ชีวิตบางครั้งเหมือนการเดินทางข้ามขุนเขา

เปิดหน้าต่างกระจกที่ทำงานของยูมิ มองออกไปไกลสุดสายตามีเสียงเครื่องเรือหาปลาดังมา เพ่งมองลงสู่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงชลาในยามนี้เห็นเรือประมาณเกือบ 50 ลำได้กำลังสาละวนค้นหาปลาเพื่อเลี้ยงปากท้องของชาวประชา

สีขาวของเมฆลอยนิ่งอยู่ตามซอกขุนเขาเหมือนเอาปุยนุ่นมาวางยาวตัดกับสีเขียวของภูเขาด้านขอบทะเลสาบฝั่งโน้น บนฟ้ากว้างก็มีเพียงกลุ่มนกนางแอ่นบินล้อเล่นหาลมอยู่หลายตัว จะมีฝูงนกเกาะกลุ่มบินข้ามทะเลสาบไปทางภูเขาด้านทะเลอันดามันบ้างเล็กน้อย

ชีวิตคือการเดินทางข้ามภูเขาเหมือนฝูงนกในบางช่วงขณะ การเดินทางบนถนนชีวิตของผู้คนที่ทอดยาวไปไกลแสนไกล จากตะวันออกถึงตะวันตก จากใต้จรดเหนือนั้น ผู้ที่เดินทางนั้นย่อมปะทะผ่านกับทุกสิ่งเสมอ ทั้งที่ก่อให้เกิดความทุกข์กายทุกข์ใจ อดทนต่อสภาพที่เกิดขึ้นกับตนเอง

ทุกขณะก้าวย่างของชีวิต คนเราทุกคนต้องได้รับการถูกกระทบ ทั้งคำนินทาว่าร้าย ได้รับการดูถูกบ้าง และได้รับการชื่นชมเป็นคำพูดหวานหูเพราะถูกสรรเสริญเยินยอบ้าง อันเป็นเหตุให้จิตใจไหลไปตามกระแสแห่งอารมณ์ จนหลงเป็นทาสทำให้เกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันผันแปรชีวิตไปในทิศทางไม่ดีได้ง่าย

ท่านผู้รู้จึงกล่าวเตือนสติไว้ว่า...

ภูเขาหินศิลาแท่งทึบย่อมไม่สั่นสะเทือนเพราะแรงลมฉันใด บัณฑิตย่อมไม่หวั่นไหวในเพราะการนินทาและสรรเสริญฉันนั้น…ฮา ๆ เอิก ๆ…