ผลบุญ

 

 

 

                   บ่ายวันหนึ่ง...ขณะนั่งทำงานอยู่ในร้าน มีชาวบ้านคนหนึ่งเป็นชาย...ถีบรถถีบ(ปั่นจักรยาน) มาจอดที่หน้าร้าน  แล้วเดินเข้ามาบอกว่า...

" นายช่างเหอ(ครับ)...ตาหลวงวัดโผะ(กะโผะ)บอกให้ไปช่วยแล(ดู)โทรทัศน์ของวัดที(สักหน่อย)...มันเสีย...แลไม่เห็นภาพ...ชาวบ้านไม่ได้แลหนังมา ๒ คืนแล้ว "

ผมก็รับทันที...สงสารชาวบ้านคงติดละครกันงอมแงม...

" ครับ...ต่อโพลกหัวเช้า (พรุ่งนี้ตอนเช้า)...อี้(จะ)ไปแลให้ครับ"

จากนั้นก็สอบถามชาวบ้านถึงรายละเอียดอาการเสีย...เบื้องต้น

            เมื่อว่างจากงาน...เราก็เตรียมเครื่องมือ อุปกรณ์ และอะไหล่...สำหรับซ่อมโทรทัศน์...ให้พร้อมเพื่อเดินทางไปซ่อมที่วัดกะโผะ...เมื่อจัดเสร็จก็มีความคิดว่าน่าจะเอาอะไหล่สำหรับซ่อมวิทยุและเครื่องใช้ไฟฟ้าไปด้วย...เผื่อให้บริการชาวบ้านแถบนั้นได้...จึงได้จัดเตรียมอุปกรณ์จนพร้อมทั้งหมด

            วัดกะโผะ...เป็นวัดเก่าแล้ว  อยู่ห่างจากตัวอำเภอโคกโพธิ์ไปทางทฺตะวันตกประมาณ ๓ กิโลเมตร...การเดินทางก็เดินผ่านทุ่งนา ผ่านหลากลางหน ผ่านบ้านคนแล้วจึงถึงวัด

            เช้าวันรุ่งขึ้น...ก็เตรียมอุปกรณ์ทั้งหมดขึ้นรถ...ซึ่งขอยืมแม่ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน...

            เป็นรถรุน(เข็น) มีสองล้อ...มีคันสำหรับรุนอยู่ด้านหลัง...เหมือนรถเข็นผักในตลาด...

            กินข้าวเช้า...แล้วออกเดินทาง...ประมาณแปดโมง กะว่าไปถึงวัดพระคงฉันเช้าเสร็จแล้ว

            เมื่อไปถึงก็ไปกราบตาหลวงเจ้าอาวาส...แล้วบอกว่ามาซ่อมโทรทัศน์...ที่เมื่อวานฝากชาวบ้านไปบอก...ตาหลวงก็บอกให้เด็กวัดพาไปที่ศาลาที่ตั้งโทรทัศน์ให้ชาวบ้านข้าง ๆวัดดู...

           ไปถึงเห็นชาวบ้านเต็มไปหมดทั้งศาลา...เพราะอยากมาดูการซ่อมโทรทัศน์...เพราะเดิมเวลาเสียต้องนำไปซ่อมในตัวจังหวัด เรายกเครื่องมือขึ้นบนศาลา...แล้วซ่อมบนโต๊ะที่ตั้งโทรทัศน์นั่นเอง...เป็นเครื่องรับโทรทัศน์ขาวดำขนาด ๒๔ นิ้ว...ใช้เวลาตรวจสอบเบื้องต้น...แล้วซ่อมเสร็จภายในครึ่งชั่วโมง...ชาวบ้านเฮกันใหญ่ตบมือดังลั่น...เมื่อโทรทัศน์มีภาพเหมือนเดิม...

            จากนั้นชาวบ้านก็เริ่มมาคุยด้วยขณะที่ทำความสะอาดเครื่องโทรทัศน์อยู่...บอกว่าวิทยุที่บ้านเสียซ่อมได้ไม๊...ผมบอกว่าได้...เขาก็บอกว่าเดี๋ยวไปเอาที่บ้านมาให้ซ่อม...

            คราวนี้ละครับ ช่างโดนชาวบ้านรุมถามว่าซ่อมไอโน้นได้ไม๊...ไอนี้ได้ไม๊...พอบอกว่าได้ก็กลับกันไปเอามาให้ซ่อมเยอะไปหมด...

             เด็กวัดมาชวนให้ไปกินข้าวเที่ยง...พระฉันเพลเสร็จแล้ว...

             ตกบ่ายก็มานั่งซ่อมวิทยุ กาต้มน้ำ เครื่องเล่นเทป เสร็จไปเกือบสิบราย...เหลืออีก ๔-๕ รายบอกว่าจะเอาไปซ่อมให้ที่บ้าน...แล้วทำใบรับของให้ชาวบ้านไว้...แล้วบอกจะเอามาส่งให้...ชาวบ้านบอกว่าไม่เป็นไรอีกสองวันค่อยไปรับที่ร้านแล้วกัน...

             ส่วนที่ซ่อมเสร็จที่วัดก็คืนเขาไป...บอกว่าคิดเฉพาะค่าอะไหล่..ชาวบ้านเขาก็ให้สตางค์มา...พร้อมสินน้ำใจเล็กน้อย...ก็ขอบคุณเขาไป...เขาก็ขอบคุณที่เรามาซ่อมให้ถึงที่...เพราะบางเครื่องเสียมาสองปีแล้ว....

             จากนั้นก็เก็บของขึ้นรถ ...เข้าไปกราบลาตาหลวง...ตาหลวงถามถึงค่าซ่อม...ก็บอกว่าทำบุญเพราะเป็นของวัด...ตาหลวงเลยให้พรมา...เราเลยกราบลาตาหลวงกลับบ้านด้วยความอิ่มเอมใจที่ได้ทำบุญและคุณประโยชน์ให้แก่หมู่บ้านนี้...และเขายังจำผมได้จนทุกวันนี้...

ส่วนผลบุญที่ได้ทำ...ทำให้ผมแทบไม่ต้องตกทุกข์ได้ยากเลยในกาลเวลาต่อมา....

                                                สวัสดีครับ