วันแรกของวันที่เหลือ

ปรัชญาเต๋าบอกว่า "คนเราไม่เคยนึกถึง..นเมื่อรองเท้าไม่กัด"
คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว



ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก
ไม่เห็นคุณค่าของงาน (ที่เราว่าแย่ๆ) จนกระทั่งตกงาน
ไม่เห็นคุณค่าคนรัก (ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็กท์) จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น
ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่ (ที่เราว่าขี้บ่น) จนกระทั่งไปงานศพของท่าน
สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข
ไม่ประสบความสำเร็จ ไม่รวย ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้
และเอ่ยประโยคยอดฮิตว่า "มันไม่แฟร์เลย"

*

บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดี ๆ
เราจะพบว่า เรามีอะไรดีๆ หลายอย่างที่คนอื่นไม่มี
เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน" ของเราให้มีความหมายได้

ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี
และใช้วันนี้ วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด
เพราะวันแรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน
และเพราะเราไม่มีทางรู้ว่าเรามี "วันแรกของวันที่เหลือ" อยู่อีกสักกี่วัน

[สิทธิรักษ์]

โชคดีปีใหม่  ขอให้มีความสุขมากๆครับ

[ทนัน ภิวงศ์งาม]

วันนี้นั้น เป็นวันแรก ของที่เหลือ
รีบจุนเจือ เอื้อเฟื้อตน แลคนเขา
จักอยู่ไป ได้กี่วัน กันหนอเรา
อย่าหลงเมา ว่าเยาว์อยู่ ไม่รู้กาล
จะโชคดี อยู่ที่งาน การทำกิจ
สมดังจิต คิดตรองไตร่ ใจประสาน
มีศรัทธา กล้ากระทำ สม่ำการ
จิตเบิกบาน สำราญกาย ปีใหม่เทอญ