สวัสดีค่ะพี่พินิจ

ตามอ่านเรื่องครอบครัวของพี่แล้วรู้สึกประทับใจค่ะ  แอมแปร์ชอบชื่อบันทึกนี้จังเลย  อ่านแล้วรู้สึกเข้าใจอย่างซาบซึ้งในทันที     "อยู่กันด้วยความรัก" 

อดคิดไม่ได้ว่าการเป็นคนต่างจังหวัดนี่ดีจัง  เราอยู่กับธรรมชาติ อยู่กับความเรียบง่าย  ไม่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดแบบสังคมเมือง คนต่างจังหวัดจึงมักจะใจดี มีเมตตา และมีน้ำใจช่วยเหลือเอื้ออาทร  เวลาสอนลูกหลานก็ง่ายที่จะฝึกให้เด็กๆมีน้ำใจ  เพราะสังคมรอบข้างไม่บีบคั้นเขามากนัก 

......แต่ทั้งนี้ก็คงต้องขึ้นอยู่กับธรรมชาติของแต่ละครอบครัวด้วย.......     พี่พินิจโชคดีจังค่ะที่อยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องที่"อยู่กันด้วยความรัก"  เช่นนี้ 

อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขไปด้วยเลยนะคะ  : )