เหงา และ อ้างว้าง

แม่

 สองมือ "แม่มานี" ที่เลี้ยงลูก
 สองมือผูกพันรักลูกหนักหนา
 สองมือนี้ที่โอบอุ้มดวงแก้วตา
 สองมือนี้ที่มีค่ากว่าสิ่งใด
 สองมือกอดลูกน้อยยามลูกหลับ
 สองมือซับนำตายามหวั่นไหว
 สองมือนี้ที่อบอุ่นเกินกว่าใคร
 สองมือใคร ไม่เท่าเทียม "แม่มานี"

 เหงา และ อ้างว้าง จริง เพราะกว่าสองปีจะมีแม่ให้ไปเยี่ยม มีแม่ให้ไปหา มีแม่ให้คอยดูแล สองปีกว่าที่แม่มานีขึ้นมาอยู่ใกล้ลูกชาย

 บัดนี้ไม่มีแล้ว เหงา และ อ้างว้าง

 เพราะ "ฅนที่รักเราจริง ไม่อยู่แล้ว ไปสู่ภพอื่น ภพที่ดีกว่านี้ ไม่ต้องนอนอยู่แต่บนเตียงที่โรงพยาบาล" นับเป็นโชคและวาสนาได้ดูแลแม่มานีจนวาระสุดท้าย

 ต้องขอกราบขอบพระคุณชาว Blog ชาว KM เติมเต็มงานประจำ และ บรรดาพี่พี่ น้อง ทั้งที่เป็นผู้บริหาร เป็นทีมงาน เป็นผู้ที่ได้ร่วมงาน ที่ไปให้กำลังใจช่วงตั้งแต่วันพุธที่ ๗ พฤศจิกายน ทั้งท่านที่มาเอง โทรศัพท์ บันทึกลงใน Blog บางท่านก็ฝากปัจจัยมาร่วมทำบุญ(ปัจจัยที่ได้รับ บางส่วนจะตั้งเป็นกองทุน สำหรับนักศึกษารังสีเทคนิค หลักสูตรต่อเนื่อง และ นำไปจัดหาอุปกรณ์ที่วัดหนองกุง) หลายท่านส่งพวงหรีดมาร่วมไว้อาลัย ทำให้พี่สาว หลาน รวมทั้งครอบครัวลดความว้าเหว่ไปได้ เมื่อเช้านี้ไปเก็บอังคาร และ ทำสังฆทานที่วัด ตั้งแต่เช้าตรู่ อาทิตย์หน้าครบ ๗ วัน จะไปทำบุญอีกครั้งและลอยอังคาร

 ต้องกราบขอบพระคุณอีกครั้งที่ท่านผู้บริหารทั้งระดับมหาวิทยาลัย ระดับคณะวิชา พี่พี่น้องน้องทั้งชาวมอดินแดง ชาว มมส ทีมงานกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ทีมงานคณะแพทยศาสตร์ รวมทั้งชาว Blog และ Blogger ให้กำลังใจอย่างหนาแน่น

 ด้วยรักและผูกพัน ชาวเฮฮาศาสตร์ และ ชาว KM เติมเต็มงาน และ ลิขิต ลงใน Blog

JJ2007