หลังจากที่ได้หลบอยู่ในโลกแห่งความฝัน (ในสถานศึกษา) ก็ได้แต่เป็นกบในกลา ใครสั่งอะไรก็ทำไป ไม่เกี่ยง แต่พอได้ออกมานอกกะลา ก็เลยได้รู้เลยว่า ระบบการศึกษาไทยมันห่วยแตกมากมาย เฮ้ิอ...ยากที่เราจะเปลี่ยนแปลงมัน ยังไม่พอการเลี้ยงดูของครอบครัวต่างๆ มันมัวแต่ไปตามรูปแบบการศึกษาของไทยเรามากเกินไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ัมันจะพัฒนาออกจาก กะลาอันนี้ซักที เฮ้อ... น่าเบื่อจริงๆ เลยเนอะ
แต่หลังจากที่ได้ค้นหาข้อมูลจากหลายๆ ที่ก็เห็นว่า มีผู้คนในประเทศที่น่ายกย่องเป็นอย่างยิ่งอีกหลายคน ซึ่งคนเหล่านี้พยายามที่จะช่วยแก้ไขปัญหาเหล่านี้ ถึงแม่ว่าจะถูกผู้บังคับบัญชา กลั่นแกล้งหรือต่อว่าก็ตาม ส่วนคนที่ผมขอย่องย่องในด้านความเป็นสุดยอดของนักบริหารและนักพูด
ในใจผมก็คือ ดร. วรภทร ภู่เจริญ ผมฟังเทปที่ท่านไปสอนนักศึกษามา แล้วรู้เลยว่าผมอ่อนจุดไหนบ้าง ตอนนี้ผมก็แก้ไขข้อบกพร่อง ไปเยอะพอสมควร จนถึงจดหนึ่ง ก็ได้รู้ว่า เฮ้ย !!! นี่มันเป็นปัญหาใหญ่ของการศึกษาไทยเลยนี่ เพราะว่าเห็นเลยว่าเด็ก ไทยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นแบบนี้ คือ ใครพูดอะไรเชื่อหมด เค้าบอกว่า คนไทยลี้ภัยมาจากตอนใต้ของจีนก็บอกว่าเป็นตามนั้น แต่จะมีไหมที่เด็กไทยทั้งห้องสงสัยตรงกันว่า เฮ้ย มันเอาข้อมูลเหล่านี้มาจากไหน เป็นจริงมั้ย ต้องกลับไปสืบหาข้อมูลจริงๆ ซะแล้ว อาจารย์มั่วรึ๊ปล่าวเอ่ย
........สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เด็กไทยมีปัญหาที่ นั่นก็คือ คิดเองไม่เป็น ทำเองไม่เป็น ค้นคว้าเองไม่เป็น ต้องรอคนมาสอนแต่อย่างเดียว เฮ้อ..อดใจไว้ เดี๋ยวมันต้องมีคนที่เข้ามาแก้วิกฤตเหล่านี้เพื่อช่วยเด็กไทยได้แน่ๆ ไม่แน่อาจจะเป็นเราก็ได้ .....
