ไปไหนมาไหนไม่เอารถไปแสนจะสนุก...เป็นความคิดของครูอ้อยในวันนี้ ที่ไปมหาวิทยาลัย ครูอ้อยเดินออกจากโรงเรียน ยามที่หน้าประตูจะเปิดประตูโรงเรียนให้ครูอ้อย แต่ครูอ้อยส่ายหน้า บอกว่า...จะเดินไป ครูอ้อยเดินออกจากโรงเรียน เพื่อไปนั่งมอเตอร์ไซค์ ต้องผ่านร้านขายของ ที่ชาวบ้านแถวนี้เรียกว่า...สะพานปูน... สะพานแห่งนี้ ครูอ้อยเคยเดินมาอย่างช่ำชอง เมื่อสมัยที่เรียนปริญญาโท เมื่อครั้งกระนั้น 10 ปีผ่านมาแล้ว ครูอ้อยขับรถยังไม่เป็น ลำบากมาก เพราะบางวันต้องไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดมาอ่าน ต้องหิ้วขึ้นรถเมล์ แต่วันนี้ ครูอ้อยอาสาเดิน เปลี่ยนบรรยากาศ ครูอ้อยเพิ่งจะรู้ว่า..ค่ารถมอเตอร์ไซค์ขึ้นราคาเป็น 7 บาทแล้ว ครูอ้อยเดินลัดเลาะตลาดหน้าราม...ใครเคยเดินแถวนั้น จะเห็นว่า มีของกินหลากหลาย น่ากินทั้งนั้น ครูอ้อยได้แต่มอง...คิดว่า ขากลับจะซื้อให้อิ่มเชียว เพราะเวลาขับรถนั้น ไม่เคยจอดรถซื้อได้เลย.... ครูอ้อยเดินเลยไปจนขึ้นบันไดทางข้ามๆได้ 2 ขั้น จึงนึกได้ว่า...ซื้อขนมไปฝากเจ้าหน้าที่ที่รามด้วยดีกว่า..เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ครูอ้อยซื้อผลไม้ อันได้แก่ มะม่วงน้ำปลาหวาน 1กิโลกรัมเลย แล้วครูอ้อยก็เดินจนไปถึงตึกคณะบริหารธุรกิจ ครูอ้อยเห็นผู้คนพลุกพล่านจึงไปกราบไหว้พ่อขุนฯก่อน แล้วครูอ้อยก็ลืมถุงมะม่วงไว้ที่นั่นค่ะ..ที่ลานพ่อขุนน่ะค่ะ จากนั้น ครูอ้อยเดินออกมาจนถึงหน้าห้องสมุดจึงนึกออก ตอนที่เอามือปาดเหงื่อ ทำไมยกมือขึ้นมาง่าย เพราะเมื่อกี้นี้ตอนขึ้นบันได เวลาจะปาดเหงื่อ ยังมีถุงมะม่วงติดมือด้วย คิดออก ยังไม่สาย เดินกลับไปอีก ... มองเห็นไกลๆ ครูอ้อยเห็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่งหยิบถุงขึ้นมา แง้มดู คงเห็นเป็นมะม่วง มองซ้ายขวา..ครูอ้อยก็เดินมาถึงถุงพอดี ครูอ้อยมองเธอเหมือนจะบอกว่า..นี่คือถุงของพี่นะคะ น้องนักศึกษาจึงยื่นถุงให้ครูอ้อย พร้อมกับพูดว่า...ของคุณป้าหรือคะ... ครูอ้อยโกรธมากเลยค่ะ ไม่ใช่โกรธที่เธอจะเอามะม่วงของครูอ้อยไปนะคะ ลองทายซิคะโกรธอะไร....ใช่เลยค่ะ...โกรธที่เธอเรียกครูอ้อยว่า...ป้า..นั่นเองค่ะ..อิอิ....
อย่าไปโกรธเขาเลยครูอ้อย ดูลุงเอกปะไรที่ดงหลวงเขายกลุงให้ยังต้องรับ ฮิฮิ
หัวอกเดียวกันเลยค่ะ..หนูก็เพิ่งโดน(คนแปลกหน้า)เรียกว่า ป้า เมื่อไม่กี่วันมานี่เอง ยังกึ่มไม่หาย..
สวัสดีค่ะ.. ลุงเอก
อิอิ
ขอบคุณค่ะ
จ๊ะเอ๋..น้องกาแฟ...coffee_mania
อิอิ
สวัสดีค่ะน้อง...ครูตุ๊กแก
ขอบคุณค่ะที่อยากพบค่ะ