ผ่านจากสภาพปุถุชนเป็นสมมุติสงฆ์

 

 

คิดแล้วการบวชเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับบุรุษไทย และที่ประเทศไทยก็มีการบวชอยู่เสมอทั้งปี ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน แต่สำหรับผม การบวชครั้งนี้ไม่ธรรมดา

แค่คิดก็ยังรู้สึกว่าทำไม่กล้าคิดที่จะบวช เป็นนักเรียนนอก (ฝรั่งเศส) เป็นข้าราชการกระทรวงการต่างประเทศนะ ระดับก็สูงด้วย (ผ่าน นบส.มาแล้ว) แถมไปเป็นอัครราชทูตอยู่ที่อินเดีย

คิดได้อย่างไร ถึงบวชในต่างประเทศ

แถมบันทึกเผยแพร่ในบล๊อค G2K ซึ่งไม่เห็นมีนักการทูตคนไหนเขาทำกันเลย

เอ ท่าจะแปลกแยกจากคนอื่นหรือไม่

ตั้งแต่"คิด" ก็มีแรงต้านเยอะมาก ทั้งใจใจตนเองทั้งภายนอก ปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้นระหว่างที่คิดจะบวชจนถึงวันนี้

ถ้าไม่หนักแน่นในใจมากพอ ก็คงล้มเลิกความตั้งใจไปหลายครั้งแล้ว

ผมได้แต่อัศจรรย์และในที่สุดก็ปลงในใจว่า การทำสิ่งที่ดีงามเรื่องหนึ่งในชีวิตนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่เหมือนการวาดภาพจากใจที่ง่ายสำหรับผม ไม่ง่ายเหมือนการแต่งกลอนของผลบุญ...........หรือไม่ง่ายเหมือนการบันทึกใน G2K ที่ต้องจัดสรรเวลาส่วนตัวและตั้งใจที่จะเผยแพร่เป็นวิทยาทาน (ซึ่งก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง)

สิ่งนี้จะเรียกว่าบารมีหรือเปล่าไม่รู้ แต่ก็เป็นสิ่งที่ยังคงผลักดันให้เดินหน้าต่อไป ทำในสิ่งที่ทำได้ยาก..............

อีกเพียง 2 วัน ผมก็คงจะได้ทำสิ่งดีงามหนึ่งที่ได้ตั้งใจไว้ จะเป็นอีก 2 พรุ่งนี้ที่ยังต้องเผชิญด้วยสติและความไม่ประมาท

บันทึกนี้เป็นบันทึกสุดท้ายก่อนบวช  เพราะหลังจากนี้คงต้องเรียน ดู รู้เล่นกับชีวิตในผ้าเหลือง ในต่างแดนจนถึง 6 พย.2550 ครับ

ลาก่อน ด้วยภาพนี้

ด้วยความปรารถนาดี