ด้วยความที่ว่า ผมไม่ค่อยได้มีโอกาสเขียนเล่าเรื่องราวกิจกรรมที่เกี่ยวกับทางศาสนามากนัก หลายท่านคงสงสัยบ้างกระมังว่าที่มหาวิทยาลัยมีกิจกรรมทำนองนี้บ้างหรือเปล่า ?
แน่นอนครับ, เรามีชมรมด้านศาสนาไม่มากมายนัก ปีนี้ก็พยายามอย่างเหลือทนในการกระตุ้นให้มีการจดทะเบียนชมรมเกี่ยวกับศาสนาต่าง ๆ ให้มากขึ้น เพราะเท่าที่มีอยู่ก็มีเพียง“ชมรมพุทธศาสน์” เท่านั้นที่นับเป็นองค์กรที่เป็นรูปธรรม
ชมรมพุทธศาสน์ของ “มมส” จัดกิจกรรมต่อเนื่องตลอดปีการศึกษา ยกตัวอย่างเช่น ตักบาตรเช้าในวันพุธของทุกสัปดาห์ จัดสวดมนต์เย็น “อิติปิโส 108 จบ” ในทุกวัน ทั้งในมหาวิทยาลัยและวัดป่ากู่แก้วที่ตั้งอยู่ติดกับมหาวิทยาลัย
นอกจากนี้ยังจัดโครงการใหญ่ ๆ ภาคเรียนละไม่น้อยกว่า 2 ครั้ง ไม่ว่าจะเป็นโครงการพัฒนาจิต โครงการธรรมสัญจร โดยกิจกรรมเหล่านี้จะพานิสิตไปปฏิบัติธรรมชำระใจตามวัดต่าง ๆ ในเขตภาคอีสาน เป็นต้นว่า อุดรธานี หนองคาย มุกดาหาร สกลนคร เป็นต้น
เช่นเดียวกับการปิดเทอมภาคฤดูฝน (ต้นหนาว)ชมรมพุทธศาสน์ก็จัดโครงการ “ค่ายพัฒนาจิต” ขึ้นอีกครั้งในระหว่างวันที่ 15 – 19 ตุลาคม 2550 ณ วัดป่าแก้วชุมพล อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงแม้ทีมงานของผมหลายคนไม่สันทัดในการเข้า ๆ ออก ๆ วัดเท่าใดนัก แต่ก็ไม่เกี่ยงงอนที่จะไปเยี่ยมค่ายและสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด ครั้นกลับมาก็รายงานให้ผมได้รับรู้ว่า ทั้งนิสิตและอาจารย์ที่ปรึกษาดีใจมากที่เห็น “เรา” ไปเยี่ยมเยียน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แน่นอนครับ, ไม่มีเหตุผลใดที่เราจะข้ามผ่านกิจกรรมในทำนองนี้ไปอย่างเฉยเมย ผมและทีมงานไม่เคยคิดให้ค่าน้ำหนักกิจกรรมด้านอาสาพัฒนามากมายไปกว่ากิจกรรมด้านอื่น ๆ ทุกกิจกรรมมีความเสมอภาคและเท่าเทียมกันอย่างไม่ต้องสงสัย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในทุกกิจกรรมนิสิตที่นิสิตร่วมแรงกายและแรงใจรังสรรค์ขึ้น ผมและทีมงานให้ความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ทุก ๆ ครั้งที่นิสิตออกค่าย พวกเขาแบกความเป็นมหาวิทยาลัยไปด้วยเสมอ - </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผลพวงแห่งการเรียนรู้ของนิสิต ไม่ว่าจะ “ดี หรือ ร้าย” ก็ล้วนเกี่ยวโยงถึงความเป็นมหาวิทยาลัยอย่างไม่อาจหลีกหลบไปได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉะนี้แล้ว, … ไม่ว่ากิจกรรม หรือค่ายใด ๆ เราก็พร้อมไปเยี่ยมเยียนและติดตามให้กำลังใจกับนิสิตเสมอ ซึ่งนั่นเป็นแนวทางที่ผมยึดมั่นสืบมา และวิถีเช่นนี้ ก็พิสูจน์อย่างชัดเจนแล้วว่า “เรา” ได้ลงมือทำเช่นนั้นอย่างจริงจัง และมีความสุขเสมอที่ได้เป็นส่วนหนึ่งกับกิจกรรมของหมู่มวลนิสิต !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นแหละครับวิถีของคนกิจกรรมที่ต้องติดตามไปดูแล “นักกิจกรรม” อย่างไม่รู้จบ - ซึ่งบางทีผมเองอดที่จะสงสัยอย่างขบขันไม่ได้ว่า ทั้งหลายทั้งปวงนี้ เป็นพันธะทางใจ หรือพันธะทางหน้าที่กันแน่ ? หรือทั้งสองส่วนคือความเป็นหนึ่งเดียวที่อิงแอบอยู่ด้วยกันอย่างแนบเนียน ! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">….</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งหนึ่งเมื่อประมาณสักสามปีที่แล้ว, ผมไม่เคยลืมห้วงความรู้สึกของตนเองไปได้เลย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งนั้น - ผมพรากไปจากสายงานนี้ยาวนานไม่ใช่น้อย ยิ่งผูกพันก็ยิ่งรู้สึกว่าวันเวลานั้นยาวนานเป็นไหน ๆ ดึกดื่นค่ำคืนมีนิสิตบางรายโทรข้ามขอบฟ้ามาถามว่าผมจะติดรถไปเยี่ยมค่ายหรือเปล่า ? มีปัญหามากมายอยากปรึกษา ? .. พรุ่งนี้ใครจะไปมอบค่าย ? มีน้องท้อใจ ? … เงินไม่พอ ? … ฯลฯ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ห้วงนั้น ผมเองก็ได้แต่ส่งใจไปถึงพวกเขาอย่างไม่รู้จบ แต่เมื่อวิถีหมุนกลับให้หวนคืนกลับมายืนในที่เดิม ๆ ของตนเองอีกครั้ง ผมจึงไม่ลังเลที่จะฟื้นเส้นทางสายเดิมนี้อีกครั้ง และเป็นความโชคดีของผมที่ทีมงานหลายท่านล้วนเป็นคนหนุ่มสาวแห่งยุคสมัยแทบทั้งสิ้น - </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้าไม่ทึกทักเข้าข้างตนเองนัก ผมเข้าใจว่า พวกเขาต่างก็ดูประหนึ่งจะมีแรงบันดาลใจในการทอดเท้าเดินไปในเส้นทางนี้อยู่มากพอสมควร และตื่นตัวที่จะเรียนรู้ “งาน” จากกันและกันอยู่มิใช่น้อย ส่วนผมก็พยายามถอยห่างออกมาให้แต่ละคนได้ก้าวขึ้นมาเป็น “พระเอก” ของงานนั้น ๆ โดยตรง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือความในใจที่ผมเผยพร่ำรำพันออกไม่อย่างเปล่าเปลือย –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กลับมาเรื่องค่ายพัฒนาจิตชมรมพุทธศาสน์กันอีกครั้งจะดีกว่า … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไปเยือนค่ายในครั้งนี้ทีมงานของผมไม่มีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับนิสิตอย่างเต็มที่ นั่นเป็นเพราะว่า แต่ละท่านอยู่ในห้วงที่ต้องปฏิบัติธรรม – ทำสมาธิ , สิ่งที่ทีมงานทำได้ดีที่สุดก็คือพบปะพุดคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาองค์กรแทน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ค่ายครั้งนี้ ยังคงไว้ซึ่งรูปลักษณ์โครงการตาม “ขนบนิยม” ของตนเอง มีการปฏิบัติธรรม ถือศีล 5 และศีล 8 สนทนาธรรมร่วมกันระหว่างนิสิตกับนิสิต – นิสิตกับพระอาจารย์ในวัด ตลอดจนการบำเพ็ญประโยชน์ต่อศาสนสถานที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เสียดายก็แต่เราไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับนิสิตอย่างที่ใจนึกหวัง กระนั้นเราก็เชื่อว่าค่ายพัฒนาจิตที่เกิดขึ้นในครั้งนี้จะช่วยให้นิสิตที่เข้าร่วมโครงการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี … เกิดโลกทัศน์และชีวทัศน์ที่แจ่มชัด มีศรัทธาต่อการดำรงชีวิต เข้าใจตนเองมากขึ้น และเข้าใจสังคมมากขึ้นด้วยเช่นกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แนะนี่คืออีกค่ายที่ผมอยากนำมากล่าวถึง .. พร้อมกับยืนยันว่าค่ายทุกค่าย กิจกรรมทุกกิจกรรมมีความสำคัญในตัวของมันเอง และเราก็ไม่เคยรู้สึกว่าค่ายใดสำคัญไปกว่ากัน แต่เราก็เพียงแต่ตั้งใจที่จะศึกษาว่ากระบวนการของแต่ละค่ายเหมือนและต่างกันอย่างไร และกระบวนการที่มีขึ้นนั้น ได้ตอบสนองการเรียนรู้ของนิสิตได้ในระดับใดบ้าง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เราใช้เวลามากมายในการเดินทางไปยังค่ายต่าง ๆ …ใกล้ไกลเราไปอย่างต่อเนื่อง งบประมาณจำนวนมากถูกนำมาใช้เป็นค่าเดินทาง แต่สำหรับผมแล้ว สิ่งที่ได้รับมันคุ้มค่ามากมายนักกับจำนวนเงินที่เรานำออกมาใช้ … </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมยังจะเดินหน้าต่อไป !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีคะอาจารย์นกเข้ามาอ่านและตอบคำถามอาจารย์ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่าคะ
"ผลงาน" สอดรับกับหน้าที่และหน้าที่สัมพันธ์กับผลงานอย่างไรบ้าง ?
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ อ.ลูกหว้า ..
ขออนุญาตแวะมาทักทายนะครับ ได้อ่านบันทึกแล้วผมก็มีความรู้สึกหลาย ๆ อย่างที่คล้ายคลึงกัน ยินดีครับที่มีคนอีกคนหนึ่งที่ทุ่มเทเพื่อพัฒนาสิ่งดีดีให้นักศึกษาและสังคมของเรา สิ่งหนึ่งที่อาจารย์คงมีไม่ต่างกับผมก็คือ เมื่อถึงเวลาที่เราได้อยู่ท่ามกลางมวลหมู่เด็ก ที่ทำสิ่งดีดีเพื่อสังคม มันก็ทำให้ผมมีความสุขมากที่สุด มากพอที่จะทำอะไรก็ได้ให้พวกเขาประสบความสำเร็จ แต่เดี๋ยวนี้สภาวะแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไป คงต้องปรับเปลี่ยนวิถีทางบางอย่างไปบ้าง ที่เหลือ อ.รัตน์ชนกคงพูดไปแล้ว อิอิ
สวัสดีครับ...
การได้ทำงานกับน้องนิสิต ช่วยให้ชีวิตไม่ดูเงียบเหงา และทำให้เรามีความสุข , ความสุขที่ได้เรียนรู้คุณค่าของตนเอง, คณค่าของการมีชีวิตอยู่และคุณค่าของการเป็นผู้ให้
วิถีชีวิตของผมส่วนใหญ่ผูกพันอยู่กับน้องนิสิต พวกเขากลายมาเป็นส่วนหนึ่งที่ชีวิตขาดไม่ได้ และเราก็มีความสุขที่จะเฝ้ามองการเติบโตของพวกเขาในแต่ละกิจกรรม ....
จึงได้แต่หวังว่า สักวันหนึ่งในภายภาคหน้า ประสบการณ์ที่เกิดจาการสั่งสมจากวิถีกิจกรรมเหล่านี้ จะกลายเป็นกลไกอันสำคัญที่ช่วยให้พวกเขาประสบความสำเร็จในโลกแห่งชีวิตและโลกแห่งการงานที่หลากหลายไปด้วยปัจจัยต่าง ๆ ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ขอบคุณครับ