วิถีวัฒนธรรม ตอน 2.

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> วิถีวัฒนธรรม ตอน 2….</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถามว่า...รากลึกของวัฒนธรรมการเรียนรู้ที่ชาวไทยมีเป็นแบบไหน..?</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตอบว่า…เป็นแบบการจดจำได้หมายรู้  มากกว่า  การให้กำหนดได้หมายรู้</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถามว่า...เอ๊ะยังไงไม่เข้าใจ  ช่วยตอบอธิบายยาว ๆ ได้ไหม..?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตอบว่า…การทำสิ่งที่ผู้เรียนจำแบบ  เลียนแบบ  ยึดต้นแบบ  ท่องแบบนกแก้วนกขุนทอง  เดินตามก้นอาจารย์อยู่ตลอดเวลา  แล้วกระบวนการที่ได้มาจึงเป็นผลหรือเป็น  ends  เป็นเส้นชัย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                 แต่แตกต่างจากการกำหนดได้หมายรู้นั้น  ซึ่งผู้เรียนต้องใช้ศักยภาพความสามารถในสติปัญญาแห่งตนเฉพาะตัว  หมั่นฝึกบ่มเพาะต่อเติมเสริมปัญญาอยู่อย่างต่อเนื่อง  นับว่าเป็นกระบวนการเรียนรู้แบบการวิจัย</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                การเรียนรู้แบบท่องจำเก่งครบ  ไม่คิดนอกกรอบ  ไม่คิดนอกคอก  ใครจำได้ดี  จำได้มาก  ถือว่าผู้นั้นเก่ง  มีความรู้  มีโอกาสสูง  ใครคิดทำเกินครู  หัวล้านลื่นครู  คือผู้แหกคอก  เป็นคนดื้อรั้น  ฯลฯ</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">               วัฒนธรรมแห่งการเรียนรู้ครูไทยยุคก่อน  จึงเป็นแม่พิมพ์ของชาติ  เพราะทำตนเป็นแม่แบบ  แม่พิมพ์ที่เกิดการฝังตัวสืบทอดมายาวนานหลายศตวรรษ  ด้วยเหตุดังกล่าว  ศาสตราจารย์  สุธิวงศ์  พงศ์ไพบูลย์  จึงให้มุมมองว่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>…วัฒนธรรมการเรียนรู้แบบจำได้หมายรู้จึงกลายเป็นจารีตนิยม  เป็นวิถีและพลังของระบบวิธีคิด  จนตกผลึกเป็น  วัฒนธรรมการเรียนรู้แห่งสยาม  ซึ่งเป็นอัตลักษณ์ของการศึกษาศาสตร์  ทั้งที่เป็น  ศาสตร์ชาวบ้านและสันดานศึกษาแห่งชาติ…