เป็นการร้องไห้กับความรู้สึกที่ตื้นตัน และอิ่มเอม

   

     เมื่อวาน ออกมาจาก ห้องกายภาพบำบัด ที่ รพ.สุรินทร์ ( พบคุณหมอแล้ว บอกว่า ยังไม่หาย ยังบวมอยู่ ให้ทำกายภาพต่ออีก 7 วัน แต่ก็ดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อน  ) จากนั้นก็นั่งรถกลับบ้าน     

    มีน้องจากรายการทีวี บริษัทหนึ่ง ฉันเจอน้องครั้งแรก ตอนเปิดตัวหนังสือ ที่ กรุงเทพฯ  น้องโทรมาบอกว่าได้รับรูปที่ฉันส่งให้แล้ว เป็นรูปจาก ประจำบล็อกนี่แหละ น้องจะนำไป แปะ หน้ารายการ ตอนไตเติ้ล ( แปะเล็กๆ)   

     “  พี่หน่อย หนู เลือกรูปพี่เล่นกับแมว ขึ้นรายการนะ      ออกอากาศ วันที่ 19 ม.ค. สองทุ่มครึ่ง ช่อง 9  “     

    เป็นรายการ เกี่ยวกับ พระราชดำริ   ที่มีคุณหมอท่านหนึ่ง  เป็นนักเรียนทุน และมาทำงานช่วยเหลือผู้คนมากมาย   

    ประเด็น ก็เป็นเรื่อง เกี่ยวกับ การช่วยเหลือผู้คนเกี่ยวกับการปลูกถ่ายอวัยวะ และอานิสงส์ ของการบริจาคอวัยวะ   

    จริงๆ วันนี้ ถือเป็นวันที่มีความหมายที่สุดของชีวิตฉัน   วันที่ 11 ธ.ค. ปี 2546 ฉันอยู่ที่ รพ.ศรีนครินทร์ ที่ ขอนแก่น และรอเข้ารับการผ่าตัด 

     ฉันตื่นมาและเอามือวางที่ ไต ที่อยู่ท้องด้านหน้าซ้าย  และนิ่ง ระลึกถึง กล่าว  ขอบคุณ เป็นสมาธิ อยู่เนิ่นนาน      

     ช่วง วันที่ 10 ธ.ค. เป็นวันที่ ผู้บริจาคไตให้ฉันเสียชีวิต ปีที่แล้ว ฉันไปกราบพระที่ จ.อุบลฯ เป็น จังหวัดที่ ผู้บริจาคอยู่ที่นั่น ฉันรู้แค่นั้น 

     5-10 ธ.ค. ที่ผ่านมา ที่เด็กรักป่า มีกิจกรรมที่บังเอิญมาก ที่ พี่เพื่อน กลุ่มพยาบาล แจ้งความจำนงค์มา ปฏิบัติธรรม      

     ฉันรู้สึกว่า นี่ล่ะ เป็นห้วงเวลาแห่งการน้อมจิต ระลึกถึง คุณงามความดี ของผู้บริจาค     

     ห้วงเวลาที่ทรมานและเจ็บปวดของผู้บริจาค ท่ามกลางความอาลัยยิ่งของญาติมิตร และความปิติ ที่เกิดจากการให้      

     จิตสุดท้าย ก่อนที่เราจะละจากโลกนี้ ร่างนี้       

      ร่างที่เป็นกุศล และจิตที่เป็นกุศล       

      แม้ว่าเราต้อง ร้องไห้          

      แต่เป็นการร้องไห้      

     กับความรู้สึกที่ตื้นตัน และอิ่มเอม       

     ขอกราบขอบพระคุณ