บันทึกเก่า ที่เป็นบทเรียนให้ตัวเอง

บันทึกกระจกเงาวันที่ 23 พย 50

เช้าวันนี้ตั้งใจว่าจะไปส่งลูกที่มหาวิทยาลัยแล้วก็จะเข้าไปที่สำนักงาน แต่บังเอิญมีเหตุต้องกลับมาที่บ้าน จึงคิดว่าจะทำงานที่บ้านดีกว่า ตอนบ่ายออกไปทำธุระแถว ม ราม จึงรอรับลูกกลับด้วยระหว่างทางเห็นว่าไม่มีงานอะไรจึงแวะไปที่ร้านเฟอร์นิเจอร์เพื่อดูชั้นหนังสือ กลับมาถึงบ้านก็ลงมือทำกับข้าวคนเดียวจนเหนื่อย

ก่อนอาหารมื้อเย็นได้ยินเสียงลูกสาวพูดว่ามีพี่คนหนึ่งชมว่าเธอเขียนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้ดี และพูดถึงเรื่องควอนตั่มฟิสิกส์ฟังๆดูแล้วไม่ค่อยพอใจขึ้นมาทันที เพราะอะไรไม่รู้ คงเป็นเรื่องที่ตนเองไม่ชอบ ไม่เอาใจใส่หรือมันเป็นเพราะคนอื่นรู้แต่ตัวเองไม่รู้ ผมเห็นว่าการศึกษาในเรื่องพวกนี้ไม่น่าจะเป็นประโยชน์อะไรมากนัก แต่สำหรับคนที่ชมเธอคงชอบเพราะในกลุ่มของพวกเขาติดตามและศึกษาเรื่องนี้อยู่

ด้วยความไม่พอใจผมจึงยิงคำถามใส่ลูกเป็นชุดใหญ่ว่า “ เธอเข้าใจควอนตั่มฟิสิกส์มากแค่ไหน?” “ มันมีประโยชน์ต่อชีวิตของเธอและผู้อื่นมากน้อยแค่ไหน?” และทำให้เราเกิดข้อโต้แย้งกันเกิดขึ้น

อาบน้ำเสร็จแล้ว ผมหยิบหนังสือเรื่อง gesture of balance ของ tartang tulku ขึ้นมาอ่าน พลิกไปบทที่พูดถึง takking responsibility ได้ข้อคิดที่น่าสนใจที่ว่า เมื่อเราสังเกตุทุกๆส่วนของร่างกาย จิตใจ และความรู้สึก สิ่งที่เกิดขึ้นกัยเราในหนึ่งวันนั้น จะทำให้เราสามารถเห็นและทำนายรูปแบบ ทรรศนคติและอุปนิสัย ต่างๆที่มีตลอดชั่วชีวิตที่เหลืออยู่ อย่างเช่น ดูจากการใช้เวลาของเรา ถ้าเราไม่มีตารางเวลา ไม่จัดตารางเวลาว่าจะทำอะไรบ้างในวันหนึ่ง ในวันต่อๆไปเราก็มักจะเป็นเช่นนั้น แต่ละวันของเราจึงเชื่อมโยงติดต่อกับชีวิตในวันต่อๆไปของเรา ดังนั้นเราจึงควรตระหนักถึงสิ่งที่เราควรทำในแต่ละวัน

เมื่อเราได้เรียนรู้ที่จัเผชิญซึ่งหน้ากับการพร่ำบ่นและอุปสรรคต่างๆที่เกิดขึ้น เราจะเห็นว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่เราจะต้องรับผิดชอบ

วงจรของอารมณ์ประจำตัวและรูปแบบนิสัยที่ยากจะยั๊บยั้งได้ รูปแบบที่กระทำเป็นชีวิตประจำวันสามารถศึกษาได้จากการสำรวจความคิดและเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น

การเผชิญหน้ากับเหตุการณ?ด้วยความ ตระหนักรู้ นั้น คือหนทางที่ดีที่สุดในการรับผิดชอบ