ผมมีข้อสังเกตว่าในประเทศไทยเราพูดถึงการจัดอันดับมหาวิทยาลัยกันแบบหลวมๆ ไม่คิดมาก พูดกันแต่ว่ามหาวิทยาลัยไหน ท็อป หรือติดอันดับดีๆ โดยไม่ได้วิเคราะห์กันให้ชัดว่าอันดับเหล่านั้นมีความหมายอย่างไรต่อผู้เรียน หรือต่อสังคม และมักไม่ค่อยมีการตั้งข้อสังเกตลึกเข้าไปในวิธีการจัดอันดับ และความน่าเชื่อถือของวิธีการ
วันนี้ (๒๓ พ.ย. ๕๐) ได้รับ อี-เมล์เรื่องนี้จาก ผอ. พรทิพย์ กาญจนนิยต แห่ง ฟุลไบร๊ท์ อ่านแล้วถูกใจ จึงเอามาบอกต่อ
Dear All,
Happy Thanksgiving na ka. I had a day off but was working and hosted a dinner for our American grantees ka. It went well with lots of stories shared ka.
In between, I read a one-page commentary on 'Best Colleges,' Poor Report by Jim McDermotte, America, Sept. 24. It mentioned that Brian Kelly, editor in chief of the U.S. News & World Report, 'gave a soft sell to the rankings as a 'first step' for prospective students', when in fact, a little changes could impact recruitment of students and fundraising.
Issues raised were still centered around validity of the instruments. It referred to 10 years ago when U.S. News commissioned the National Opinion Research Center to evaluate its methodology. The results revealed that 'the weights used to combine various measures into the overall rating lack any defensible empirical or theoretical basis' (The weight gvien to peer review is higher than academic review na ka!) It doesn't 'assess 'product' -- how students who go to a given school turn out, what they learn, what opportunities, challenges or assistance are provided, even how satisfied they are.'
McDermotte viewed that according to the magazine, 'the successful school is a wealthy institution with a lot of 'buzz' that accepts very few of those who apply. Tuition costs are ignored, commitment to service, values or diversity is irrelevant, and accessibility may very well hurt a school's score.' Though this year, it had a 'formula to factor that out to level the playing field'. Still, he thought that 'accessibility is seen as a disability to be accommodated, while selectivity is praised.'
He cited Kay McClenney from University of Texas at Austin's remarks, 'When in America did we come to the point of saying that the mark of quality is the proportion of prospective students that you refuse to serve?'
The valid question then 'is not what is the best college, but what is the right college for a given student.'
How do you like it ka? I think it gives quite a few significant points to discuss. Quite a number of universities that will never be listed on the top rankings in America ka. If they wish to boost their recruitment, the whole process would have to be reconsidered and changed to play along with the ranking game.
All in all, we do need to think of the real missions of our own universities and how best to assess the quality of our students and graduates....definitely one has to distance itself from 'one size fits all'. Self-assessment to fit in well with one's context is even more valid, right?
In Thailand, all universities have to be 'honest' with themselves. If we adopt ranking seriously in our system, those listed have to examine if their overall provision is up to the acceptable/ international quality and standards without relying on or boasting far too much about the ranking. Simply put, wise application not only to advertise or to become complacent is needed.
Those not listed, on the other hand, need not voice their frustration over the ranking far too much or not try to find excuses. They should pick out the criteria that fit best with their contexts, work on them along with other indicators that correspond with their own environments and directions na ka.
The baseline is 'be true to yourself', right?
Lots to think about again na ka.
Have a nice weekend ka.
Porntip
ผมอ่านข้อวิจารณ์แล้วบอกตัวเองว่า ผู้ใช้ข้อมูลทุกเรื่องต้องมีความสามารถในการประเมินความน่าเชื่อถือของข้อมูล และต้องประเมินเองว่าจะใช้ข้อมูลนั้นให้เป็นประโยชน์ ไม่เป็นโทษ ต่อตนเองได้อย่างไร ข้อมูลเรื่องอันดับมหาวิทยาลัยก็เช่นเดียวกัน จะใช้เลือกมหาวิทยาลัยที่จะเข้าเรียนก็ต้องใช้ประกอบกับข้อมูลอื่นด้วย
ดังนั้น ผมจึงชอบข้อความ “The valid question then 'is not what is the best college, but what is the right college for a given student.” คือผู้จะเข้าเรียนต้องมีเกณฑ์ในการเลือกของตนเอง ที่ใช้ข้อมูลการจัดลำดับมหาวิทยาลัยประกอบกับข้อมูลอื่นๆ อีกหลายอย่าง มหาวิทยาลัยที่ดีสำหรับ นศ. ต่างคน ไม่จำเป็นต้องใช้เกณฑ์เดียวกัน
หลักในการดำเนินชีวิตคือ อย่าเชื่อคนอื่น ให้เชื่อตนเอง แต่ต้องมีวิธีฝึกตนเองให้รู้จักหาข้อมูลที่ถูกต้องและครบถ้วน รวมทั้งมีวิจารณญาณที่ดี ไว้ประกอบการคิด
และหากผู้ใช้ข้อมูลการจัดอันดับคือมหาวิทยาลัย เป้าหมายสำคัญคือใช้ผลการประเมินเป็นกระจกส่อง สำหรับนำไปสู่การพัฒนาตนเองให้ตรงตามความต้องการของ “ลูกค้าหรือผู้ใช้บริการ” หรือตรงตามเป้าหมายวิสัยทัศน์ที่ตั้งไว้ หากคิดแนว KM ก็ใช้สำหรับหา Best Practice เอามาเป็นที่สำหรับขอไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพื่อการพัฒนามหาวิทยาลัยให้มีคุณภาพในด้านนั้น
วิจารณ์ พานิช
๒๓ พ.ย. ๕๐
