ควายน้อย

เคยไปกินอาหารที่ร้านสวนผัก ข้างสนามบินเชียงใหม่ สายตาก็เหลือบไปเห็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่คุ้นเคยสมัยเป็นเด็ก ๆ ตั้งอยู่หน้าร้าน 3 ตัว เป็น หุ่นรูปควาย ตัวย่อมๆ น่ารักมากๆ อยู่ในอิริยาบถต่างๆ

ไม่ได้เป็นนักประติมากร แต่ก็ชอบชมผลงานประติมากรรม ไอเดียเก๋ๆ ขำๆ ของคนอื่นเขา  รู้สึกชื่นชมว่าคิดได้ไงเนี่ย  เห็นแล้วโดนใจชอบใจใช่เลย (คิดไว้ในใจขอมีไว้ที่บ้านสักตัวไว้ตกแต่งสวนหน่อยน่า)    ปฏิบัติการลอกเลียนแบบเขาจึงเกิดขึ้นมาตั้งแต่ปิ๊งแรกที่พบ

      เริ่มจากหาก้อนหินที่รูปร่างเข้าเค้า ตัวควาย หัวควาย ประกอบเข้าด้วยกันด้วยเศษเหล็กเส้น  รัดรูปเข้าเป็นรูปทรงควายน้อยผู้น่ารัก  เชื่อมเข้ากันกับเหล็กโดยช่างประจำโรงเรียน   ตัวผมเองเป็นผู้ช่วยเป็นตัวประกอบ  จับโน่นจับนี้ช่วยเขาไป ตั้งแต่บ่ายถึงเย็น  แว่นตาสวมบ้างไม่สวมบ้าง เขาเรียกว่าประมาทไปหน่อย แต่คิดว่าไม่เห็นเป็นไรเลย   เคยหัดเชื่อมบ่อย ๆ           

       และแล้วช่วงเวลาระทึกใจก็มาถึง  ตีสี่กว่าๆ ถึง หกโมงเช้า เป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุด  น้ำตาไหลพราก แก้วตาเหมือนมีเข็มทิ่มตลอดเวลา  เหมือนมีคนเอาทรายมาโรยไว้ใต้หนังตา นอนก็ไม่ได้  ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี สับสนชีวิตเหลือเกิน   

        คิดไปพลางก็คลำหาทางเดินมาเอาผ้าเย็นมาประคบตาอย่างทุลักทุเล พอสายอีกหน่อยค่อยลืมตากับเขาได้บ้างแต่ตายังแสบอยู่เลย  แต่ก็คิดว่าทุเลาลงไปบ้างแล้วละครับ สามวันต่อมา หน้าเริ่มตึง เริ่มหลุดลอกเป็นขุย ผลพลอยได้อีกอย่างหนึ่งของการเชื่อมเหล็กคือสามารถทำ Baby Face ได้ด้วย

บทเรียนครั้งนี้มีคำเตือน : ในการเชื่อมเหล็กหรืออยู่ใกล้การเชื่อมเหล็กต้องสวมแว่นตาและมีหน้ากากทุกครั้งนะครับ

ควายเหล็ก 

นี่คือ..ผลงานที่แลกมาด้วยน้ำตาและหนังกำพร้า และความสยดสยอง  แต่ก็ได้ควายน่ารักมาอีกตัว