วิถีวัฒนธรรม ตอน 1. ในระบบของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้...
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถามว่า …ทำไมนับแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน วัฒนธรรมการเรียนรู้ของชาวไทยจึงเป็นวัฒนธรรมแห่งจารีตนิยม </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตอบว่า…ที่เป็นเช่นนั้นเพราะว่าความเป็นจารีตนิยมให้ความสำคัญที่เนื้อหาเป็นเส้นชัย(ผลหรือends) แห่งความสำเร็จมากกว่า การให้วิธีการ (มรรคหรือ means) ดังที่ศาสตราจารย์ สุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์ ว่า…การให้เนื้อหาเป็น อวสานต์ มากกว่า การให้ วิธีการ เป็นอวสัย…</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ปรัชญาการเรียนรู้ของสังคมไทยคือ การฝึกปรือผู้ด้อย (ไร้เรียงสาหรือไม่ประสีประสา) ต่อโลกเพราะชอบทำตัวแบบลอยตามน้ำ ตามจริตแห่งตน และอยู่ในโลกมายาคติ ให้มีวิถีชีวิตสู่จารีตที่คนรุ่นก่อนตั้งเป็นบรรทัดฐาน เพื่อสร้างอัตลักษณ์ผู้ด้อยให้เป็นผู้ร่วมรากสายพันธ์เดียวกัน</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> อุบายที่ทำให้เป็นผู้ร่วมจารีต คือการเล่าเรื่องถ่ายโอนตอกย้ำผ่านประเพณีและพิธีกรรม ปฏิบัติซ้ำจนกลายเป็นนิสัยสืบสันดาน จนผู้ด้อยถูกหลอมเป็นน้ำเนื้อเดียวกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> กลายมาเป็นวัฒนธรรมการเรียนรู้ทั้งในระบบและนอกระบบสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้.
สวัสดีครับ คุณ