บันทึก:บนรถด่วนสาย อุบล- กทม 03.00น.

 

ประเทศนี้แปลกมาก สร้างสนามบินหมดเงินหลายร้อยล้าน แต่บ่มีเครื่องมาบินทุกวัน บินบ้างเว้นบ้างประชดการลงทุน ผมอยู่ใกล้สนามบิน(8กม.) มีคนแซวว่ามีสนามบินส่วนตัว สนามบินจะมีความหมายอะไรละครับ ในเมื่อไม่มีเครื่องบิน ไปไหนจึงไม่คล่องตัว ไม่เหมือนคนที่อยู่เชียงใหม่ หาดใหญ่ ภูเก็ต อย่าบอกนะว่า..คนแซ่เฮจะเรี่ยไรเงินซื้อเครื่องบิน            

ตัดสินใจไปรถไฟ เรานึกถึงท่านม้าเหล็กหัวลำโพงทันที หนิงบอกว่า ประสานไปแล้ว น้าสมนึกไม่ได้อยู่กรุงเทพ แต่ได้ถามเรื่องตั๋วไปอุบลสถานีต้นให้ ต้นทางเขาปล่อย..รถด่วน อุบล-กรุงเทพออกจากสถานีแล้ว จึงติดต่อไม่สะดวก เจ้าหน้าที่หัวลำโพงก็กลับบ้านแล้ว จะซื้อตั๋วตู้นอนแบบฉุกละหุกไม่ง่ายเลย เราไม่ได้ขึ้นต้นทางด้วย ถ้าไม่จองไว้ ก็จะยุ่งและยากตามมาตรฐานรถไฟทั่วโลก           

ไม่มีตั๋วรถไฟ ไปรถทัวร์ก็ได้.. ทั้งที่ไม่ชอบเลย แพ้กลิ่นบุหรี่ อึดอัด บริการแย่ไม่พัฒนา ทราบว่ามีรถออกตั้งแต่ 2-4 ทุ่ม จึงใจเย็นกินข้าวกินปลา ได้เวลา2ทุ่มเศษ อาจารย์ศักดิ์พงศ์ หอมหวน ขับรถมาส่งขึ้นรถทัวร์ที่คิวรถอำเภอสตึก เราไม่ได้จองตั๋วล่วงหน้าตามเคย ไปถามบริษัทไหนก็เต็มหมด เอาละสิ ต้องตัดสินใจบึ่งรถไปขึ้นรถทัวร์ที่ตัวจังหวัด           

เที่ยวนี้ หนูหนิง มีรายการประชุมตรงกันที่ กทม. จึงติดรถมาด้วย ระว่างทางคุยกันว่า เราจะใช้บริการบริษัทไหนดี..หนูหนิงโทรหาหนูนิด กดปุ๊บ.. ก็กริ๊งรับ หนูนิดบอกก็ไม่ทราบเหมือนกันว่ารถทัวร์ไหนดี ตัวนิดเองชอบไปรถดีเซลราง            ถามกลับมาว่า ทำไม พี่หนิงไปไม่รถไฟ เดี๋ยวนิดจะไปถามให้นะพี่อีก 20 กิโลเมตรจะถึงบุรีรัมย์ หนูนิดบอกว่า.. มีตั๋วพี่ แต่รถจะออกภายใน 10 นาทีโชเฟอร์กิตติมศักดิ์บอกว่า ไม่ทันหรอก..เฮ้อ ทำไมโชคมันกะท่อนกะแท่น อย่างนี้นะ          

สักพักหนูนิดโทรกลับ บอกว่ามีอีกขบวนหนึ่ง เป็นรถด่วน มีตู้นอนด้วย หนูถามแล้วมีที่ว่าง เตียงล่าง หนูหนิง ..บอกจองเลยๆๆ พ่อก็อยากไปขบวนนี้แหละ จะได้เข้าBlog สะดวก เราไปถึงสถานีรถไฟ ก่อนรถมาสบายๆ หนูนิดยิ้มร่า เอาตั๋วมาให้          

ระหว่างนั่งรอรถ หนูนิดชี้ไปฝั่งตรงข้าม บ้านหนูอยู่ตรงนี้เอง มิน่าละ ติดต่อตั๋วได้รวดเร็ว เข้ากับสภาวะจวนเจียนอย่างนี้มากรอ10 นาที เจ้าม้าเหล็กก็มาเทียบชานชาลา   เราปีนขึ้นโบกี้รถไฟ..เข้าไปหาที่นอนตามหมายเลขเจอแล้วก็..เข้าม่านรูด จนได้ อิอิ.. 

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

  • อย่าเพิ่งสิ้นหวัง อะไรๆก็เป็นไปได้
  • ศักยภาพของชาวBlog น่าอัศจรรย์ และอภินิหารมีจริง
  • ญาติคนแซ่เฮ มีอยู่ทุกย่อมหญ้า พาเราฝ่าวิกฤติ
  • คนไหนบ้าBlog มักจะโชคดี
  • ขอบใจนะหนูนิด ที่สวรรค์ส่งหนูมาทันเวลา
  • 2 หัวดีกว่าหัวเดียว  
  • คนขี้โรค ไปไหนมีลูกหลานดูแลก็ดีเหมือนกัน
  • ถึง กทม.แล้ว …มีใครจะฝากกอดใคร บ้างไหมครับ