never you love me

ถามจริง เคยรักผมบ้างไหม

                ขอถามหน่อยนะครับคนดี รู้สึกมีใจกับผมบ้างไหม เพราะทุกวันเวลาที่ผ่านไป ทั้งหัวใจที่มีก็เพื่อคุณ รู้สึกอย่างไรก็ให้บอก อย่ามาหลอกให้คิดเองผมหวั่นไหว ยิ่งคบกันยิ่งไม่แน่ใจ ว่าแต่นี้ต่อไปควรไม่ควร อาจจะพูดไม่รู้เรื่องบ้างในบางครั้ง แต่จะยังไม่ย่อท้อเพื่อจุดหมาย แล้วสักวันคุณจะรู้ว่าเพียงใด ความตั้งใจของผมที่มีมา สวัสดีครับผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่าน ก่อนอื่นที่ต้องขอขอบคุณนะครับที่แวะเข้ามาอ่าน ที่กล่าวข้างต้นนั้น เป็นความต้องการที่จะสะท้อนถึงความรู้สึกของครูผู้สอนภาษาอังกฤษครับ คำว่า “ผม” หมายรวมถึง วิชา และผู้สอนด้วย ที่กล่าวนั้น ต้องการสื่อให้ผู้อ่านได้ทราบถึง ความน้อยเนื้อต่ำใจ ลึก ๆ ของผู้สอนภาษาอังกฤษกับนักศึกษาหรือนักเรียนไทย ที่เขาเหล่านั้น ปฏิเสธ ภาษาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน หรือว่าแทบจะทุกคนที่ไม่ยอมเปิดใจรับ โดยมีความตั้งใจในตอนต้นว่า ภาษาอังกฤษ เป็นอะไรที่ไม่ต้องการ ไม่อยากเข้าใกล้ถ้าไม่จำเป็น ยาก เป็นของแปลก ไม่ใช่ภาษาพ่อภาษาแม่ที่ต้องให้ความสำคัญ หรืออื่นๆ มากมาย ซึ่งสิ่งนี้ผู้เขียนได้จากการอ่าน การสอบถาม แต่มาวันนี้ และโอกาสนี้ จึงขอเป็นตัวแทนครูผู้สอน ภาษาอังกฤษ ในประเทศไทย ต้องการถาม “คนดีของเราบ้าง” ว่ารู้สึกอย่างไร เพราะยิ่งผู้เขียนหรือผู้สอนภาษาอังกฤษคิดมากไปเองเท่าไรแล้ว ยิ่งทำให้หมดกำลังใจ ยิ่งสอนยิ่งเหมือนไม่เคยรักกันบ้างเลย พูดอยู่คนเดียว หรือไม่ก็เหมือนเป็นบ้าอยู่คนเดียวนะครับ ลำพังความยากของตัวภาษาเองก็พอทน พอที่จะหาข้อมูลศึกษาเพิ่มเติมได้  แต่ปัญหาที่ยิ่งกว่านั้นคือความยากตรงที่ผู้เรียนไม่แน่ใจ ไม่เข้าใจ สุดท้ายก็ไม่มีใจ หรือหมดใจ แล้วก็ปล่อยให้ผู้สอนภาษาอังกฤษต้องปวดใจต่อไปครับ ทำอย่างไรได้นะครับ ก็ผู้สอนรักภาษาอังกฤษทั้งใจแล้ว  จะอย่างไรก็ช่วยให้ข้อคิดเห็นกันมากๆ นะครับ