ความต้องการที่แท้จริงของผู้พิการทางสายตา

        เมื่อวานนี้  (20 ธันวาคม 2550) ผมได้รับเชิญไปบรรยายเรื่องสิทธิและผลประโยชน์ที่พึงได้รับจาก พรบ.ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ ให้กับสมาคมคนตาบอดจังหวัดสระแก้วฟัง  ที่ศาลาการเปรียญวัดหนองผักบุ้ง ตำบลฝากห้วย อำเภออรัญประเทศ การบรรยายเริ่มตั้งแต่เวลา 13.30 เป็นต้นไป

       ก่อนขึ้นรถ พี่เอ็ง ซึ่งเป็นคนงานผู้หญิงของศูนย์ฯ ชมว่าผมใส่เสื้อสวย ปกติผมมักจะใส่เสื้อยืดสีเหลืองทำงาน แต่วันนี้ผมใส่เสื้อเชิ๊ตสีเหลืองประดับตราสัญญาลักษณ์เท่เป็นบ้า ผมบอกพี่เขาว่าต้องแต่งตัวสวยเพราะต้องไปบรรยายให้คนตาบอดฟัง หลายคนที่ฟังคำตอบผมพากันหัวเราะ แล้วเขาจะมองเห็นหรือ? เป็นคำถามที่พวกเขาถามกลับมา

        ผมยิ้มและบอกพวกเขาว่า เห็นหรือไม่เห็นไม่ใช่เรื่องสำคัญ สำคัญอยู่ที่ว่าผมรู้ตัวเองตลอดเวลาว่า วันนี้ผมให้เกียรติคนตาบอดอย่างสูงสุด เท่านี้ผมก็มีความสุขแล้ว  เมื่อไปถึงผมก็ขึ้นบรรยาย เริ่มต้นผมเล่าให้เขาฟังว่าวันนี้ผมแต่งตัวอย่างไร แถมเล่าเรื่องที่ผมพูดคุยกับบรรดาคนงานให้พวกเขาฟังด้วย เสียงปรบมือดังก้องศาลาวัด ผมนึกในใจเวทีนี้มันแน่ ๆ

        คำถามแรกที่ผมถามคนตาบอดทั้งหลาย ผมขออภัยเขาก่อนว่าเวทีนี้ผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชายแต่อยากถามเรื่องของผู้หญิง เมื่อได้รับการอนุญาตผมถามเขาว่า ทันทีที่ผู้หญิงคลอดลูกออกมา พอรู้สึกตัวคำถามแรกเธอจะถามหมอหรือคนใกล้ชิดว่าอย่างไรหลายคนตอบลูกเป็นหญิงหรือชาย  บางคนตอบว่าลูกอยู่ที่ใหน แต่คำตอบที่สำคัญที่สุดที่มีผู้ตอบและเกือบทุกคนที่เป็นเพศหญิงในเวทีนั้นเห็นด้วยคือ ลูกชั้นครบใหม? ผมสรุปให้เขาฟังว่าคนทุกคนในโลกนี้ปฏิเสธความพิการ  แต่ความพิการเป็นเรื่องที่ไม่อาจคาดคิด เมื่อเกิดขึ้นแล้วเราจะทำอย่างไร จึงเป็นเรื่องที่เราจะมาคุยกัน

       จากนั้นผมก็อธิบายถึงรายละเอียดของ พรบ. ข้อดี และสิทธิประโยชน์ ที่คนพิการจะพึงได้รับ โดยเน้น มาตรา 20 วรรค 2 สิทธิทางการได้รับการศึกษาของคนพิการ เมื่อสอบถามถึงความต้องการด้านการมีอาชีพ ตรงนี้เกิดความหลากหลาย ส่วนใหญ่ต้องการประกอบอาชีพขายล๊อตเตอรี่ รองลงมาเป็นอาชีพหมอจับเส้น มีคนหนึ่งที่เสนอว่า อยากให้คนตาบอดเรียนรู้เรื่องหมอดู มีคนยกมือให้ข้อมูลว่า ใช่ซิเพราะคนเสนอเป็นหมอดูอยู่แล้ว

       สิ่งที่ผมได้จากเวทีนี้มากมาย  ในความเป็นจริงสิ่งที่คนพิการต้องการมากที่สุด มิใช่สิ่งของที่เกิดจากลักษณะของการสงเคราะห์ สิ่งที่เขาต้องการมี 3 สิ่งครับ การยอมรับความเสมอภาคและโอกาส  นอกเหนือจากที่ผมได้มีโอกาสเรียนรู้สิ่งที่เป็นประโยชน์ที่เกี่ยวข้องกับคนพิการแล้ว  สิ่งที่ผมได้มากที่สุดคือการที่ผมได้มีโอกาสเรียนรู้  พรบ.ส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนพิการ ซึ่งเป็นกฏหมายสำคัญที่เกี่ยวข้องกับงาน กศน.

        หลังจบการบรรยาย ผมตรงดิ่งไปหาหมอดูตาบอดคนนั้นทันที ยื่นมือขวาให้เขา เขาคลำมือผมไปมา ถามวันเดือน ปี เกิด และอายุ พักใหญ่แกบอกว่า อาจารย์มีดวงที่ต้องเปลี่ยนแปลงตำแหน่งหน้าที่การงาน  ผมฟังแล้วยิ้ม นึกในใจ หมอดูมักควบคู่หมอเดาเสมอ ก็ผมเพิ่งมาอยู่สระแก้วได้ 2 เดือน แล้วจะให้เปลี่ยนแปลงอะไรอีกละ

         ระหว่างนั่งรถกลับสระแก้ว พรรคพวกจากสิรินทร  (ผอ.ไพศาล) โทรมาหาบอกว่า พรบ. กศน. ผ่านสภาแล้ว แถมเรียกผมว่า ท่านผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย จังหวัดสระแก้ว   ณ  วินาทีนั้น ผมนึกถึงหมอดูตาบอด พร้อมรำพึงออกมาเบา ๆ  นายแน่มาก แน่กว่าคนตาดีเสียอีก