เวลาสอนนักเรียนให้รู้หนังสือ…ต้องสำรวมด้วย กาย วาจา ใจ  หมายถึง  อย่าเพิ่มความหวังไว้กับการสอนทุกครั้งว่า…ผู้รับ  ได้แก่นักเรียน  จะต้องรู้ไปกับท่าน และทำได้ในสิ่งที่ท่านได้ให้กับพวกเขา 

หากท่านตั้งความหวังไว้สูงเกินไป  ท่านจะละเมิดทาง  กาย  วาจาและใจ 

ท่านอาจจะก้าวไปข้างหน้าและมีเสียงตุ๊บตั๊บ   

หรือท่านอาจจะมี  วาจาหลุดออกมาแบบไม่น่ารัก  เปรียบเทียบกับสัตว์ที่แสนดีที่กำลังจะหมดไปจากโลก...เธอ  คือ  ควาย...ผู้น่าสงสาร 

อย่ากระนั้นเลย..จงมองทุกสิ่งสรรพ์  ให้เป็นบวก  หมายถึง  ...ไม่ต้องหวังอะไรไปมากนัก   เท่าที่จักรวาลเขาสร้างมาให้   ท่านเอง...จงทำให้ดีที่สุด...

ครูอ้อย ตีความหมาย จากภาพ และคำที่ประกอบในภาพนี้อยู่นาน...ซึ่งแต่ละครั้ง ที่ตีความหมายนั้น  ขึ้นอยู่กับ  อารมณ์และความรู้สึกด้วยนะ  ลองดูสิคะ.....

 

แต่ทุกครั้งที่จบการตีความหมาย  ผู้น่าสงสาร  ก็คือ..นางเอกของภาพนี้ คือ น้องควาย.....ผู้น่าสงสาร 

เจ็บแล้วจำ คือ คน  ยังพอทน อ่านได้  ไม่เกิดความรู้สึกเท่าไร  อยากจะเปลี่ยนจาก..คน เป็นมนุษย์..แต่หยุดไว้ก่อน 

มาดูท่อนหลังดีกว่า   

เจ็บแล้ว ทน คือ ควาย..แน่ใจหรือว่า..ควายมันทนได้น่ะ 

วันหนึ่ง  ครูอ้อยอ่านข่าวหนังสือพิมพ์  สองแม่ลูกควาย  ถูกจับไปขาย เพื่อจะไปเชือดที่โรงฆ่าสัตว์แห่งหนึ่ง...ควาย 2 ตัวแม่ลูก  ไม่ได่ยืนทน  ให้คนมาฆ่าได้ง่ายๆ  เธอมีความคิด  เธอหวงชีวิต  นอกจากชีวิตของตนเองที่เป็นแม่  เธอยังรักลูก  ชักชวนลูก...วิ่ง  วิ่ง  วิ่ง..

เดี๋ยวขอปาดน้ำตาที่ร่วงลงมาก่อน  

เธอชวนลูกวิ่ง  นี่หรือจะเรียกว่า...ทนได้ 

แต่สุดท้ายเธอก็ต้องมาตายจากการยิงปืนของคน...ที่เธอและลูก  หนีเอื้อมมือมาร คือ คน ไปไม่ได้...