ฉันได้เห็นรอยยิ้มของเด็กป่วยอย่างสดใสร่าเริง ทั้งๆที่ฉันไม่ค่อยจะได้เห็นมันในสถานที่แห่งนี้

7       พฤศจิกา  วันแห่งรอยยิ้ม วันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่ง  อากาศเริ่มเย็น  ท้องฟ้ายามบ่ายที่มีเมฆไม่มากและแดดไม่ร้อนมากนัก  ถือว่าเป็นอีกวันหนึ่งที่มีอากาศแจ่มใส  ในการลงพื้นที่ครั้งนี้ของฉัน   ฉันได้เปลี่ยนที่ร่วมกิจกรรมกับเด็กป่วย ไปยัง ส.7 B ฉันมีความคาดหวังอยู่เล็ก ๆ ว่า เด็กป่วยรายใหม่ ฉันจะได้พบเจอที่ ส.7 B นั้น คงจะมีหน้าตาที่สดใสไม่แพ้กับบรรยากาศตอนป่วยของ วันนี้อย่างแน่นอน  ฉันตั้งใจว่าวันนี้เด็กป่วยคงจะมาร่วมทำกิจกรรมกับทางอาสาสมัครเยอะ  และคงจะสนุกสนานเหมือนเดิมทุกวัน  เหมือนที่ฉันเคยได้ลงพื้นที่มา ที่ตึก ส.8 ของโรงพยาบาลเด็กแห่งนี้   มันเป็นความตั้งใจตั้งแต่เช้าแล้ว  หลังจากที่ฉันได้รับบริจาคตุ๊กตาตัวใหญ่ จากเพื่อนที่เข้าร่วมฝึกงานด้วยกัน  ฉันตั้งใจว่าตุ๊กตาตัวนั้นแหละ ฉันจะได้นำไปเยี่ยมน้องใหม่  เด็กผู้หญิงที่น่ารักซึ่งเธอกำลังจะเข้าไปสัมผัส โกลแห่งความเงียบ  หรือที่ทางอาสาสมัครได้ขนานนามให้เธอว่าเป็นเจ้าแม่แห่งตึก ส.8 วินาทีแรกที่ฉันได้ยื่นตุ๊กตาตัวนั้นให้กับน้องใหม่  เธอแปลกใจเล็กน้อยและได้ถามฉันว่าให้หนูหรอก ฉันยื่นมันให้เธอแล้วก็บอกว่าใช่ค่ะพี่นำมันมาให้หนู   น้องใหม่รับแล้วขอบคุณทันที และอุ้มตุ๊กตาตัวนั้นไปจากฉันอย่างดีใจ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มมาอีกครั้ง  พร้อมกับดวงตาที่ปริ่ม ๆ น้ำ ออกมาอย่างคลอ ๆน้องใหม่ บอกว่ฉันว่า  หนูจะนอนกอดมันทุกคืนเลยค่ะ ซึ่งมันเป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ฉันได้เข้าใจว่า  เธอดีใจแบบสุด            จากนั้นฉันก็ได้เดินทางไปที่ ส.7 B ฉันได้เจอกับพี่ไดแอน ซึ่งเธอก็คือเจ้าหน้าที่ของทางมูลนิธิกระจกเงา   และเธอก็เป็นอาสาสมัครเช่นกันด้วย  วันนี้พี่ไดแอนเธอมาพร้อมกับกล่องของขวัญกล่องสีฟ้าใบใหญ่   เธอบอกกับฉันว่าเธอจะเอามามอบให้กับน้องน้ำ  เนื่องจากพี่ไดแอนได้ทราบว่าน้องน้ำเธอชอบตุ๊กตาอย่างเป็นชีวิตจิตใจ  ทันทีที่น้องน้ำเธอได้พยายามแกะกล่องของขวัญใบใหญ่อย่างตั้งใจ  ข้างในเป็นตุ๊กตาหมีสีฟ้าตัวใหญ่   และพี่ไดแอนก็ได้บอกกับน้องน้ำว่าพี่ตั้งใจซื้อมาให้น้องน้ำ  นั่นเป็นสิ่งที่น้องน้ำเธอดีใจที่สุดเลยตั้งแต่เธอมาพักรัดษาตัวที่นี่  และฉันก็ได้เข้าไปถามเธอว่า “ น้องน้ำชอบไหมคะ”  และคำตอบก็งเป็นไปตามที่ฉันคิดไว้นั่นก็คือน้องน้ำเธอชอบตุ๊กตาตัวนี้มาก  และเธอก็ได้ตั้งชื่อของน้องตุก๊กตาหมีของเธอว่า “จีจี้”            วันนี้ช่างเป็นวันที่มีแต่ความสุขของฉันเสียเหลือเกิน  ฉันได้เห็นรอยยิ้มของเด็กป่วยอย่างสดใสร่าเริง  ทั้งๆที่ฉันไม่ค่อยจะได้เห็นมันในสถานที่แห่งนี้  ฉันได้เห็นความรักและความปราถนาดีที่พี่ๆอาสาสมัครได้หยิบยื่นให้กับน้องๆเด็กป่วย  ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่าคนอื่นๆเค้าจะรู้สึกยังไงกับสิ่งที่กลุ่มคนอย่าฉันนั้นทำ  แต่ตอนนี้  สิ่งนี้  และเวลานี้  ฉันรู้สึกว่าฉันมีความสุขมาก  ที่ฉันได้มีโอกาสในการทำสิ่งดีๆเพื่อสังคม