ผลงานของน้อง เสาวลักษณ์ อินทร์ทองน้อย ม. ๕ ปี ๔๙
เธอแต่งจากข้อความเริ่มเรื่องที่ครูกำหนดให้ ที่แท้จริงของเธอคืออะไร เชิญติดตามค่ะ
<p> </p>ให้นักเรียนแต่งเรื่องสั้นต่อจากข้อความที่กำหนดให้ โดยมีความยาว ๒ หน้ากระดาษเอ ๔ พร้อมทั้งตั้งชื่อเรื่อง ใช้เวลาในการแต่ง ๒ ชั่วโมง “ หนูกลับมาก่อน ได้ยินไหมลูก” “ นี่เธอกลับมาเดี๋ยวนี้นะ” ทั้งแม่และครูช่วยกันเรียกให้เขากลับมาในโรงเรียน <h5 style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เรื่อง ที่แท้จริง</h5> “ หนูกลับมาก่อน ได้ยินไหมลูก” “ นี่เธอกลับมาเดี๋ยวนี้นะ” ทั้งแม่และครูช่วยกันเรียกให้เขากลับมาในโรงเรียนเสียงเรียกของทั้งแม่และครูที่ดังแว่วมากระทบประสาทหูของเขา มันไม่ได้ไปกระทบกระเทือนจิตใจเขาเลยแม้เพียงนิดเดียว ในเวลานี้ในใจของเขาคิดเพียงอย่างเดียวว่า ไม่มีใครเข้าใจเขาเลย ไม่มีใครรักเขา เพียงการกระทำที่เขาทำไปนี้มันอาจจะทำร้ายจิตใจของใครบางคน มันอาจจะทำให้ความรู้สึกดี ๆ ที่ใครเคยมีต่อเขาลดลง แต่ที่จริงแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำลงไปเช่นนั้น “ ไป ไป เราต้องไปจากที่นี่” คำที่เขาพร่ำรำพึงอยู่ในใจของเขาตลอดเวลา ภายในหัวของเขาคิดที่จะหนีไปให้ไกลที่สุด ภาพความทรงจำเก่า ๆ ที่มันทำให้เขาต้องเป็นไปเช่นนี้ก็ตามหลอกหลอนใจเขามาตลอดเวลาที่เขากำลังวิ่งไป ทันใดน้ำตาของเขาก็ไหลร่วงลงมาอาบสองแก้ม ภายในใจของเขาแสนจะสับสนวุ่นวาย จนเขามองไม่เห็นหนทางที่จะเดินต่อไป เขาจะต้องทำอย่างไรต่อไป ใครที่จะเข้าใจเขา และใครที่จะเช็ดน้ำตาให้เขา ใครพร้อมที่จะให้อภัยเขา “ โอ้ย” เขาตะโกนออกมาสุดเสียง เพื่อระบายความอัดอั้นในใจอย่างสุดอารมณ์ ทันใดนั้นเขาก็ทรุดลงกับพื้น หมดอาลัยกับชีวิตของเขา น้ำตาของเขาไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย . . . อุ่นใด ๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม อุ่นอกอ้อมแขน อ้อมกอดแม่ประคอง . . . และทันใดก็มีเสียงเพลงดังขึ้นโดยไม่รู้ว่าที่มาของเพลงมาจากที่ไหน ใครเป็นคนเปิด ดังแว่วเข้ามาในหัวของเขา น้ำตาของเขาก็ยิ่งไหลรินออกมามากกว่าเก่า “ แม่” เขาตะโกนออกมา ภาพแม่กำลังยิ้มให้เขาลอยมาตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปจับ แต่พยายามเท่าใดก็จับไม่ถึงเขาพยายามจะเอื้อมให้ถึง แต่พยายามเท่าใดก็ไม่ถึง เขาจึงคิดขึ้นมา “ กลับไปหาแม่” พลันลุกขึ้นเดินกลับไปที่โรงเรียนอย่างอ่อนแรง ทันทีที่เขาเหยียบเข้ามาในโรงเรียนและปรากฏในสายตาของแม่ แม่ของเขาก็ได้วิ่งมาหาเขาและกอดเขาไว้ ร่างของเขาและแม่ทรุดลงกับพื้นและกอดกันไว้แน่น พร้อมด้วยรอยยิ้มของครูอาจารย์ สิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เขารู้ว่าเขาจะต้องทำอย่างไรต่อไปและใครที่เข้าใจเขา ใครที่พร้อมจะให้อภัย พร้อมที่มอบความรักให้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาประนมมือก้มลงกราบเท้าทั้งสองของแม่ เพื่อขออภัยกับทุกเรื่องที่ผ่านมาและตั้งมั่นสัญญาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ . . . กลับเถอะ . . . สำหรับคนที่กำลังคิดว่าไม่มีใครรัก ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครเห็นเราอยู่ในสายตาเขา และกำลังคิดเหมือนตัวละครข้างต้น กลับบ้าน . . . ที่บ้านยังมีพ่อแม่พี่น้อง ที่โรงเรียนมีครูอาจารย์ เพื่อน ๆ ที่พร้อมจะให้ความรัก ความเข้าใจ เขารอเราอยู่ ชีวิตเรายังไม่สิ้น ที่เท้าที่ก้าวไปก้าวนี้ เรายังต้องดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง . . . <p> </p>
