ฉันมีแค่ลมหายใจที่รักคุณ...ตลอดไป

กระจกแสงจันทร์ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การรักคุณ</p>

เหมือนกับการทุบกระจกเงาตรงหน้าของตัวเอง

ฉันเลือกที่จะปฏิเสธความจริง

ที่สะท้อนออกมาอย่างอาดูร

ด้วยกลัวน้ำตาจะสะเทือนไหว

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไม่รักคุณ</p>

เหมือนการใช้ฝ่ามือบังแสงอาทิตย์

ที่ไม่มีวันปิดได้  ด้วยเพราะความรักนั้นมากมาย

และยิ่งใหญ่เฉกเช่นดวงตะวัน

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไม่รักนั้น</p>

จึงเล็กน้อยเพียงแค่ประกายแสงตะวันวิบวับ วูบเดียว

และ...

ฉันจะสามารถหลบหนีภาพเงาของคุณไปได้

ก็แค่เพียงชั่วคืนค่ำที่ดวงตะวันหลับใหลเท่านั้น

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันไม่ต้องการที่จะรับรู้ความจริงใดๆอีก</p>

ถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีทางที่ฉันจะหนีมันได้พ้น

แต่อย่างน้อย

ฉันก็มองไม่เห็นภาพสะท้อนที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ได้เห็นน้ำตาตัวเองไหลรินอยู่บนกระจกแก้ว

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระจกบานที่เคยอยู่ตรงหน้า</p>

มันได้แหลกละเอียดลงบนพื้น

น้ำตาที่แตกสลาย

สะท้อนพร่าเลือนอยู่บนกองเศษแก้ว

ฉันไม่อาจเห็นน้ำตาของตัวเองจนกระทั่ง

แสงจันทร์สาดเข้ามาทางหน้าต่าง

ฉันเห็นเงาระริกของน้ำหยดใสสะท้อนไหวไปมา

ฉันบอกตัวเองว่าไม่ได้ร้องไห้

แต่หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า

กลับ...กระจ่างอยู่กลางแสงจันทร์

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เศษแก้วที่แตกสลาย</p>

ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของคนที่แตกสลาย

ร่างกายเย็นชา  จนไม่รู้สึกรู้สากับเศษแก้วที่บาดเท้า

หัวใจเจ็บช้ำ  จนไม่รู้สึกรู้สากับความรักที่บาดชีวิต

เลือดไหลรินออกมาจากสองเท้า

น้ำตารินมาจากหัวใจ

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันเอื้อมมือไปปิดหน้าต่าง</p>

แม้แก้วหัวใจที่แหลกสลาย

มันจะกลับคืนมาเป็นอย่างเดิมไม่ได้

ก็อย่าให้แสงจันทร์

ได้สะท้อนความเจ็บปวดใดๆอีกเลย

   หนังสือฉันมีแค่ลมหายใจที่รักคุณ : โดยลูกปัด</span></span></strong>