ยกมือขวาขึ้นตบไหล่ซ้ายตัวเองเบา ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า “ทนเอาหน่อย กูเป็นกำลังใจให้มึงเอง” แล้วก็รู้สึกว่ามีก้อนอะไรขึ้นมาจุกคอ

          คั่งค้างมาตั้งแต่เช้า อยากเล่าให้ฟัง
          เมื่อตื่นนอนเช้าวันนี้ มีความรู้สึกแปลก ๆ ไม่อยากลุก แต่ก็ไม่ใช่อยากนอนนะ แปลก ๆ ลืมตามองเพดานห้อง ปล่อยอารมณ์ล่องลอย นึกถึงงาน นึกถึงคน นึกถึงอะไรต่อมิอะไรอีกมาก สุดท้ายมารู้สึกตัวว่า ยังนอน ไม่ได้ลุกไปไหน มีคำถามผลุดขึ้นในใจ “เหนื่อยไหม?” แปลก… และยิ่งแปลกเพราะตอบตัวเองไปว่า “เหนื่อยมากส์”
          เสียงรถของแม่บ้านแล่นออกจากบ้านไป (อ่อ…แม่บ้านขับรถตู้รับส่งนักเรียนไปเรียนในเมืองครับ) ตัดสินใจลุกขึ้น เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็หากาแฟมานั่งดื่มในห้องทำงานที่บ้าน นึกเพลินหาเหตุผลที่ตอบตัวเองไปว่า “เหนื่อยมาก” เอ… มันเหนื่อยจริง ๆ เอ… เอ… เอ…

<table border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" class="MsoTableGrid" style="margin: auto auto auto 41.4pt; border-collapse: collapse"><tbody>

อาจมากไปยิ่งด้วย การงาน ฤๅนอ อาจเร่งไปในกาล ผ่อนบ้าง อาจลืมแบ่งบริหาร วานช่วย ฤๅไฉน อาจปล่อยผัดวันอ้าง คั่งค้าง อาจม

</tbody></table>
          </span>ยกมือขวาขึ้นตบไหล่ซ้ายตัวเองเบา ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า </span>“ทนเอาหน่อย
กูเป็นกำลังใจให้มึงเอง” แล้วก็รู้สึกว่ามีก้อนอะไรขึ้นมาจุกคอ
          “เหนื่อยนักก็พักก่อน หากิจกรรมอื่น ๆ มาทำบ้าง ไม่จำเจเกินไปในงานประจำ” นึกขึ้นได้ ท่าจะดี คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งเหมาะมาก นั่งที่ระเบียงหน้าบ้าน โล่ง มองออกไปไกลสุด ปล่อยใจให้อิสระสักพัก ชักเมื่อย ย้ายลงนอนเตียงผ้าใบใกล้ ๆ กัน นอนสบายแต่ไม่หลับ ผ่อนคลายลมหายใจให้โล่งสบาย พยายามสำรวจตัวเองทำนองว่า “ดูตัวเองให้ออก บอกตัวเองให้ได้ ใช้ตนเองให้เป็น”
          ค่อนวันครับ ฮ้า… ถ้าจะไม่ดี สบายตอนนี้เดี๋ยวเหนื่อยกว่าเก่าในตอนหลัง นี่มันเป็นข้ออ้างเข้าข้างตัวเอง หาเรื่องผัดวันประกันพรุ่งอีกไหมหนอ? ทำไงดีละเนี๊ยะ
          หนีจากที่นั่น มานั่งที่นี่ หน้าจอนี่แหละ เขียนเล่ามาให้อ่าน ด้วยอารมณ์ที่สับสนสิ้นดี <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">          ช่วยด้วย.!.!.!……… จ๊างเฒ่าย่ำงวงตั๋วเก่าเหียละก้า… (สำเนียงคนเหนือครับ)</p></span></span>