การให้กำลังใจ ไม่ได้ทำให้เสียอะไร มีแต่สุขใจทั้งผู้ให้ และผู้รับ

 ในวันสุดท้าย ก่อนจะจากดงหลวง งานเฮฮาศาสตร์3 ขณะที่เดินไปกินอาหารมื้อเช้า ได้ใช้เวลาที่เหลือ สำรวจ สิ่งแวดล้อม ให้เข้าไปอยู่ในความทรงจำให้มากที่สุด เพราะหลังจากอาหารมื้อเช้า ผู้เขียนพร้อมด้วย อ. หมู ก็ต้องจากสถานที่ และพี่น้องG2K  กลับบ้านก่อน เพราะต้องเดินทางนับสิบชั่วโมง  อีกนานเท่าไหร่จึง จะเจอกันอีก ผู้เขียนไม่สามารถตอบตัวเองได้.......

  แล้วขณะที่ก้าวเดินไปช้าๆ ได้พบกลุ่มสหายที่พักค้างกับเราเมื่อคืน หลังสนทนาตามประสาเฮฮาศาสตร์ เขากำลังจะกลับถิ่นฐาน ผู้เขียนและอาจารย์หมูเลย แสดงตน เป็นเจ้าภาพ ส่งเขาขึ้นรถ และอำนวยอวยพร ถ่ายรูปร่วมกัน เป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นรถก็เคลื่อนตัว ผ่านถนนลูกรัง ฝุ่นตลบจากไป ผู้เขียนชอบระลึกถึงสิ่งที่จากไปเสมอ แล้วก็จะทบทวนความสุขที่ผ่านมา หล่อเลี้ยงหัวใจ ทำให้การจากนั้น ไม่เศร้ามากนัก....

 ผู้เขียนกำลังจะก้าวต่ออยู่แล้ว ขณะที่มองเงาตัวเอง ก็พบว่ามีเงาป้ายๆหนึ่งทาบมาคู่ตัว จึงหันกลับไปมอง แล้วผู้เขียนก็ได้พบบทความที่ต่อมามีคุณค่า ต่อชีวิตของผู้เขียน ในยามที่ต้องการกำลังใจ ก็จะนำออกมาอ่าน เหมือนวันนี้

  "วันเวลาเป็นมาตราวัดชีวิต

เรามีสิทธิ์เท่ากันวันวันหนึ่ง

นั่นแหละซึ่งทำชีวิตเราผิดกัน..........

  ชีวิตที่ได้ผ่านความกร้านโลก

พบทั้งโชคเคราะห์สุขทุกข์มหันต์

ได้ต่อสู้อย่างผู้รู้จักมัน

เพียงเท่านั้น ก็สมคำว่าคน"

             และลงท้ายบันทึกนี้ว่า

                              "ธรรมนูญ  สิงคเสสิต"

 อ่านครั้งใด ความเบิกบานใจก็หวนกลับมา ขอบคุณคุณธรรมนูญ สิงคเสสิต ให้ท่านได้บุญ ทุกครั้งที่มีผู้อ่านบทความ และเกิดความรู้สึกที่ดีนะคะ

  การให้กำลังใจ ไม่ได้ทำให้เสียอะไร มีแต่สุขใจทั้งผู้ให้ และผู้รับ ทำไมจึงยังมีการลังเล ที่จะให้กำลังใจกัน ในส่วนตัวของผู้เขียน ขอเป็นกำลัง ให้กับทุกความดีที่กำลังก่อเกิดในเว็บG2K แห่งนี้ เป็นอันดับแรก และจะฝึกฝนตัว ให้เป็นคนให้กำลังใจคนง่าย มองโลกในแง่ดี และสู้ชีวิต ซึ่ง อีกไม่นาน ผู้เขียนคงต้องถึงคราว มาขอกำลังใจจาก G2K  กันบ้างแล้ว โดยเฉพาะโครงการนำร่องส่งอาสาสมัครช่วยงานกุสินาราคลินิก ที่เริ่มนับวันถอยหลังเข้ามาทุกที 

        " จากครั้งนี้ มีความหมายต่อชีวิต อย่างยิ่ง คือทำได้ยาก ในสิ่งที่ทำยาก"