สมัยนานมาแล้ว มีแต่คนพูดว่า การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ แต่ยุคสมัยนี้ กลับตรงกันข้ามกัน

         

         หลาย ๆ คน ต่างมุ่งหน้าเสาะแสวงหา ปัจจัย 4 เพื่อการอุปโภค บริโภค แต่นับวันภาวะเศรษฐกิจรัดตัว ต้องเพิ่มปัจจัยที่ 5 ,6 ตามมา ซึ่งล้วนแต่เป็นสิ่งอำนวยความสะดวกของตน

         สมัยนี้ทุกคนต่างพูดว่า "การไม่เป็นหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ"เห็นจะจริง เพราะนับวันทุกคนต่างมีภาวะเครียดมากขึ้น  เห็นจากหน้าหนังสือพิมพ์  เราอ่านข่าวพบภาวะการฆ่าตัวตาย สถิติสูงขึ้นทุกปี  ทุกคนเคร่งเครียด ต้องแสวงหาสิ่งฟุ่มเฟือยตามมา เพื่อสนองตอบต่อตัณหา ความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด เพราะเราไม่ใช้เศรษฐกิจแบบพอเพียงตามที่พ่อหลวงสอนไว้

        ถ้าเรารู้จักพอประมาณ พอเพียง มีภูมิคุ้มกันทั้งใจ และกาย แค่นี้เราก็คงไม่ต้องกลุ้มกับหนี้สินกันต่อไป จริงไหมหนอ