จากบันทึกที่แล้ว   ยังไม่จบ  ยังมีความรู้สึกที่ดี  เมื่อวานนี้  ที่ยังตามตัวและหัวสมองของครูอ้อยมาจนถึงบ้าน  แต่ไม่มีโอกาสจะ...เขียน  มาเวลานี้อยากเขียน  เขียนได้แล้ว...อยากจะสวมกอดใครดีนะ ...

.เมื่อเพื่อนถามว่า...ทำไมคนใน โกทูโน จึงรักพี่อ้อยจังเลย    ครูอ้อยคิดมาตลอดทางที่ขับรถกลับบ้าน 

นี่  เรา  ใช้เวลานานพอสมควร  ที่เขียนบันทึกใน โกทูโน  จึงมีมิตรรักมากมาย  สำหรับผู้ที่อ่านและเขียนตอบโต้กันไปมา  จะมีจริตตรงกัน  เข้าใจกัน  เกื้อกูลกัน  ให้กับครูอ้อยมากมาย  ครูอ้อยก็ยังรัก  รักมากด้วย 

มากกว่าสังคมการทำงานที่อยู่ในสถานที่ทำงาน  ที่มีแต่โกหก  อูย...อย่าไปพูดถึงเลย  ครูอ้อยขีดเส้นกั้นแล้ว  

ที่นี่มีความสุข  สนุกสนาน  และจริงใจ   บอกกันได้เลย  ก็แล้วแต่จะคิดได้นะ 

บ้างก็มองว่า...ไร้สาระ   ก็เขาไม่ได้มาเป็น..ครูอ้อยนี่   ที่ใช้เนื้อที่ของโกทูโนอย่างสนุกสนาน  และจริงใจ  

บ้างก็คาดหวังสูงเสียเหลือเกิน  เมื่อเสียเวลากับการมาอ่านแล้ว  ต้องได้ปัญญาติดไป   แต่ก่อนออกจากไป  ก็ทิ้งร่องรอยให้ได้เตือนสติกับครูอ้อย...อูย..นับถือ  นับถือ...ช้อบชอบ...บอกกันได้เลย....บอกความจริงได้เลยค่ะ 

ก็ยังดีกว่า...แอบมาอ่าน  แล้วยังแอบเอาไปให้ใครอื่นอ่าน.....ฟาดหัวฟาดหาง....ฝุ่นตลบเชียว...