ภูมิใจกับอาจารย์แสวงจริงๆ

เคยรู้สึกเหมือนกันไหมคะว่า วันนี้ต้องเข้ามาอ่านบันทึกของใครสักคน สองคน คนที่เราอ่านบันทึกของเขาแล้วมีความสุข มีพลัง มีไอเดียแจ่มๆ ทำนองนี้

บันทึกนี้เกิดจากการเข้าไปอ่านงานของท่านอาจารย์แสวง รวยสูงเนินเรื่อง "ความภูมิใจ" (ทำนองนี้) อ่านแล้วเกิดแรงบันดาลใจแบบเก็บไว้คนเดียวไม่อยู่ ไม่ใช่เรื่องที่อาจารย์ทานข้าวแล้วไม่ชวนหรอกนะคะ(เพราะแอบค้อนเงียบๆไปหลายรอบตอนอ่านบันทึกของท่านไปแล้วล่ะ)  แต่เป็นเพราะ "อาจารย์มีข้าว มีผักเป็นของตัวเอง" ต่างหากด๊อกเตอร์ปลูกข้าวกินแล้วนะ  ในขณะที่ชาวบ้าน ชาวนาฝันว่าจะส่งลูกให้เป็นเจ้าคนนายคน

"ชาวนาคิดอะไร แล้ว อาจารย์แสวงคิดอะไร" ทำอย่างไรชาวนาก็ปลูกข้าวอย่างมีความสุข มีพลังและมีความหวัง

อีกมุมนึงที่ได้จากบันทึกนี้ก็คือคิดถึง "ตัวเก่า" ว่า เวลาก็ล่วงเลยไป ล่วงเลยไป ทำงานก็เรื่องนอกตัว เพื่อหาเงินมาซื้อข้าวเขากินไปวันๆ  วันนี้ถ้าเขาเลิกจ้างจะเอาอะไรกินกัน  เพราะเรื่องที่เรียนมาตั้งแต่เล็กจนโตนั้นเรียนมาเพื่อเป็นลูกจ้างเขาแท้ๆ เลย  ไม่เคยเรียนวิชา "เฮ็ดอยู่ เฮ็ดกิน" (อ้อ ตอน ป. 1เคยปลูกถั่วงอกและป.4 เคยปลูกผักบุ้ง แต่ก็เป็นผักที่ซื้อเมล็ดมาปลูกนะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีที่มายังไง)

 ยังมีเวลาเหลือ ยูเทิร์น ชีวิตกันดีกว่าไหม น่าจะยังทัน (อิอิ)