ผมขึ้นรถไฟจากมาแล้ว 3 ชั่วโมงกว่าๆ ความรู้สึกที่ตามมา และยังอยู่ในใจจนขณะนี่คือ อยู่กันด้วยความรัก ครับ

     ผมกำลังนั่งรถไฟเดินทางกลับกทม. หลังจากใช้เวลา 3 วัน ทำภารกิจและตระเวนพบปะญาติมิตร จนไม่ค่อยมีเวลาเขียนบันทึกอย่างที่ตั้งใจไว้
    รถออกจากไชยา 1 ทุ่ม และกำหนดถึง กทม. 6.05 น. ตามข้อมูลที่ระบุในตั๋ว แต่คิดว่าน่าจะไปถึงสายกว่าที่ระบุ เพราะมักเป็นเช่นนั้นเสมอ ค่ารถด่วน รถนอน เตียงล่าง 774 บาทครับ
    ผมจั่วหัวบันทึกนี้ว่า อยู่กันด้วยความรัก เนื่องจากรู้สึกว่า สองสามวันที่ผ่านมา ผมอิ่มใจในบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยความรัก เมตตา และปรารถนาดีในทุกที่ ที่ได้ไป ดังจะได้เรียงลำดับ ให้เห็นคร่าวๆ ดังนี้

  • เพื่อนรัก ผู้รู้ใจ ขับรถ มารับแต่เช้า จากสถานีสุราษฎร์ธานี ไปบ้านพักใน มรภ. และใช้เวลาต่อเนื่องอยู่ที่นั่นจนเย็น ค่ำ
  • ไปทานอาหารเช้าที่โรงอาหาร ได้พบแม่ค้าใจดี ยิ้มแย้มแจ่มใส มีน้ำใจ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เหมือนทุกร้านเป็นครอบครัวเดียวกัน เช่นคุณนุ้ย ขายขนมแบบให้ตักเองไม่อั้น  ว่างๆเธอก็ไปเก็บโต๊ะ เก็บจานให้ร้านอื่น เอาน้ำชาร้อนจากร้านเธอไปเสริฟฟรีกับใครๆที่เข้าไปทานอาหาร
  • อ.ชัยรัตน์ และนายไวท์ หลานชาย เตรียมตัวขับรถไปส่งและเยี่ยมแม่ พร้อมนอนค้างด้วยกันที่ไชยา อ.น้ำอ้อย น้องสาวที่เคยเรียนด้วยกันมา ก็ไม่ลังเลที่จะไปด้วยกัน
  • เย็นวันเดียวกันนั้น สหายชาวแคนาดา คุณ Lutz Streitel ก็ไม่ยอม .. ขับ MU-7 คู่ใจมารับไป นั่งจิบเบียร์คุยกันที่บ้านเขา ก่อนไปไชยา ได้สัมผัส พูดคุยกับลูกชาย นาย Eric เป็นครั้งแรก หลังจากเห็นแค่ในรูปมานาน
  • ครั้นไปถึงบ้านราว 2 ทุ่มได้กอดแม่ที่นอนอยู่กับที่ จะเข้าห้องน้ำหรือไปตรงไหนก็ต้องอาศัยคนหาม คนอุ้ม และผู้ที่ทำหน้าที่อุ้มแม่เราเข้าห้องน้ำเป็นประจำ ด้วยความเต็มอกเต็มใจ คือ หลานสะใภ้ของเรา เธอขยัน อดทน และมีน้ำใจอย่างชนิด "หาได้ยาก" คนหนึ่งจริงๆ
  • หลานชาย หลานสะใภ้ พี่สาวเรา และทุกคนล้วนกุลีกุจอ จัดเตรียมอาหารการกิน และต้อนรับอย่างชนิดไม่อาจซ่อนความสุขและความรัก ความจริงใจไว้ได้ มันหลุดออกมาให้เห็นอย่างชัดแจ้งกันทุกคน
  • หลานสาว "ครูภาษาอังกฤษ" ลูกพี่สาวคนโต ที่อยู่ อ.บ้านตาขุน ห่างไชยาไปราว 100 กม. ก็ไม่ยอม ต้องให้ไปเยี่ยมบ้าน ร้านค้าใหม่ และตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงอาหารเย็นให้ในวันที่สอง หลานชาย ขับรถพาทั้งพี่เขยสองคนและหลานอีก 3 คน ไปด้วยกัน
  • ที่บ้านตาขุน หลานรักยังไปตระเวนหาของที่เราชอบคือยอดเหลียง ไปทั่วตลาดตาขุนก็หาไม่ได้ แต่ก็พยายามจะหาของฝากมากมาย แต่เราคอยเบรกเอาไว้ เพราะไม่อยากให้สิ้นเปลือง
  • เช้าวันนี้จะออกเยี่ยมญาติๆ อีก 2-3 ที่ และเยี่ยมพี่ชายที่ไม่สบายอยู่โรงพยาบาล .. บอกว่าจะเอา Pick up ไปก็ได้  แต่หลานชายไม่ยอม แกล้งอ้างว่าเขาอาจจะใช้ ให้เราเอา MU-7 ซึ่งเพิ่งออกมาใหม่ๆให้ไปใช้เสีย 1 วัน
  • ออกมาบ้านน้าชายซึ่งเหมือนพ่อคนที่สอง เพราะอยู่ใกล้ชิด ในบ้านนั้นมานานเมื่อตอนเรียนมัธยม ทุกคนดีใจทั้งน้องทั้งหลานทั้งน้าสะใภ้ พูดคุยเรื่องราวต่างๆกันมากมาย ด้วยความสุข ด้วยความหวัง ด้วยความรัก
  • เย็นไปเยี่ยมพี่ชายที่รพ.ไชยา เห็นลุกขึ้นเดินได้ แต่เขายังไม่ให้กลับบ้าน  เห็นพี่กำลังหายป่วยไข้ก็สบายใจ  นึกถึงอะไรๆที่เคยเอื้อเฟื้อแบ่งปันกันมายาวนาน
  • เย็นมากแล้วพี่สาวโทรให้กลับไปทานข้าวที่บ้านก่อนออกเดินทาง แจ้งว่าอาหารจัดไว้แล้ว  คุยอยู่กับหลานสาวลูกพี่ชายที่บ้านสุดท้ายที่ไปเยี่ยมได้ไม่นาน จึงต้องไปตามใบสั่งของพี่สาว
  • ทานข้าว ไปกอดแม่แล้วก็มาขึ้นรถ ที่หลานชายขับมาส่งที่สถานี  แถมยังมีน้องๆ หลานๆตามมาส่งที่สถานี พร้อมของฝาก
  • ผมขึ้นรถไฟจากมาแล้ว 3 ชั่วโมงกว่าๆ  ความรู้สึกที่ตามมา และยังอยู่ในใจจนขณะนี้คือ ...  พวกเรา อยู่กันด้วยความรัก ครับ