วันนี้เป็นวันหยุดแต่อารมณ์ไม่อยากหยุดเขียนบันทึก

วันนี้เป็นวันหยุดที่หยุดจริง ๆ... เพราะที่ผ่านมาส่วนใหญ่วันหยุดนักขัตฤกษ์ก็เป็นวันอยู่บุญของผู้เขียนเป็นส่วนใหญ่ แต่ที่ได้หยุดก็เพราะได้แลกวันอยู่บุญออกไปอยู่ในวันอาฑิตย์ของสัปดาห์ก่อน ก็กลายเป็นว่าอยู่มันทั้งเสาร์และอาฑิตย์ เพราะช่วงนั้นลูก ๆ ไม่อยู่ ผู้เขียนวางแผนไว้เป็นที่เรียบร้อย วันนี้จึงเป็นวันหยุดที่มีความสุข เพราะตื่ืนสายกันทั้งบ้าน  (ไม่มีคนคอยปลุก) เหตุผลดี ๆ อีกข้อก็เพราะเมื่อคืนวุ่นกับการเขียนบันทึกจนดึก (ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อยมั๊ย ??)

วันนี้ผู้เขียนไม่อยากเจ้าระเบียบกับเจ้าตัวเล็กสองคนนี้มาก แต่ต้องให้อยู่ในขอบเขตเหมือนกัน ยอมรับจริง ๆ ว่าตัวเองเป็นคนเจ้าระเบียบ แต่ก็อยากให้ลูก ๆ มีความสุุขบ้าง เลยยอมเหนื่อยซะหน่อยก็แล้วกัน (อยู่บุญเหนื่อยน้อยกว่านี้อีก ไม่อยากจะกล่าวสรรพคุณเลยว่า ทำอะไรกันบ้าง) 

หลังจากกิน ๆ นอน ๆ ดูรายการทีวี ซีดี  เล่นคอม ฯ แล้วนอนหลับกลางวันกันครบทุกคนรวมผู้เขียน  ก็ได้เวลาตื่นไปตลาดใกล้ ๆ บ้าน  ผู้เขียนตามใจเต็มที่แต่ต้องเป็นของกินเท่านั้น (ห้ามซื้อ CD) ส่วนใหญ่จึงได้แต่ของกินเล่นและผลไม้เป็นส่วนใหญ่ อดบ่นกับนายดำทางโทรศัพท์ไม่ได้ เพราะโดยปรกติถ้านายดำอยู่เหรอ ผู้เขียนจะเป็นผู้เฝ้าบ้าน หรือไม่ก็ตามไปถือของ ครั้งที่แล้วนายดำไม่อยู่ก็ฝากท้องกับบ้านยายของเด็ก ๆ แต่ช่วงนี้ฝนตกบ่อย และอารมณ์อยากทำอาหารกินเองมันมีมาก (จริง ๆ น๊ะ)

ก่อนไปตลาดจำได้ว่านึกเมนูไว้มากมาย บอกตามตรงว่าลงทุนเปิดหนังสือทำอาหารกะว่าจะ เพิ่มความเจริญอาหารซะหน่อย แต่วันนี้ได้แต่เพียงแค่ผัดผัก เพราะนึกอยากจะทำแกงส้มขึ้นมา ดันลืมเครื่องแกงที่ซื้อเอาไว้ในตู้เย็นที่ทำงานโน่นแน่ะ 

สรุปว่า...ตัวเองก็นั่งกินข้าวกับผัดผัก ส่วนเด็ก ๆ ก็กินขนมจีนใส่น้ำปลา (ของโปรดที่เขาเลือกเองเลยล่ะ) แกล้มกับผัดผัก ตบด้วยผลไม้ วันนี้เป็นวันหยุ๊ด วันหยุด สุดแสนธรรมดา  ชีวิตเรียบง่ายสบาย ๆ และก็ผ่านไปเร็วอีกวันที่น่าจดจำไว้นำมาเขียนบันทึก   

วันนี้เป็นวันหยุดแต่อารมณ์ไม่อยากหยุดเขียนบันทึก  แต่เมื่อไม่รู้จะเขียนอะไรดี ก็เลยเขียนชีวิตประจำวันซะเลย--(คงไม่เป็นไร ใช่เปล่า???) ^_____^