ป้าแดงเคยถูกอาจารย์คุณหมอสุธี คนชอบวิ่ง วิเคราะห์ป้าแดงไว้ว่าเป็นคนตรง เจอต้นตาล ก็คงไม่หลีกคงจะปีน ไม่ปีนได้ไง ก็ป้าแดงชอบกินลูกตาลนี่นา (อันนี้ป้าแดงคิดในใจ)

วันนี้ลืมตัวไป ไม่รู้พูดว่าอะไร เจ้านาย ยก ตอ.ให้มา 1 ที

ป้าแดงเคยถูกอาจารย์คุณหมอสุธี คนชอบวิ่ง วิเคราะห์ป้าแดงไว้ว่าเป็นคนตรง เจอต้นตาล ก็คงไม่หลีกคงจะปีน ไม่ปีนได้ไง ก็ป้าแดงชอบกินลูกตาลนี่นา (อันนี้ป้าแดงคิดในใจ)

ป้าแดงเขียนตอบ อาจารย์ไปว่า ทำไม พูดเหมือนกับ เจ้านาย ป้าแดงจัง แต่ เจ้านาย ป้าแดง บอกว่า ระวังจะเจอ ตอ. 

วันนี้ ป้าแดง ลืมคำเตือน อาจารย์สุธี เผลอไปพูดไม่ระวังปาก เจ้านาย ยกตอให้ 1 ที เลยลืมไปเลยว่า ไปพูดอะไร ดูดิ เจอแค่เนี๊ยะ ทำให้ ลืมเลยทีเดียว อย่างนี้ จะทำไงดีละ เกิดเผลอไปพูดเหมือนเดิมอีก จะไม่เจอ 2 ทีเหรอเนี่ย.....

คนเราน่ะ ต้องรู้จัก เรียนผิดเรียนถูก ใช่มั้ย  จนกว่าจะได้ best practice เป็นของตัวเอง แล้วนำมา แบ่งปันให้คนอื่น

แต่วันนี้ กลับจำไม่ได้ว่า พูดอะไร เลยไม่ได้ประสบการณ์และสิ่งเรียนรู้ว่า ที่หลังอย่าทำอีก

คงได้แต่ความชอกช้ำระกำทรวงน้ำตาตกใน ที่ให้ใครเห็นความอ่อนแอจากน้ำตาไม่ได้

 

เลยเอาบทกลอนให้กำลังใจตัวเองมาแปะไว้

 

เวิ้งทะเลแสงตะวัน

เหนื่อยก็เหนื่อย หนาวก็หนาว ทุกคราวหวัง

เผลอก็เผลอ พลั้งก็พลั้ง ทุกครั้งฝัน

แต่หัวใจ ยังหมายว่า จะฝ่าฟัน

ท่องทะเลเหมันต์ฝันพิไล

 

กว้างก็กว้าง ฝั่งทะเล ลวงเล่ห์ลึก

คลื่นก็คลื่น คะครืนครึก นึกหวั่นไหว

งามก็งาม ดูขอบฟ้า นั่นกระไร

 ช่างเย้ายั่ว หัวใจ ให้เจิดจินต์

 

หอมหัวใจในคาวเค็มอันเข้มข้น

การต่อสู้ของคนมิเคยสิ้น

เวิ้งทะเลแสงตะวันหยาดฝันริน

ล่องนาวาฝ่าชีวินด้วยยินดี

 

ระยิบแวว ตะวันวาม งามระยับ

ทองประกาย กระจายจับ สลับสี

ขลิบศรัทธา หทัยหวัง ฝั่งรวี

ฉันจะข้าม ทะเลนี้ ไปหาเธอ


ไพวรินทร์ ขาวงาม