ช่วงนี้งานเยอะมากครับ จนไม่มีเวลามาเขียนบันทึกเลย ได้แค่แวะมาอ่านบันทึกของคนอื่นบ้างนิดหน่อย (งานเยอะจริงๆ ขอบอก) แต่ตอนนี้ขอสละงานตั้งไว้ก่อน เนื่องจากตื้อไปหมดแล้วครับ ทำมาตั้งแต่เมื่อคืน ตื่นนอนมาก็ทำตอน จนตอนนี้เวลา 15:23 น. แล้ว ฮาฮา ไม่รู้งานชิ้นนี้จะเสร็จเมื่อไร (มีอีกสองชิ้นต้องทำให้เสร็จในสัปดาห์หน้า ฮาฮาฮา)

เนื่องจากไม่มีเวลา จึงจำเป็นต้องเก็บมุข (หรือ มุก ไม่แน่ใจ)ไว้นานกว่าจะได้มาเขียนในครานี้ มุข(ก)นี้ได้มาตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมา เป็นเรื่องของคุณพี่จ๋อง แห่งสายบุรี เล่าให้ผมว่า

เมื่อวันรายอ พี่ท่านไปเยี่ยมบ้านญาติ ก็ได้เห็นหน้าของลูกพี่ลูกน้องเข้า หลังจากที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้แต่งงานไปเมื่อสามสี่เดือนมาแล้ว ท่านพี่ของผมคนนี้ก็เลยแซวไปว่า

โอ้โห้ ยังกลับบ้านถูกอีกนะ (ฮาฮาฮา)

ไม่มีเสียงตอบจากญาติครับ เขาได้แต่ยิ้มรับ เพราะเขาไม่ได้กลับมามานานมาก ซึ่งแน่นอนครับ คนวัยทำงาน งานมันก็รัดตัวอย่างนี้แหละ แถมส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ทำงานใกล้บ้านหรอกครับ ยิ่งเรียนสูงยิ่งต้องอยู่ไกลบ้าน ธรรมดา (เห็นด้วยไหมครับ)

ปรากฏไม่นานนักครับ ก็มีเสียงตอบจากแม่ของลูกพี่ลูกน้องตอบออกมาแทนว่า

นี่ดีนะที่ส่งเรียน พอจะอ่านหนังสือออก จึงอ่านป้ายบอกทางกลับมาถูก (ตามด้วยเสียงหัวเราะ)

คิดในอีกมุมหนึ่ง ถ้าไม่ส่งเรียน สงสัยไม่มีทางกลับบ้านได้แน่เลย ฮาฮาฮา

ฟังเรื่องเล่านี้ ทำให้คิดถึงตัวเองครับ ก็เพิ่งได้กลับบ้านไปเยี่ยมพ่อเยี่ยมแม่ ก็ในวันรายอเหมือนกัน แต่ถ้าจะถามว่าทำไมยังกลับบ้านถูก ผมจะตอบว่า

ก็บังเอิญโทรศัพท์มีเงิน เลยโทรถามทางคุณพ่อได้ ฮาฮาฮา