เรื่องเล่าจากโรงเรียนช่างทอ

กลับมาเลือกตั้งคราวนี้ มีโอกาสแวะมาเยี่ยมแม่และช่างทอผ้าของผมด้วย ก่อนหน้านี้แม่โทรมาบอกเรื่องเส้นไหมที่บ้านหมด ดังนั้นมาคราวนี้นอกจากมาตามหน้าที่ของพลเมืองไทย มาตามหน้าที่ของลูก ยังมาทำหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อจัดหาให้โรงทอผ้าด้วย

หลังหย่อนบัตรผมและแม่รีบขับรถไปเยี่ยมคนเลี้ยงไหมในหมู่บ้านไกล้ ๆที่เป็นเครือข่ายเราและยังพอมีสวนหม่อนเอาไว้เลี้ยงไหมอยู่บ้าง แต่ผลปรากฎว่าปีนี้เส้นไหมที่ผลิตได้น้อยเต็มทน

ปรากฎการณ์แบนี้น่าเป็นคำถามที่ดีสำหรับหน่วยงานของรัฐที่ทำเรื่องนี้เป็นหลักนะครับว่าทำไมชาวบ้านถึงเลี้ยงไหมกันน้อยลงทั้ง  ๆที่เส้นไหมราคาดีและขาดแคลน

ทำไหมยังปล่อยให้มีไหมลักลอบนำเข้ากันอยู่อีก ทำไมการส่งเสริมการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมถึงล้มเหลวกัน  หน่วยงานหนึ่งแนะนำให้ช่างทอผ้าทอเส้นไหมพื้นบ้าน แต่อีกหน่วยงานไม่ได้สนับสนุนการทำเส้นไหมพื้นบ้าน เหอทำงานยังไงไม่ค่อยคุยกันเนี่ยและจะให้ชาวบ้านทำไงดีเพราะมันไม่สมดุลในการพัฒนา

คงต้องทำย่างที่ครูบาสุทธินันท์เคยบอก ชาวบ้านอาจจะต้องสร้างชุดความรู้เอง โดยเฉพาะชุดความรู้เรื่องธุรกิจชาวนาชาวไร่ ชุดความรู้ที่น่าจะเป็นคำตอบให้กับความอยู่ดีกินดีของพี่น้องชาวเกษตรกร

ผมเองยังมองไม่ออกหรอกนะครับ ชุดความรู้ที่ว่าจะต้องทำอย่างไร รู้แต่ว่าปีนี้เห็นทีเส้นไหมพื้นบ้านหายากเต็มทนและราคาคงแพงมากขึ้นกว่าเดิมและเส้นไหมเพื่อนบ้านคงแห่เข้าเมืองไทยอีกแน่ ๆ