เมื่อผู้บริหารไม่ให้เขียนบล็อก...

จากการที่blogger ติดบล็อกกันงอมแงม  ถึงเวลาทำงาน ก็แอบเปิดบล็อก เขียน เขียน เขียน  คุย คุย คุยและนินทาเจ้านาย   เพราะอย่างนี้นี่เอง...ท่านจึงไม่อยากให้เขียน 

เพราะเสียงานเสียการ  ก็น่าเห็นใจท่านผู้บริหารท่านนี้น่ะ   และก็เห็นด้วยกับการที่ท่านห้ามไม่ให้เขียนบล็อก  ก็ในเมื่อ blogger เขียนไม่เป็นเวลานั่นเอง  

ครูอ้อยเขียนอย่างนี้ หมายถึง  ผู้บริหารของตนใช่ไหมเอ่ย...อูยยยยย..ไม่ใช่หรอกค่ะ  ไม่ใช่ผู้บริหารที่โรงเรียนหรอกค่ะ  ...ครูอ้อยก็เขียน ชม โรงเรียน ชมท่านตั้งหลายบล็อก...

เพราะผู้บริหารที่โรงเรียนนั้น ท่านเป็นผู้บริหารที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มี IT ในหัวใจ  ใช้อิเล็กทรอนิคส์ให้เกิดประโยชน์ในการศึกษาอย่างสูงสุด  ในวิสัยทัศน์ของโรงเรียนยังมี IT เลย

ท่านมุ่งหวังให้ ครูและนักเรียนได้ใช้ IT ในการจัดการเรียนรู้และเรียนรู้อย่างกว้างขวาง ลุ่มลึก.....

ท่านจะมาห้ามไม่ให้เขียนบล็อกอย่างไร  ในเมื่อ บล็อกนั้น เป็นแหล่งเรียนรู้อย่างดีเยี่ยม 

ท่านเองยังมีบล็อกเลย  นี่ไง...และนี่ไง....ท่านเขียนบล็อกของท่านเอง  ไม่มีเลขาฯมาพิมพ์ให้หรอก 

เรื่อง IT ท่านผอ.มีความห่วงใยและสนใจมากทีเดียว   ท่านถามครูอ้อยบ่อยๆว่า...โปรแกรมการสอนภาษาอังกฤษ เป็นอย่างไรบ้าง  ดำเนินการไปถึงไหน ยังมอบหมายให้ครูอ้อยไปประชุมที่ สพฐ.เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เลย..นี่ไง....

ท่านจึงเป็นตัวอย่างที่ดี  สนับสนุนอย่างดีเยี่ยมให้ครูจัดการความรู้ด้วย IT  และนำความรู้มาเขียนในบล็อก...

แล้วท่านจะมาห้ามไม่ให้เขียนบล็อกหรือ...ผิดไปล่ะ