียนไหม่ จริงๆ แล้วเราคิดว่า ลูกเรามีความรับผิดชอบในการเรียนดีแล้ว แต่อย่าปล่อยปละละเลยนะคะ เพราะความเบื่อ ความล้าสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา เราต้องมีเวลาให้ลูกๆ เพื่อส่งเสริมพลังให้เค้าอยู่ตลอดเวลานะค่ะ
วันนี้ ตั้งใจว่าจะบันทึกเรื่องงานกับชีวิต แต่ไหนมาคุยเรืองลูก แต่เชื่อมกันนะคะ เอาไว้ต่อพรุ่งนี้ดีกว่านะคะ
