ความกลัวได้เข้ามาคลอบงำทั้งตัวและหัวใจ..ชาไปทั้งตัวและหัวใจ...แต่เมื่อเวลาผ่านไปภาพที่ผ่านเข้ามากลายเป็นภาพแห่งความประทับใจทั้งความห่วงใย ความเอื้ออาทร ความเอาใจใส่ ความสนุกสนาน ความร่าเริงสดใส ที่ทุกคนมีให้แก่กันและกัน

    หลังจากได้เล่าเรื่องการทำงาน เมื่อได้มากระบี่ เมื่อวันที่ 5-9 ธ.ค 50  บันทึกนี้ขอเล่าเรื่องความประทับใจ ในมุมมองของนักท่องเที่ยว ไม่รู้ว่าชาวกระบี่ทำบุญมาด้วยอะไรนะธรรมชาติจึงได้สร้างสิ่งมหัศจรรยที่สวยงาม ทั้งน้ำตก ทะเล ภูเขา ภูมิประเทศที่สวยงาม  ผู้คนสองศาสนาที่อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

<p><div style="text-align: center"></div></p><p align="center">ธรรมชาติที่สวยงามแบบนี้มีให้เห็นได้ในตัวมืองกระบี่ </p><p align="left">เชื่อว่าหลายคนคงได้ไปเยือน จ.กระบี่มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง สำหรับตัวนู๋รัตน์เองได้มากระบี่เป็นครั้งแรก ( ต้องขอขอบคุณ KM และ อจ.นิพัธ ที่ทำให้ได้มีโอกาสดีๆแบบนี้ ) ตั้งใจไว้ว่าจะเก็บเกี่ยวความสุขให้เต็มที่ เพราะทราบมาว่าเสร็จงานแล้วจะได้อยู่ต่อพักผ่อนอีก 1 วัน มีโปรแกรมดำน้ำดูปะการังที่เกาะไก่  เที่ยวทะเลแหวก  และอื่นๆแล้วแต่เวลาและโอกาสจะอำนวย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันที่ 8 ธ.ค 50 ทีมของเราออกเดินทางตั้งแต่เช้าโดยได้รับการสนับสนุนจาก อจ.นพ.ยงยุทธ (เพื่อนสนิทของ อจ.นิพัธ) อาสาเป็นไกด์นำเที่ยวซึ่งต้องขอชื่นชม อจ.เหิด (ชื่อเล่น) เป็นผู้รอบรู้เรื่องสถานที่ท่องเที่ยวของ จ.กระบี่ จริงๆ บางแห่งที่ไม่ได้ไปสามารถเรียนรู้ได้อย่างเห็นภาพจากคำบอกเล่าของ อจ.  เมื่อไปถึงทะเลแหวก ปรากฎว่าน้ำขึ้นแล้ว(ทะเลจึงไม่แหวก) เนื่องจากสายมากแล้ว ..ถ้าอยากเห็นทะเลแหวกต้องมา ตี 5 หรือ 5 โมงเย็น  แต่ภาพที่เห็นก็สวยงามมากๆ</p><div style="text-align: center"></div> <div style="text-align: center">ภาพทะเลแหวกที่สวยงาม</div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชื่นชมทะเลแหวกอยู่พักใหญ่ก็ได้เวลาไปดำน้ำดูปะการังที่เกาะไก่ ที่นี่ทำให้ประทับใจไม่รู้ลืม เมื่อมาถึงทุกคนเตรียมใส่หน้ากากดำน้ำ ...ยกเว้นพี่ปรีชา ขอดูอยู่บนเรือ...โดดลงน้ำคนแล้วคนเล่า มีปลามาว่ายรอกินอาหารรอบตัวเต็มไปหมด...เป็นภาพที่สวยงามอย่างยิ่ง....จึงข่มความกลัวขอลงไปสัมผัสด้วยตัวเองบ้าง ทั้งๆที่ว่ายน้ำไม่เป็น หลายคนให้กำลังใจ..ตัดสินใจใส่เสื้อชูชีพ ทดลองการใช้หน้ากากดำน้ำอยู่หลายครั้ง แล้วค่อยๆลงน้ำไป ก้มหน้าไปในน้ำหายใจทางปากไม่เป็น...สำลักน้ำทะเลดิ้นทุรักทุเล  พี่อ้อ..ช่วยพาน้องกลับเรือหน่อย เป็นสิ่งที่อยากทำมากที่สุด ณ.เวลานั้น  ขณะที่รออยู่บนเรือ เกิดอาการเมาคลื่นจึงต้องลงไปแช่อยู่ในน้ำเพื่อรอ..ด้วยความกลัวเพียงไม่กี่นาทีขณะรอ..ในความรู้สึกช่างนานเหลือเกิน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ช่างเป็นภาพที่น่าอิจฉาเหลือเกิน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ออกจากเกาะไก่เพื่อกลับไปอ่าวพระนาง ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้เกิดคลื่นค่อนข้างแรง..เรือปะทะคลื่น..น้ำกระเซ็น..เปียกโชกกันทุกคน...เสียงน้องชมพู่กับพี่อ้อ ที่อยู่หัวเรือ หัวเราะพูดคุยอย่างสนุกสนาน..ขณะที่สมาชิกคนอื่นๆนั่งตัวเกร็ง รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีอะไร..แต่สำหรับตัวเองความกลัวได้เข้ามาคลอบงำทั้งตัวและหัวใจ..ชาไปทั้งตัวและหัวใจ...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">อ่าวพระนางที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติ…เยอะมากๆ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เมื่อเวลาผ่านไป.....ภาพที่ผ่านเข้ามากลายเป็นภาพแห่งความประทับใจทั้งความห่วงใย..... ความเอื้ออาทร.....ความเอาใจใส่.....ความสนุกสนาน.....ความร่าเริงสดใส.....ที่ทุกคนมีให้แก่กันและกัน  ถึงไม่มีวาสนาได้ดูปะการังและปลาทะเลที่สวยงามแต่บุญกุศลก็ได้นำพาให้ได้มา กระบี่ ได้พบกัลยาณมิตรมากมาย ดีใจที่ได้มาร่วมงานกับผู้คนที่น่ารักในกลุ่มงานเวชศาสตร์ครอบครัว ร.พพุทธชินราช</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"> </p>เสร็จจากภาระกิจการงาน...ขอเติมพลังใจให้กับชีวิตกันซะหน่อย...ขอบคุณชาวกระบี่..ที่หยิบยื่นสิ่งดีๆให้เรา