เป็นการจัดหาน้ำแทนการจัดการน้ำ แต่ในระยะต่อไปนี้ คาดว่า ทุกหน่วยงานจะเน้นการจัดการน้ำ มากกว่าการจัดหาน้ำ

 แนวคิดการจัดการน้ำแบบบูรณาการ ทั้งของแบบไทยและแบบตะวันตก มีพื้นฐานที่แตกต่างกัน

อันเนื่องมาจากสภาวะสังคม และระดับความรู้ความเข้าใจทั้งของฝ่ายรัฐและผู้ใช้น้ำ  

กล่าวคือ

  • ในประเทศที่พัฒนาแล้วมีขนาดกิจกรรมขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็น เกษตร หรืออุตสาหกรรม
  • และยังมีหน่วยงานสนับสนุนที่หารือสื่อความหมายได้ใกล้เคียงกันระหว่าง นักวิชาการ กับเกษตรกร และนักพัฒนา 

จากสาเหตุดังกล่าว ทำให้การจัดการน้ำแบบบูรณาการตามแบบฝรั่ง 

·        เป็นแบบการจัดการน้ำในระดับลุ่มน้ำเป็นส่วนใหญ่

·        เป็นการบูรณาการระดับภาคส่วนของการใช้น้ำ

·        โดยไม่จำเป็นต้องทำกิจกรรมในระดับชุมชนหรือครัวเรือน หรือกิจกรรมการใช้น้ำ

·        อันเนื่องมาจากกิจกรรมในรายละเอียดนี้สามารถทำได้โดยผู้ใช้น้ำเอง ไม่จำเป็นต้องมีการสนับสนุนจากภาครัฐ หรือส่วนกลางแต่อย่างใด 

ในกรณีของการจัดการน้ำแบบบูรณาการในประเทศที่กำลังพัฒนานั้น

 ·        มีขีดจำกัดด้านการสื่อสารระหว่างหน่วยงานที่ให้บริการและผู้ใช้บริการ หรือผู้ใช้น้ำ

·        ทำให้มีช่องว่างระหว่างการบริการดังกล่าว และ

·        ในขณะเดียวกันผู้ใช้น้ำส่วนใหญ่ก็มีขีดจำกัดด้านความรู้ ความเข้าใจ ในการดูแลรักษาและจัดการน้ำ

o       ในระดับกิจกรรม

o       ระดับครัวเรือน และ

o       ระดับชุมชน

·        จึงจำเป็นต้องมีผู้สนับสนุนให้มีการจัดการน้ำแบบบูรณาการในระดับปริมาณและคุณภาพน้ำ

·        เพื่อสนับสนุนกิจกรรมประเภทต่างๆ ที่อยู่ในระดับแปลง ระดับครัวเรือน หรือแม้กระทั่งระดับชุมชน

·        ที่สามารถเชื่อมโยงกับระดับลุ่มน้ำเล็ก และลุ่มน้ำใหญ่ได้ 

ดังนั้น การจัดการน้ำแบบบูรณาการตามแนวคิดของโลกตะวันตก

·        จึงเป็นเพียงการจัดหาน้ำให้กับผู้ใช้น้ำภาคส่วนต่างๆ ก็ถือว่าเป็นการบูรณาการแล้ว

·        แต่ในประเทศที่กำลังพัฒนา การจัดหาน้ำเพียงอย่างเดียวนั้นยังไม่เพียงพอ

·        จึงต้องมีการจัดการน้ำให้ด้วย ทั้งในระดับลุ่มน้ำขนาดต่างๆ ระดับชุมชน

·        และยังอาจจำเป็นต้องให้ความรู้ความเข้าใจหรือจัดสรรน้ำ เพื่อสนับสนุนการจัดการน้ำระดับครัวเรือน กิจกรรม ในด้านน้ำกิน น้ำใช้ น้ำบริโภค น้ำเพื่อการเกษตร น้ำเพื่อสุขภาพอนามัย และสิ่งแวดล้อม

·        ซึ่งเป็นการบริหารจัดการน้ำแบบบูรณาการอย่างครอบคลุมทุกระดับ 

·        ซึ่งบางชุมชนก็ยังขาดความรู้ในเรื่องนี้ แต่บางชุมชนก็จัดการน้ำจนเกิดผลลัพธ์ที่ดี

·        เช่น กรณีของบ้านนาฝาย ที่ได้รับรางวัลระดับภาค ด้านเศรษฐกิจพอเพียง ก็มีระบบการบริหารจัดการน้ำที่ครอบคลุมทั้งประเภทของการใช้น้ำ และระดับของการใช้น้ำตั้งแต่ระดับครัวเรือนไปจนถึงระดับชุมชน และระดับลุ่มน้ำย่อย

 ดังนั้น การใช้คำว่า “การจัดการน้ำแบบบูรณาการ”

จึงต้องมีความระมัดระวังในการดำเนินงานเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาความเข้าใจผิด ว่า  

เป็นการจัดหาน้ำแทนการจัดการน้ำ

 ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ของการจัดการพัฒนาทรัพยากรน้ำของประเทศไทยในระยะร้อยกว่าปีที่ผ่านมา

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการจัดหาน้ำมากกว่าการจัดการน้ำ 

 แต่ในระยะต่อไปนี้ คาดว่า

ทุกหน่วยงานจะเน้นการจัดการน้ำ มากกว่าการจัดหาน้ำ  

ที่จะทำให้เกิด

  • ประสิทธิภาพของการใช้น้ำ
  • ความเป็นธรรม ในทุกภาคส่วนและ
  • ความยั่งยืนในการบริหารจัดการน้ำในระดับลุ่มน้ำ