เจ็บแล้วไม่จำ มันเลยเป็นแบบนี้ เจ็บซ้ำๆ เดิมทุกที ไม่รู้ซีทำไมไม่จำ

เคยมีความรักมั๊ย?

ถ้าเคย.....

แล้วเคยอกหักรึเปล่า?

ถ้าเคย....

ทำไมไม่เข็ดที่จะมีความรัก?

             

 ฉันเคยมีความรัก  ตอนนี้ก็ยังรัก  ถึงแม้รักจะทำให้ฉันบาดเจ็บ...บอบช้ำ  ถึง 3 ครั้ง 3 คราในเวลาไม่ถึงปี  เราพบกันที่ร้านหนังสือนายอินทร์  เจอเค้าครั้งแรกฉันเกิดอาการ ปิ๊ง! ปิ๊ง! ปิ๊ง! ขึ้นมาทันที  บอกกับตัวเองว่า  นี่แหล่ะ...ใช่เลย!

หลังจากนั้นมาเราก็พบกันทุกวันๆ ละครึ่งชั่วโมง จันทร์–ศุกร์  ส่วนเสาร์-อาทิตย์น่ะเหรอก็เจอกันวันละ 1 ชั่วโมง  น้อยไปมั๊ยคะ  แต่ฉันว่าไม่น้อยนะ  ก็ไม่เห็นเค้าบ่นน้อยใจอะไร  

ชีวิตของฉันดำเนินมาอย่างนี้เกือบ 1 เดือน  ช่วงเวลานั้นฉันมีความสุขนะ  จิตใจผ่องใส  หัวใจเบิกบาน  หน้าตาสดชื่นเปล่งปลั่ง  รู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นมานิดหนึ่ง  ความรักทำให้ฉันดูดีแบบนี้นี่เอง!

 

 และแล้ว....รักครั้งนี้ก็ทำให้ฉันเจ็บช้ำ  ท้ายที่สุดฉันก็ต้องหยุดความรักลง  ก้มหน้าก้มตาเยียวยาอาการเจ็บช้ำของตัวเองไประยะหนึ่ง  ไม่นานนักอาการอกหักรักคุดก็ค่อยๆ บางเบาจนจางหายไปในที่สุด  

 ฉันเริ่มต้นความรักอีกครั้ง...กับเค้าคนเดิม  กลับมากระดี๊กระด๊าเหมือนเช่นเคย  หัวใจฉันเบิกบาน  สัญญากับตัวเองไว้ว่า  จะรักษาความรักครั้งนี้ไว้ให้นานที่สุด

แต่แล้ว.... ผ่านมาเดือนที่ 6  รักของฉันก็ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง  ทำไมนะ!  ฉันอุตส่าห์ระมัดระวังดูแลอย่างดี  ทำไมเกิดขึ้นอีกจนได้  ฉันต้องพักรักษาความบอบช้ำอีกเหมือนเคย  อีกแล้วนะ....ความรักของฉัน

"เจ็บแล้วไม่จำมันเลยเป็นแบบนี้ เจ็บซ้ำๆ เดิมทุกที  ไม่รู้ซีทำไมไม่จำ"  

แน่ล่ะ!  อีกแล้วค่ะ...ความรักของฉันก็เกิดขึ้นอีกจนได้...กับเค้าคนเดิม  รักครั้งนี้ของฉันราบรื่นมาด้วยดี  ฉันสัญญากับตัวเองอีกครั้งว่า  จะดูแลระวังรักษาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

สุดท้าย.... รักของฉันก็เริ่มออกลาย  เมื่อ 3 วันที่ผ่านมานี้เอง  .....อับปางลงอีกครั้ง  เค้าทำร้ายฉันอีกแล้ว  หรือว่า....ฉันทำร้ายตัวเองกันแน่นะ!  ใช่!... ฉันเองที่ไม่จำ  

 นึกย้อนไปถึงวันแรกที่เจอเค้า  ฉันไม่น่าไปที่ร้านหนังสือนายอินทร์นั่นเลย  ในวันที่พบเค้าคนนี้....

ใช่!  “ เค้า ”….หนังสือโยคะ  ฉันเห็นก็เลยเกิดอาการ ปิ๊ง! ปิ๊ง! ปิ๊ง! ฉันชอบโยคะ  ก็เลยซื้อหนังสือมาฝึกเองที่บ้าน

เป็นไงนะเหรอ!

ครั้งนี้ฉันเจ็บมากกว่าครั้งใดๆ  แขนข้างขวาไม่สามารถใช้งานได้สะดวกเหมือนเช่นเคย  ของที่มีน้ำหนักมากก็ไม่สามารถยกได้  สระผมเองก็ไม่ได้อีก  แต่งตัวก็ไม่ต้องพูดถึงเลย...แสนลำบาก 

 เฮ้อ!  ฉันต้องหยุดพักอีกแล้วเหรอ ...โยคะที่รัก 

“เจ็บแล้วไม่จำมันเลยเป็นแบบนี้  เจ็บซ้ำๆ เดิมทุกที  ไม่รู้ซีทำไมไม่จำ”

ประโยคนี้จะยังคงใช้ได้อีกมั๊ยนะ!  ครั้งที่ 4  5  6 ....จะยังคงมีต่อไปอีกรึเปล่า  ที่ผ่านมาฉันอาจจะทำอะไรมากเกินกำลัง  ไม่ประมาณตัวเอง..  

 

               อะไรที่มากไป...ก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป  คงต้องใช้แต่พอดี