บนพื้นฐานความเป็นครู

คำว่า "อาชีพครู" กับ "ครูอาชีพ" ทั้งสองคำต่างมีด้วยกัน 3 พยางค์ แต่มากกว่ามากของจำนวนพยางค์คือความมุ่งหมายที่จะนำไปสู่การศึกษา นำไปสู่การพัฒนา มันอาจเป็นเพียงคำพูดเก่าๆที่เอามาเล่าใหม่ แต่ถามว่า...ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจะมีสักกี่คนที่ได้ใคร่ควรญถึงภาระหน้าที่อย่างจริงจังโดยไม่ปล่อยให้เวลาก้าวล่วงผ่านไปโดยไม่แยแส โดยเฉพาะกรณีของครูในสามจังหวัดภาคใต้  การเดินทางไปเป็นวิทยากรติวเอ็นท์แต่ละครั้งให้โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาสำหรับผมบอกได้คำเดียวว่า "ค่อนข้างผิดหวังกับการจัดการเรียนการสอนในสามจังหวัด" เพราะบางครั้งครูจบคณิตไปสอนภาษาไทย  ครูจบภาษาไทยไปสอนอังกฤษ  อื่นอีกหลากกรณี ถามว่าสอนได้ไหม ได้ แต่ความลุ่มลึกของเนื้อหาวิชา เด็กจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นผู้รู้จริงเมือจบกระบวนการเรียนรู้มากน้อยเพียงใด  ใคร ใคร ใครช่วยตอบผมที  ขอเถอะครับหากมีใครที่จะกรุณาเข้ามาช่วยการศึกษาของสามจังหวัดอย่างจริงจัง มันก็น่าจะเป็นพลังขับเคลื่อนของสังคมได้เป็นอย่างดี จะด้วยวิธีใดขอแค่ให้ท่านได้คิด และลงมือทำจริงๆ แม้ผมเองอาจจะมีแค่สมองและสองมือไม่มีทุนอะไรนอกจากทุนสมองทางปัญญาที่คิดช่วยประเทศชาติแต่ผมก็คิดว่าตัวเองก็ยังดีกว่าใคร ใคร ใครและใครที่มีหน้าที่โดยตรงเข้ามาทำตรงนี้แต่กลับไม่ทำอย่างจริงจัง โครงการที่ลงมาแต่ละครั้งแน่ใจหรือว่าทั่วถึง หากคำนึงถึงงบประมาณอย่าได้เสียดายเลยครับที่จะช่วยกันพัฒนาเรื่องการศึกษาของเยาวชนในสามจังหวัด เพราะนี่ไม่ใช่แค่ความหวังของสังคม แต่มันคือความหวังของคนทั้งประเทศ(วัลลอฮฺอะลัม) ยังรอีโร่ที่จะโผล่มาช่วยหันรังสรรค์สังคมแห่งการศึกษาอย่างที่ควรจะเป็น